โอเมก้า หัวใจไร้คู่

บทที่ 10 ปลดปล่อยฟีโรโมน

"นี่มัน...อาการฮีท..." คงเพราะกำลังจะเข้าช่วงฮีท จึงทำให้ฮอร์โมนในร่างกายผิดปกติ การระเมอถึงได้รุนแรงกว่าทุกทีสินะ

ต้องฉีดยาระงับฮอร์โมนให้มินซองก่อน....

พรึบ..!!!!

จู่ๆมินซองก็คว้าตัวผมไว้ตอนผมกำลังจะลุกจากเตียง มินซองกำลังเอาแขนบางๆของเค้ากอดเอวผมไว้ แล้วเอาหน้าซุกเข้ามาที่หน้าท้องของผม

จะทำแบบนี้.....ไม่ได้นะ!! มินซอง..

การที่มินซองกำลังจะเข้าสู่ช่วงฮีท ทำให้บนตัวของเค้าเริ่มมีกลิ่นฟีโรโมนโชยออกมา ฟีโรโมนของเขากำลังดึงดูดผม ต้องทำอะไรสักอย่าง

15 นาทีผ่านไป

ผมปล่อยฟีโรโมนผ่อนคลายให้มินซองจนเค้าหลับสนิท แล้วค่อยๆเอาแขนเค้าออกจากตัวผม มินซองนะมินซองทำไมนายน่ารักขึ้นทุกวันเลย ผมโนมตัวลงค่อยจุมพิตที่หน้าผากของมินซองเบาๆ ผมรักเค้า...อยากสุดหัวใจ รัก...ที่ไม่ได้ต้องการครอบครอง..

[คิมมินซอง]

ฉันตื่นขึ้นมาตอนเช้ารู้สึกปวดตามาก ก็พอจะเดาได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ฉันที่เคยนอนละเมอร้องไห้และยังเคยทำร้ายตัวเอง ฉันชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว ตอนฉันหลับก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ มันจึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้บ่อยๆ

วันนี้แชจินก็ตื่นแต่เช้าเหมือนอย่างเคย ฉันเดินออกมาจากห้องเห็นแชจินกำลังชงกาแฟอยู่ที่เคาน์เตอร์ของครัว

"ตื่นแล้วหรอครับ นายน้อย" แชจินมองมาพร้อมยิ้มให้ฉันอ่อนๆเช่นเคย

"นายได้นอนบ้างหรือเปล่า" ฉันถามเพราะรู้สึกว่าเมื่อคืนเค้าเฝ้าฉันจนถึงเช้า

"ผมได้งีบแล้วครับ...ผมทำแซนวิชไว้ให้ นั่งทานก่อนสิครับ" ฉันเดินมานั่งที่โต๊ะ แชจินถือจานที่มีแซนวิชอยู่ 2 ชิ้น กับน้ำเปล่า1แก้ว มาวางไว้ให้

"ขอบใจ"

"เป็นหน้าที่อยู่แล้วครับ" แล้วเค้าก็หันไปชงกาแฟต่อ

"ฉันหมายถึงเรื่องเมื่อคืน" ฉันพูดแล้วหยิบแซนวิชเข้าปาก หลังจากที่คิดทบทวนเรื่องเมื่อคืนแล้ว การที่แชจินจับแขนฉันเอาไว้ เป็นไปได้ว่า ฉันพยายามทำร้ายเค้าในตอนที่เค้าเข้ามาหา ซึ่งมันเป็นสัญชาตญาณการป้องกันตัวของฉันเอง

"ผมได้ยินเสียงจากในห้องของคุณ จึงเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต เรื่องนั้น..ต้องขอโทษด้วยครับ" แชจินถือแก้วกาแฟของตัวเองมาวางที่โต๊ะ แล้วโค้งให้ฉันทีนึง

"ไม่จำเป็นต้องขอโทษ นายไม่ได้ทำอะไรผิด"

"ครับ" เค้านั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างๆ เมื่อคืนเหมือนฉันได้ยินเค้าเรียกเพียงชื่อของฉัน ไม่เคยได้ยินคำพูดแบบนี้มาก่อน

"นายไม่ต้องเรียกฉันว่านายน้อยก็ได้ ฉันไม่ได้เป็นนายน้อยอะไรนั่นแล้ว"

"มันชินไปแล้วนี่ครับ จะให้เปลี่ยนตอนนี้ เกรงว่าผมจะไม่ชินครับ" แชจินพูดพร้อมยกกาแฟของเขาจิบ ภาพที่ฉันเห็นในตอนนี้ ช่างเหมือนกับภาพวาด แชจินที่รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวเกือบจะซีด กับผมยาวสีขาวที่มัดไว้แค่ครึ่งหัว ดวงตาสีฟ้าอ่อนที่มองผ่านแว่น มันเข้ากับชุดเสื้อกั๊กสูทสีดำมีลายปักเหลื่อมสีทองที่ปกเสื้อแล้วสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวข้างใน เขาช่างเป็นผู้ชายที่ดูดีจริงๆ ไม่ว่าจะมองมุมไหน ก็ชวนให้หลงใหลมาก

นี่ฉันเผลอเคลิ้มอะไรละเนี้ย บ้าไปแล้ว!! ไม่ได้การฉันรู้สึกข้างในตัวฉันมันร้อนขึ้นมาแล้ว นี่มัน..ฮีทหรอ!!

"นายน้อยเป็นอะไรรึปล่าวครับ สีหน้าดูไม่ดีเลย" แชจินขยับเข้ามาใกล้ทำให้ฉันได้กลิ่นฟีโรโมนอ่อนๆของเค้า มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกร้อนไปทั้งตัว

"ฉันไม่เป็นไร" ฉันก้มหน้าลงพยายามควบคุมตัวเอง

พรึบ!.... จู่ๆแชมินก็ลุกจากเก้าอี้ ก่อนจะโน้มตัวลงมา จับแก้มทั้ง2ข้างของฉัน แล้วจับหน้าฉันเงยขึ้น มองหน้าเค้า

ใกล้กินไปแล้ว...หน้าเราห่างกันแค่ไม่กี่นิ้ว เค้ากำลังจะทำอะไร ใบหน้าที่หล่อเหลาของเค้าทำให้ใจฉันอยู่ไม่สุขซะเลย

"ร้อน....ร่างกายคุณกำลังร้อนมาก" แชจินยังคงจับแก้มฉันเอาไว้

"นาย...ช่วยอยู่ห่างๆฉันหน่อย" ฉันพูดขึ้น เหมือนจะทำให้เค้านึกอะไรได้ จึงได้เอามือออกจากแก้มฉันแล้วผละออกไป

"ขอโทษด้วยครับ" แชจินพูดขณะที่ใบหน้าและใบหูของเค้าเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ คงเพราะฟีโรโมนของฉันดึงดูดเค้า และยังทำให้ฉันเกือบขาดสติอีกด้วย

"หลังๆมานี้รู้สึกว่ายาที่ใช้ประจำจะไม่ค่อยเห็นผลเลย นายลองไปหายาตัวใหม่มาให้หน่อย"

"ครับ"แชจินนั่งลงที่เดิมแล้วจิบกาแฟต่อ

"ฉันกลับห้องก่อนละ ถ้าไม่มีอะไรวันนี้นายก็พักผ่อนเถอะ"

ฉันทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วเดินเข้ามาในห้องนอน เมื่อกี้เหมือนเค้ามีอะไรจะพูดแต่ก็เลือกที่จะเงียบไป มันคืออะไรนะ

ช่วงนี้ยาที่ใช้ประจำมันก็ไม่ค่อยจะได้ผลจริงๆ ปกติถ้าได้รับยาแล้วก็ยังเข้าใกล้แชจินได้แม้ว่าต้องคุยงานกันเป็นเวลานานก็ไม่มีอาการแบบนี้เลย ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็ไม่เคยไปตรวจร่างกาย แล้วไหนจะเรื่องที่ฉันเป็นโอเมก้าด้วย ถ้าคิมฮยออิลรู้เข้าต้องหาทางจับฉันไปแน่ คนอย่างคิมอยอกิลทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ…

[แชจิน]

ผมนั่งมองมินซองที่ค่อยๆเดินเข้าไปในห้องของเค้า ผมรู้ดี...เรื่องที่ยาเริ่มไม่ได้ผลกับอาการฮีทของมินซอง เพราะอาการของโอเมก้า มันไม่เหมือนกับของอัลฟ่า โอเมก้าถ้าหากฮีทจำเป็นต้องมีอัลฟ่าคอยช่วย จะทำให้อาการฮีทไม่รุนแรง และสงบลงได้ แต่มินซองไม่เคยทำแบบนั้น เค้าใช้เพียงยาฉีดเท่านั้น ทุกครั้งที่ผมเห็นว่ายาที่ใช้เริ่มจะคุมอาการของเค้าไม่อยู่ ผมก็จะคอยเปลี่ยนยาให้ตลอด ครั้งที่แล้วก็พึ่งเปลี่ยนเป็นตัวใหม่ที่แรงที่สุดไป และผมก็พึ่งฉีดยาตัวนั้นให้เค้าตอนเช้ามืดนี้เอง คงเป็นเพราะร่างกายที่เข้าสู้การเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ทำให้ยาเริ่มไม่ได้ผลและเริ่มดื้อยาแล้ว ไม่ว่ายาจะแรงแค่ไหนตอนนี้คงไม่ได้ผลอีกแล้ว ผมต้องหาทางช่วยเค้าให้ได้…

ซ่าาาา!! ซ่าาาาา!! (เสียงฝนตกหนัก)

วันนี้ผมลองไปปรึกษาคุณหมอ เรื่องปัญหาของมินซอง โดยอ้างว่าเป็นปัญหาของน้องสาวของผมจึงทำให้ได้ข้อมูลมา ขอแค่มินซองได้ปล่อยฟีโรโมนออกมาบ้างไม่จำเป็นต้องทำถึงขั้นนั้นก็สามารถแบ่งเบาความรุนแรงของอาการได้ แต่มินซองจะคิดว่าผมฉวยโอกาศหรือเปล่า ผมมั่นใจว่าผมคุมสติตัวเองได้แน่ เพราะทุกครั้งที่ผมมีอาการฮีท แล้วต้องทำงานร่วมกัน ผมก็ยังอดทนได้ดีมาตลอด ครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน

กว่าผมจะมาถึงบ้านฟ้าก็มืดแล้ว แถมวันนี้ก็มีพายุเข้าทำให้มีฝนตกหนักลงมาสักพัก ผมได้ซื้อข้าวต้มเข้ามาให้มินซองด้วย เค้าชอบกินของร้อนๆเป็นมื้อเย็น ยิ่งช่วงฮีทแบบนี้ข้าวต้มน่าจะช่วยได้

ผมเปิดประตูเข้ามาในบ้าน พบว่าภายในบ้านฟุ้งไปด้วยฟีโรโมนของมินซอง นี่มันเกิดอะไรขึ้น เหมือนว่ามินซองยังอยู่ในห้อง แถมประตูยังปิดอยู่ แต่ฟีโรโมนยังลอยออกมาขนาดนี้ ดูท่าจะไม่ค่อยดีแล้ว

ผมรีบวางของกินไว้ที่โต๊ะ แล้วรีบเดินไปหยิบยาฉีดระงับฟีโรโมน ก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องของมินซอง รู้สึกถึงอุณหภุมิในห้องที่ร้อนขึ้นมากและกลิ่นฟีโรโมนยังแรงมากเพราะเค้าคือโอเมก้าระดับS ถึงสามารถทำให้มีการเปลี่ยนแปลงภายนอกได้มากขนาดนี้ มินซองนอนอยู่บนเตียง เค้าเหงือออกจนเสื้อยืดสีขาวเปียกไปหมด ใบหน้าเผยความทรมานที่กำลังเผชิญอยู่ ร่างกายของเค้ากลายเป็นสีชมพูระเรื่อ แล้วยังมีไอน้ำจากเหงือลอยอยู่รอบๆตัวเค้าอีกด้วย ผมเดินไปกดรีโมทแอร์เพื่อลดอุณหภูมิในห้องให้ได้มากที่สุด ก่อนจะเดินไปหามินซองเพื่อจะฉีดยาให้เค้า ผมต้องจับแขนเค้าหงายขึ้น...

พรึบ!!....อึก!!!!

จู่ๆมินซองก็กระชากคอเสื้อของผมดึงเข้าหาตัว แล้วเค้าก็ค่อยๆลืมตาเผยให้เห็นดวงตาสีเหลืองทองที่กำลังเหลือบมองมาที่ผม

"นายน้อย....ผมเอง แชจิน" ผมพยายามพูดดึงสติมินซอง แต่มินซองยังคงไม่ละสายตาจากผม มือของเค้าก็ยังกำคอเสื้อผมไว้แน่น ยิ่งเข้าใกล้แบบนี้แรงดึงดูดของเค้าก็ยิ่งมากขึ้น

"ที่นี่ไม่มีนายน้อย...มีแค่คิมมินซอง" อยู่ๆเค้าก็พูดขึ้นแล้วก็ปล่อยมือจากคอเสื้อผม สายตาที่เหมอลอยและอ่อนล้า แต่ยังแผงไปด้วยความเย็นชาเหมือนเคย

"ผมจะฉีดยาให้นะครับ”

ผมนั่งลงบนเตียงของมินซอง จับแขนของเค้ามาหงายขึ้น จึงเผยให้เห็นรอยเข็มที่พึ่งฉีดใหม่ เหมือนว่าตอนผมไม่อยู่มินซองก็ได้ฉีดยาไปก่อนแล้วแต่ดูท่าว่าจะไม่มีผลเลย ผมชะงักมือไว้ขืนยังฉีดไปอีกอาจจะเป็นอันตรายต่อร่างกายได้หากได้รับยาในปริมาณที่มากเกินไป ผมต้องทำให้มินซองสบายตัวขึ้นก่อน ผมวางมือมินซองไว้เหมือนเดิม แล้วค่อยๆปล่อยฟีโรโมนผ่อนคลายให้เค้า

"แช...จิน" มินซองที่กำลังเหมอลอยเรียกชื่อผม

"ครับ...ผมอยู่ตรงนี้"

"นาย...ได้ยา...มามั้ย..." มินซองพยายามพูด ฟีโรโมนของผมคงมีผลช่วยให้เค้าใจเย็นลงแล้ว

"ไม่ได้ครับ ยาที่คุณพึ่งฉีดไปเป็นยาที่แรงที่สุดในตอนนี้แล้วครับ"

"ฉัน...ต้องได้ยา...." มินซองยกมือขึ้นข้างนึงแล้วใช้ด้านหลังมือวางทาบไว้ระหว่างดวงตาของเค้า พร้อมกับหลับตาลง

"มีอีกวิธี…ที่สามารถทำได้ครับ" ลองถามความเห็นเค้าตอนที่ยังมีสติดีตอนนี้ก่อนแล้วกัน ถ้ามินซองรับได้ ผมก็จะช่วยเค้าเอง

"วิธีอะไร"

"ให้ผม..ช่วยคุณปลดปล่อยฟีโรโมน...ให้ครับ" ผมพูดออกไปแล้ว...แต่มินซองยังคงนอนนิ่งๆ ไม่ได้มีท่าทีตกใจ หรือว่าแปลกใจอะไร ด้วยสติปัญญาของเค้าคงรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะยอมทำแบบนั้น

ครืน! ครืน!! เปรี้ยง!!!!!!! (เสียงฟ้าผ่า)

พรึ่บ!!

จู่ๆไฟก็ดับลงทำให้ทั้งห้องมืด ผมเงยหน้าขึ้นมองไปทางนอกหน้าต่างที่เป็นกระจก มีแสงจากฟ้าแลบเข้ามาในห้องเป็นระยะๆ

พรึบ!!

จุ๊บ….!

ในความมืดมินซองใช้มือน้อยๆทั้ง2ข้างของเค้ากระชากคอเสื้อของผมลงไป แล้วก็มีบางอย่างที่ทั้งนุ่มและร้อนผ่าวมาประกบที่ปากของผม ผมตกใจอยู่พักนึง นี่..คงแปลว่ามินซองทนไม่ไหวกับอาการฮีทแล้วสินะ งั้น..ผมจะช่วยเอง

ผมค่อยบรรจงจูบมินซองอย่างช้าๆ ระหว่างนั้นฟีโรโมนของมินซองก็ค่อยเปลี่ยนไป มีกลิ่นที่เข้มข้นขึ้น แต่ไม่มีแรงกดดัน ค่อยๆลอยออกมาเรื่อยๆ มินซองที่ตอนแรกดันตัวเองขึ้นมาเพื่อจะจูบผม ตอนนี้ได้ค่อยๆเอนตัวลงนอนอย่างช้าๆจนผมต้องโน้มตัวลงตาม แต่มือเค้ายังจับคอเสื้อผมไว้แน่น แม้ว่าเราจะกำลังจูบกันอยู่ แต่ถ้าเค้ายังเกร็งอยู่แบบนี้ ก็จะปล่อยฟีโรโมนออกมาได้ไม่เต็มที่ ต้องทำให้เค้าผ่อนคลายลง ผมค่อยๆจับไปที่มือของมินซองที่จับคอเสื้อของผม แล้วพอเค้าเริ่มคลายมือ ผมก็จับมือของเค้าเอาไว้ แล้วค่อยๆสอดนิ้วเข้าระหว่างนิ้วของมินซอง แล้ววางราบลงบนที่นอนโดยที่มีมือของผมกดมือมินซองไว้ทั้ง2ข้าง

"แฮ่ก....แฮ่ก...." มินซองผละออก ก่อนจะหายใจหอบ คงหายใจไม่ทันสินะใบหน้าของเค้าตอนนี้เป็นสีชมพูริมผีปากของเค้าแดงระเรื่อ สายตาที่แสดงถึงการอ่อนแรงอย่างชัดเจน ผมใช้มือข้างนึงค่อยๆช้อนคางของเค้าขึ้นแล้วบีบแก้มทั้ง2ข้างของเค้าเบาๆ เพื่อให้เค้าหายใจได้สะดวกขึ้น

"ดีขึ้นบ้างมั้ยครับ"