โอเมก้า หัวใจไร้คู่

บทที่ 14 การต่อสู้

[ฮยอนซูจิน]

ผมถูกคนพวกนี้พาตัวมาที่ตึกร้างห่างไกลบ้านคน เพื่อเป็นตัวประกันให้พ่อผมที่เป็นนักการเมืองช่วยทำให้ธุระกิจผิดกฎหมายที่พวกมันทำอยู่ได้ผ่านประเทศเข้ามาง่ายๆแล้วขยายเรื่องเลวๆเหล่านั่นในประเทศนี้ เพราะผมเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลฮยอน ผมก็อยากจะขัดขืนแต่พวกมันขู่จะเอาตัวน้องสาวผมมาแทน ซูยอนเป็นโอเมก้าถ้าโดนจับมาผมกลัวว่าจะเกิดเรื่องที่ไม่ดีขึ้นผมไม่อาจให้ซูยอนมาเสี่ยงได้ ผมเลยต้องยอมจำนน เพราะพวกเค้ามีอำนาจมากไม่ว่าตำรวจหรือหน่วยงานไหนก็ไม่กล้ายื่นมือมาช่วย ผมเลยต้องตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้

ผมนั่งที่โซฟาสีดำที่ตั้งอยู่กลางห้อง มีคนคุมอยู่ 4 คนทั้งหมดล้วนเป็นอัลฟ่าระดับ A แต่เมื่อกี้ตอนผมเดินขึ้นมาผมเห็นมีเงาคนหลบอยู่ชั้น 1 อีกเป็นขโยง

“เฮ้ย!!!...ตรงนั้น…มีคนมา” อัลฟ่าคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างพูดขึ้นอย่างตกใจ ทำให้อีก 3 คนที่อยู่คนละมุมห้องเดินมาที่หน้าต่างด้วย

“มาคนเดียวด้วย…มันเป็นใครว่ะ..” มีคนแปลกหน้ามาที่นี่งั้นหรอ

“หรือว่า…จะเป็น…คนๆนั้น” หมอนี่พูดแล้วก็ทำหน้าซีดขึ้นมา ใครกันที่ทำให้อัลฟ่ากลัวได้นะ

“ไอ้ไง่!!.. เค้าจะมาลงมือเองทำไม มันก็แค่ลูกน้องคนนึงนั้นแหละ คนคนนั้นมีมือดีรอจัดการอยู่แล้ว ไม่ถึงมือพวกเราหรอกน่า” พวกนี้พูดถึงอะไรกัน

“งั้นก็ปล่อยมันขึ้นมา อยากจะรู้เหมือนกันว่ามันจะมาไม้ไหน”

“แล้วถ้ามันเก่งล่ะ”

“นายจะกลัวอะไร เราก็เตรียมรับมือเอาไว้แล้วไง ยังไงมันก็ไม่รอดแน่” หมายถึงกลุ่มคนที่ซ่อนตัวอยู่ข้างล่างสินะ

“นายท่านก็แค่อยากจับตัวคนๆนั้น ส่วนพวกลูกกระจ๊อก…ฆ่าให้หมด!”

แล้วคนพวกนั้นก็มองไปทางประตูรอผู้ที่กำลังจะเข้ามา คนพวกนี้มีอาวุธทั้งปืนและมีดสั้นที่เอวทุกคนคงมีผีมือกันพอตัว ไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายๆ แล้วคนแปลกหน้าคนนั้นเป็นใครกันนะ โซฟาที่ผมนั่งหันหน้าไปทางประตูพอดี ผมเองก็ลุ้นว่าเค้าจะมาช่วยผมหรือเปล่า แต่ก็ไม่รู้เลยว่าใครจะทำแบบนั้นได้

ไม่นานที่ประตูก็มีเงาร่างคนเดินตรงมา เป็นผู้ชายคนหนึ่งสวมชุดสีดำและเสื้อโค้ดมีฮู๊ด และสวมฮู๊ดปิดบังใบหน้าไว้ รูปร่างผอมบาง เทียบกับ4 คนนี้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แสงไฟของที่นี่ก็ไม่ได้สว่างมาก ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าภายใต้ฮู๊ดนั้นเลย

“แก….มาที่นี่ได้ยังไง จะมาช่วยหมอนี่งั้นหรอ”

“มาตัวเปล่าแบบนี้ คงเตรียมตัวมาตายแล้วสินะ ไม่คิดว่าจะมีคนโง่แบบนี้ด้วย”

“กล้ามากนะ…ที่มาคนเดียว....”

“น่าสนใจ..”

ไอ้พวกนี้ทำตัวลำพองเพราะเห็นคนๆนี้มาคนเดียวแถมไม่มีอาวุธ คนๆนี้ก็ยืนนิ่งๆไม่ได้พูดตอบโต้อะไร ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาในห้อง เหมือนจะตรงมาที่ผมด้วย ผมรู้สึกคุ้นๆกับรูปร่างคนๆนี้จัง เหมือนจะเป็นคนที่ผมรู้จัก

“หึ….ไอ้พวกโง่ คิดจะล่อใครมาที่นี่กัน” เสียงของคนๆนี้คุ้นมาก แต่น้ำเสียงช่างเยือกเย็นจนน่ากลัว ที่เค้าพูดหมายความว่าไง ผมโดนจับมาเพราะพ่อไม่ใช่หรอ ครอบครัวผมไม่มีใครมีกำลังมากพอจะมาช่วยผมหรอก แล้วคนพวกนี้ต้องการจะล่อใครมาที่นี่กันแน่

“โอ้!!...เป็นลูกน้องที่ฉลาดไม่เบา เดียวเจ้านายแกก็ได้อยู่ดีกินดีแล้ว ส่วนแกก็ต้องตายอยู่ที่นี่”

“พวกนายไม่กลัวฉันจะพาตัวประกันไปหรือไง”

“555+ แกบ้าหรือโง่กันแน่ มาคนเดียวแท้ๆ คิดว่าจะออกไปได้อย่างงั้นหรอ” คนๆนี้ทำไมถึงกล้ามาที่นี่คนเดียว?

เค้าเดินมายืนตรงหน้าผมท่ามกลางสายตาที่จับจองของอัลฟ่าทั้ง4คน จากคนละมุมห้อง ผมทั้งงงทั้งแปลกใจ ว่าคนๆนี้มาช่วยผมจริงๆงั้นหรอ แล้วเค้าเป็นใครกัน?

“นายเป็นอะไรรึป่าว..” คนๆนั้นก้มตัวลงมาหาผม ผมมองไปยังภายใต้ฮู๊ดสีดำนั้น น้ำเสียงอ่อนโยน ใบหน้าที่งดงามและดวงตาสีเหลืองทอง กำลังทำให้ผมตกใจและดีใจในเวลาเดียวกัน เป็นคนที่ผมไม่คิดว่าจะเจอเค้าที่นี่ หรือเพราะผมบอกเรื่องนี้กับเค้าทำให้พี่มินซองเป็นห่วงจนต้องตามมาถึงที่นี่งั้นหรอ ทำผมรู้สึกผิดต่อพี่มินซองขึ้นมาทันที

“พะ…พี่ มิ…!” พี่มินซองเอามือปิดปากฉันไว้ คือไม่ให้ผมพูดชื่อออกมาสินะ แล้วเค้าจะมาที่นี่ทำไมกัน

“แกจะทำอะไร!!” อัลฟ่าคนนึงเดินเข้ามา พี่มินซองเอามือออกจากปากฉันแล้วยืดตัวขึ้น

พลัก!!!

“อึก!”

“พี่!!!!!!” จู่ๆไอ้บ้านั้นก็ชกเข้าที่แก้มของพี่มินซอง จนพี่มินซองหน้าหัน ผมรีบเด่งตัวไปประคองพี่มินซองไว้ ใต้ฮู๊ดนั้นแก้มสีขาวของพี่มินซองเปลี่ยนเป็นสีแดง ที่มุมปากมีเลือดไหลออกมา นี่พี่ต้องมาโดนทำแบบนี้เพราะผมหรอเนี้ย

“หึ…นึกว่าจะแน่!! หน้าบางๆของแก คงทนหมัดฉันได้ไม่กี่ทีหรอก!” หมอนั่นตั้งท่าจะชกใส่พี่มินซองอีก

“ฉันไม่ได้ชิมรสชาติของเลือดมานานแล้วสิ…ขอบใจแกมากนะ” พี่มินซองพลักฉันให้ออกห่าง แล้วก้าวเข้าไปหาหมอนั่น ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่มินซองพูด แต่ผมไม่ต้องการเห็นเค้าเจ็บตัวอีก

“ห้ามทำอะไรเค้านะ อยากทำก็มาทำที่ฉันนี่” ผมเอาตัวเองเข้าไปขวางข้างหน้าพี่มินซองไว้ อัลฟ่าอีก 3คนก็ยังมองดูสถานการณ์อย่างสนุก ถ้าพวกเค้าเข้ามาพร้อมกัน คงแย่แน่ๆ

“นายท่านสั่งไม่ให้ทำร้ายแก แต่ถ้าไม่โดนอัดสักยกก็คงไม่อยู่นิ่งๆสินะ หึ” หมอนั้นง้างหมัดขึ้น ผมหลับตาลงพร้อมกับกางแขนบังพี่มินซองด้วย

“เป้าหมายเราไม่ใช่ไอ้หน้าอ่อนนี่ อย่าทำให้เสียเรื่อง” อัลฟ่าคนที่อยู่มุมห้องพูดขึ้น ทำให้อัลฟ่าที่อยู่ตรงหน้าผมลดมือลงแล้วหันหลังไปแบบไม่สบอารมณ์

พลั่ก!!!

“อึก…” จู่ๆหมอนั่นก็หันมาแล้วชกผมเข้าเต็มๆจนผมหน้าหันพี่มินซองใช้มือทั้ง 2 ข้างประคองตัวผมไว้ ผมรู้สึกเจ็บและชาที่แก้ม แต่ก็พอทนไหว

“ไอ้พวกสวะ!!” พี่มินซองกัดฟันพูด เหมือนเค้าจะโกรธ

“เมื่อกี้แกพูกว่าไงนะ!!!” ไอ้บ้านั่นหันมาจะชกพี่มินซอง ผมจึงรีบหันไปขวางไว้อีกครั้ง

พลั่ก!!! อึก!! ผมโดนชกเข้าที่เดิมอีกรอบ

“ซูจินนน!! นายจะเอาตัวมาขวางทำไม!!” พี่มินซองหันมาประคองผมอีกครั้ง แล้วดุผมไปด้วย ผมมองพี่มินซองใบหน้าสวยๆนั้นผมไม่อยากให้มันต้องมาบอบช้ำเพราะผมอีก ผมดีใจที่ได้ปกป้องพี่

“หนอยยย!! อวดดีกันนักนะ!!!”

“พอได้แล้ว นายกำลังทำของเสียหาย รีบๆจัดการไอ้หมอนั่นซะ มัวแต่เล่นอยู่ได้” อัลฟ่าอีกมุมห้องพูดขึ้น

“งั้นนายก็มาจับไอ้หน้าอ่อนนี่ไว้สิ เอาแต่พล่ามอยู่ได้!” ผมหันหน้าไปเผชิญกับเค้าอีกรอบ

“ซูจิน…นายเคยฆ่าคนมั้ย!?” จู่ๆพี่มินซองก็ถามผม ผมหันกลับไปมองเค้า พี่มินซองกำลังก้มหน้า ผมเดาไม่ออกว่าเค้าหมายความว่ายังไง หรือว่าพี่มินซองกำลังกลัว!

“ผมจะปกป้องพี่เอง…!” ผมพูดแล้วหันไปหาไอ้สองคนนั้น

“ถ้านายไม่เคย…ก็ถอยไปซะ!” น้ำเสียงพี่มินซองเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นจนน่าขนลุก พร้อมกับเดินมาข้างหน้าผม

“พูดบ้าอะไรอยู่ได้ว่ะ!!!”

ฉึก!!....

“นี่….แกกกก….” จู่ๆพี่มินซองก็เข้าไปประชิดตัวอัลฟ่าคนนั้นแล้วหมอนั่นก็นิ่งไปพร้อมกับตาค้าง

“เฮ้ย!!! /แกทำอะไรว่ะ!!!” อัลฟ่าคนอื่นๆตกใจ แล้ววิ่งเข้ามาแต่ยังไม่กล้าทำอะไร

ฟุ๊บ!!! พี่มินซองถอยออกมาก้าวนึงแล้วร่างอัลฟ่าคนนั้นที่ล้มลงพร้อมกับเลือดที่นองเต็มพื้น ในมือพี่มินซองมีมีดสั้นที่ชุ่มไปด้วยเลือด มีดนั้นเมื่อกี้มันอยู่ที่เอวอัลฟ่าคนนั้นนี่ พี่เค้า…ฆ่าอัลฟ่างั้นหรอ!!!? เค้าทำได้ยังไง เร็วขนาดนั้น...

“แก!!! “ อัลฟ่าอีกคนวิ่งเข้ามาพร้อมกับมีดในมือ พี่มินซองก้มตัวหลบอย่างรวดเร็วแล้วม้วนตัวไปด้านหลังของอัลฟ่าคนนั้น ก่อนจะใช้มีดแทงลงที่ต้นคอ จนเลือดพุ่งกระเด็ดโดนหน้าพี่มินซอง

อัลฟ่าคนนั้นค่อยๆล้มลง อัลฟ่าอีก2คนกำลังยืนอึ้ง ไม่ต่างจากผมในตอนนี้

“แกกก…แกเป็นใครกันแน่!...” อัลฟ่าคนนึงกำลังโกรธมากจนกัดฟันพูด

“ก็บอกไปแล้วไง….ว่าพวกแกต้องการล่อใครมากันล่ะ” พี่มินซองเปิดฮู๊ดออก เผยให้เห็นใบหน้าสวยๆที่มีรอยเลือดกระเซ็นติดอยู่ ดวงตาที่ผมเคยมองว่าสวยนั้น ตอนนี้มันกลับดูน่ากลัวมาก ผมรู้สึกสับสน จนตัวชาไปหมด ทำอะไรไม่ถูกเลย

“นะ…นายน้อย!!! ทำไมมาอยู่ที่นี่….พวกระดับ S ไม่ใช่จัดการไปแล้วหรอ…” หมอนั่นกำลังหน้าซีด ทำไมเค้าถึงเรียกพี่มินซองว่านายน้อยล่ะ นี่มันอะไรกัน

“นายน้อยอะไร เค้าออกจากแก๊งค์ไปนายแล้ว ตอนนี้พวกเราต้องจับตัวเค้าส่งให้นายท่านต่างหาก!!!!” อัลฟ่าอีกคนพูดขึ้นพร้อมกับชี้ปืนมาที่พี่มินซอง

“จับตัวฉันงั้นหรอ…นึกว่าจะฆ่าฉันซะอีก” พี่มินซองก้าวเท้าข้ามร่างอัลฟ่าที่นอนอยู่ พร้อมกับควงมีดในมือไปด้วย ทำให้อัลฟ่าอีก 2 คนถอยออกไปคนละก้าว

“หลงคิดว่าเป็นอัลฟ่ามาตั้งนาน…ที่แท้ก็เป็นโอเมก้า นายท่านดีใจมากเลย บอกจะรีบเอานายน้อยทำเมีย ควรจะดีใจนะ ได้เป็นเมียหะ…!”

พลัก!! ฉวบ!!!

พี่มินซองเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วแล้วใช้มีดฟันเข้าที่คอหอยของหมอนั่น จนผมมองตามไม่ทัน

ปั้งงงง!!!

อัลฟ่าอีกคนยิงปืนใส่พี่มินซอง แต่พี่มินซองหลบทัน

ตึก! ตึก!! ตึก!!

เสียงเท้าของคนจำนวนมากกำลังวิ่งเข้ามายังห้องนี้ แล้วคนมากมายก็เข้ามาล้อมเราไว้ ดูแล้วมีไม่ต่ำกว่า 20 คน ทำยังไงดี พี่มินซองจะรับมือคนพากนี้คนเดียวไหวหรอ ผมทำอะไรไม่ถูกตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ถึงพี่มินซองจะฆ่าคนแต่เค้าก็ทำเพื่อช่วยผม ผมจะอยู่เฉยๆให้พี่สู้อยู่คนเดียวได้ยังไง ผมหันไปหาคนที่เข้ามาใหม่ ก่อนหน้านี้ผมไม่สู้ไม่ใช่เพราะสู้ไม่เป็น แต่เพราะมัวแต่คิดเรื่องไม่เป็นเรื่อง กลัวอำนาจจนตัวเองหมดไฟที่จะต่อต้าน มันไม่ใช่สิ่งที่ผมควรจะเป็นเลย

“ซูจิน นายไหวมั้ย”พี่มินซองหันมาถามผม

“พี่ไหว…ผมก็ไหวครับ ขอโทษที่ก่อนหน้านี้เป็นตัวถ่วงนะครับ ตอนนี้ผมมีแรงแล้วครับ” ไฟที่อยากจะต่อสู้ของผมลุกโชนขึ้นมาได้เพราะพี่มินซองเลย

“ลุย!!!!” สิ้นเสียงไอ้พวกบ้านั่น ทุกอย่างก็ชุนละมุนไปหมด ผมซัดไอ้บ้าพวกนั้นอย่างมันมือ ทางพี่มินซองก็จัดการได้อย่างง่ายดาย ผมคงไม่ต้องห่วงอะไรเค้า ผมพึ่งเคยต่อสู้แบบนี้เป็นครั้งแรก ดีที่เคยเรียนการต่อสู้มา พอได้สู้จริงๆมันเลยรู้สึกสนุกมาก ยิ่งมีพี่มินซองสู้ไปด้วยกันแบบนี้ มันยิ่งรู้สึกดี ผมควรจะทำแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้วมั้ยนะ

“แอ่ก!..แอ่ก!..”

ไม่รู้ว่าผ่านไปนายเท่าไหร่แล้ว ในที่สุดก็กำจัดพวกมันจนหมด ผมมองไปยังพี่มินซอง ที่กำลังยืนพักหายใจอยู่ เค้าที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด มือข้างนึงถือมีดสั้น มืออีกข้างกำลังเช็ดเลือดที่ไหลออกจากปากตัวเอง ก่อนหน้านี้ผมคงมองว่าเค้าน่ากลัว แต่ตอนนี้ ผมกลับรู้สึกปลื้มเค้ามาก เค้าเหมือนฮีโร่ที่หลุดออกมาจากเกมยังไงอย่างงั้นเลย…