ในรถ…
ไม่นานนัก บอดี้การ์ดของพี่มินซองก็มารับพวกเรา ผมนั่งอยู่ในรถข้างพี่มินซอง ทั้งตัวของพวกเราเต็มไปด้วยเลือดของไอ้พวกนั้น ดูเหมือนบอดี้การ์ดคนนี้ก็ออกไปต่อสู้มาเหมือนกัน มีเลือดติดตามเสื้อผ้า แต่ไม่ได้เยอะเท่าพวกเรา
“ผมไม่รู้ว่าทางที่นายน้อยไปจะมีคนซุ้มอยู่อีก ผมไม่ได้สืบให้ดี ขอโทษด้วยครับ” บอดี้การ์ดคนนั้นที่ขับรถอยู่พูดขึ้นแล้วก้มหัวขอโทษ
“ช่างมันเถอะ ยังไงฉันก็รับมือได้ ทางนายคงจะยากพอตัวเลยสิ เห็นว่ามีระดับ S ด้วย”
“นิดหน่อยครับ” ต่อสู้กับระดับ S ยังดูดีขนาดนี้ ฝีมือเค้าคงจะเก่งมากแน่ๆ
“นายน้อยได้รับบาดเจ็บตรงไหนมั้ยครับ”
“มีแต่แผลถลอก ไม่เป็นไรมากหรอก” ผมหันไปมองพี่มินซอง เจอเค้าก็กำลังให้สายตาสำรวจตามร่างกายผม
“นายได้รับบาดเจ็บตรงไหนมั้ย”
“ผมไม่เป็นไรครับ” ผมหนีออกมาแบบนี้ทางพ่อกับน้องสาวผมจะเป็นอะไรบ้างมั้ยนะ ผมก็ลืมคิดเรื่องนั้นไปเลย
“เรื่องที่สั่ง จัดการไปถึงไหนแล้ว
