โอเมก้า หัวใจไร้คู่

บทที่ 7 เหตุร้านอาหาร

ณ.ร้านอาหาร

พวกเรานั่งรถมาจนถึงร้านอาหารที่รุ่นพี่จีฮุนจองไว้ เพื่อรับประทานอาหารกลางวัน ที่นี่เป็นร้านหรูมีห้องส่วนตัวVIP ในห้องเป็นโต๊ะกลมตัวใหญ่ และมีเก้าอี้ 7ตัวสำหรับ7คนพอดี ห้องตกแต่งทันสมัย อีกด้านเป็นกระจกที่มีส่วนย่อมเล็กๆ แบ่งเป็นโซนส่วนตัวอยู่

"ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ" ฉันพูดขึ้นตอนที่ทุกคนกำลังคุยเรื่องการถ่ายภาพหลังจากทานข้าวเสร็จ ซึ่งฉันไม่ใช่คนชอบพูดเลยไม่ได้อยู่ในวงสนทนานั้นด้วย

"ครับ" รุ่นพี่ฮยอนอูที่นั่งข้างฉันตอบพร้อมกับยิ้มให้

ฉันออกมาจากห้องมาเข้าห้องน้ำเพราะไม่ค่อยชินกับการอยู่ร่วมกับคนเยอะๆ มันต่างกับตอนเรียนมาก ถึงจะมีคนนั่งเรียนอยู่เยอะแต่ก็ไม่ได้รู้จักกันทั้งหมด

เอ๊ะ....ทำไมในห้องน้ำมีกลิ่นฟีโรโมนฟุ้งขนาดนี้ เป็นกลิ่นของอัลฟ่า แต่ไม่ใช่ของอัลฟ้าระดับสูง รีบออกไปก่อนดีกว่า ถ้าเป็นอัลฟ่าที่กำลังฮีทฉันอาจจะตกเป็นเป้าได้ ถึงแม้ว่าฟีโรโมนของฉันจะรุนแรง แต่ยังไงก็เป็นโอเมก้า สามารถดึงดูดอัลฟ่าที่ทำลังฮีทได้อยู่แล้ว

"หาา ทำไมมีคนสวยมาอยู่ตรงนี้ได้" อัลฟ่านะดับ C อายุประมาน 30 กว่า พูดขึ้นพร้อมกับยิ้มอย่างพอใจ ขณะเดินมาเจอฉันที่กำลังเดินออกห้องน้ำมาพอดี ดูจากกลิ่นฟีโรโมนนี่แล้ว คงกำลังจะเข้าสู่ช่วงฮีทสินะ ทำเป็นไม่สนใจละกัน

มับ!!

"นี่!! ฉันพูดด้วยไม่ได้ยินหรอห่ะ!!!!!" จู่ๆ ไอ้บ้านี่ก็จับแขนฉันเอาไว้พร้อมกับตะคอก เห็นท่าทางวอนตายของหมอนี่แล้วรู้สึกไม่สบอารมณ์เลย อยากจะซัดให้จมตีนจริงๆ แต่จะทำอย่างนั้นไม่ได้เพราะตอนนี้เรามากับคนในชมรมจะมาสร้างปัญหาให้พวกเค้าไม่ได้เด็ดขาดปล่อยไปก่อนละกัน

"ปล่อย....ฉันกำลังรีบ"

"โห ใช้ได้นี่ ขนาดอยู่ต่อหน้าฉันยังกล้าสั่งฉันอีกงั้นหรอ ถึงจะผอมไปหน่อย แต่ก็พอแก้ขัดได้อยู่ หึ" ไอ้บ้านี่ยืนหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

มับ!! กร๊อบ!!!!! (กระดูกหัก)

"อ๊ากกกกกก!!!!!! "

ฉันใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ งัดมือหมอนั่นข้างที่จับแขนฉันขึ้น ก่อนจะหักมันลงด้วยมือเพียงข้างเดียว ฉันอุตส่าห์ให้โอกาศรอดไปแล้วนะ แต่ยังจะมากกวนฉันอยู่ได้

"อ้ากกก...ไอ้...เด็กบ้าเอ้ยยยย กล้าทำกับฉันหรอ!!! แอ่ก...แอ่ก...!" หมอนั่นทรุดลงกับพื้นกุมมือข้างที่หักเอาไว้แล้วยังหันมาตะคอกฉันอีก

"นายตาถั่วรึไง ฉันเป็นอัลฟ่าระดับS....ฉันไม่ฆ่านายทิ้งก็ถือว่าเมตตามากแล้ว!" ฉันโน้มตัวลงไปพูดกับหมอนั่น

"แกกกก!!! คิดว่าฉันจะเชื่อแกงั่นหรอ แถวนี้มันเขตนอกเมือง จะเอาอัลฟ่าระดับS มาจากไหนว่ะ แกมันก็แค่โกหกนั้นแหละ!!!!!"

" ฉันไม่มีเวลามาเล่นด้วยหรอก ไอ้พวกสวะ!" ฉันพูดเสียงเย็นก่อนจะหันหลังจะเดินกลับห้อง ทำไมฉันต้องมาวุ่นวายอยู่หน้าห้องน้ำกับหมอนี่ด้วย

"หนอยแกกก! คิดจะหนีเรอะ!!"

ฟุ๊บบบ!!!!

"อ้าาาาา แกเป็น.....ระดับ....S...." ฉันปล่อยฟีโรโมนกดดันใส่เค้า จนหมอนั่นลงไปนอนกองกันพื้น อัลฟ่าระดับต่ำสุดอย่างหมอนี่ไม่มีทางต้านฟีโรโมนของฉันได้หรอก ถึงจริงๆ ฉันจะเป็นโอเมก้า แต่ก็เป็นระดับS ที่หาได้ยากมาก

"มินซอง...!!" อยู่ๆแทซันก็วิ่งหน้าตั้งมาหาฉัน ก่อนจะชะงักไป เพราะภาพที่เห็นตรงหน้า แล้วสมาชิกคนอื่นๆ ที่ตามหลังมาด้วย นี่ฉันเผลอทำอะไรลงไปเนี้ย ฉันจึงรีบเก็บฟีโรโมนของตัวเอง

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น" รุ่นพี่ฮยอนอูพูดขึ้น

"มินซอง เกิดอะไรขึ้นหรอ"

" ผมได้ยินเสียงร้องด้วย"

" ว้าาา มาไม่ทันเรื่องสนุกเลย "

" ...... "

"ทำไม....ถึงมีอัลฟ่าระดับS....มาอยู่ที่นี่....หลายคนขนาดนี้เนี้ย บ้าเอ้ย!...." หมอนั้นค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นพร้อมกับกำมือข้างที่หักไว้แน่น

"ผมแค่ป้องกันตัวครับ" ฉันพูดหน้านิ่ง

"แล้วนายเป็นอะไรรึป่าว..." จู่ๆ แทซันก็เดินเข้ามาจับแขนข้างที่หมอนั่นจับเมื่อกี้ขึ้น ทำให้เห็นรอยแดงเป็นจ้ำจากที่โดนหมอนั่นบีบแน่น ซึ่งแค่นี้ก็ไม่เป็นปัญหาอะไรมาก แต่ทำไมหมอนี่ถึงดูท่าทางเป็นห่วงฉันขนาดนี้ด้วย

"ผะ ผม ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ แค่ทักคนผิดแค่นั้น...." ไอ้บ้านั้นพูดขึ้น

"นายทักคนผิดแต่ปล่อยฟีโรโมนเยอะขนาดนี้เลยหรอ" แทซันปล่อยแขนฉัน แล้วเปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชาแล้วหันไปถามไอ่บ้านั่น คงได้กลิ่นฟีโรโมนที่ไม่ใช่ของฉันด้วยสินะ

"ผะ ผมคงเผลอปล่อยตอนที่โดนคุณคนนั้นปล่อยฟีโรโมนกดน่ะครับ"

"ฉันว่านายคุมฟีโรโมนไม่ได้ต่างหาก นายกำลังฮิทสินะ" ทำไมดูเหมือนหมอนี่กำลังโกรธเลยล่ะ

"คะ...คือว่า....ปล่อยผมไปเถอะครับ! ผมยังมีลูกเมียต้องดูแล วันนี้ขอโทษด้วยครับ ขอโทษจริงๆ ครับ" ไอ้บ้านั่นโค้งตัวให้แทซัน พร้อมกับพูดเสียงสั่น ต่อหน้าฉันไม่เห็นกลัวแบบนี้บ้าง

"ในเมื่อคุณกำลังฮีท ผมว่าคุณรีบกลับไปหาโอเมก้าของคุณเถอะครับ อย่ามาทำให้คนอื่นเดือดร้อนแถวนี้เลย" รุ่นพี่ฮยอนอูพูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามา

"ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ" ไอ้บ้านั่นพงกหัวให้รุ่นพี่ 2-3 ที ก่อนจะรีบปลีกตัวออกไปอย่างระแวง

"เดี๋ยวผมให้คนจ่ายค่าชดเชยให้เขาเองครับ" ฉันพูดขึ้น ถ้าหมอนั้นไม่ยอมลามือขึ้นมา จะให้พวกเขาติดร่างแหด้วยไม่ได้ คนที่เป็นอัลฟ่ามักจะทะนงตน คิดว่าตัวเองอยู่เหนือคนอื่น ยิ่งเป็นเขตนอกเมืองแบบนี้ด้วยถึงจะเป็นระดับต่ำ แต่ก็เป็นไปได้ว่าจะมีปัญหาตามมาอีกแน่

"เอาเถอะเดี๋ยวฉันจัดการเอง ฉันเป็นประธานชมรม ฉันมีหน้าที่ต้องดูแลสมาชิกให้ดี ครั้งนี้ฉันต้องขอโทษด้วยที่ทำให้นายต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้" รุ่นพี่ฮยอนอูพูดขึ้น พร้อมมองมาที่รอบแดงที่แขนของฉัน

"มันไม่ใช่ความผิดของรุ่นพี่ครับ" เค้ามีความเป็นผู้นำมากเลยทีเดียว กล้าที่จะขอโทษในสถานการณ์แบบนี้

"ไหนขอดูหน่อย แดงไปหมดแล้ว อีกเดี๋ยวคงจะช้ำแน่เลย ต้องรีบกลับไปทายานะ" รุ่นพี่จีฮุนเดินมาจับแขนฉันท่าทางเป็นห่วงของเค้า ช่างเหมือนพี่ชายมีต่อน้องชายที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความรู้สึกนี้มันช่างดีจริงๆ

"ผมไม่เป็นไรครับ"

"เมื่อกี้พี่ชายคนนั้นเค้า...มือหักใช่มั้ย...." จีโน่ทำหน้าเหมือนพึ่งนึกอะไรได้

"จริงด้วย พี่มินซองหักมือเค้าหรอครับ ทำได้ยังไงครับ สอนผมหน่อยๆๆ" ซูจินเข้ามาขนาบข้างฉันพร้อมกับทำท่าเหมือนลูกหมาที่อยากได้ขนม

"เรื่องนั่น....." จะอธิบายยังไงดี

"ดีแล้วที่ไม่เป็นอะไรมาก งั้นเรากลับกันเถอะ " รุ่นพี่ฮยอนอูพูดขึ้น แก้สถานการณ์ให้ฉันได้พอดี

หลังจากทุกคนกลับขึ้นรถ ฉันก็ได้ส่งข้อความไปหาแซจิน ให้มาจัดการเรื่องนี้ กลัวจะมีปัญหาตามมาทีหลัง เชจินน่าจะอยู่ไม่ไกลนัก

แทซันที่ปกติจะพูดเล่นกับคนอื่นๆ ตอนนี้เขากลับเงียบผิดปกติ ถึงจะนั่งคนละที่กัน เขาดูอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เรื่องเมื่อกี้แล้ว อย่าบอกนะว่าเขาโกรธแทนฉัน เลิกคิดดีกว่า...หมอนี่ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก

[ซอฮยอนอู]

พอมาถึงบ้านพัก ผมก็ให้ทุกคนพักผ่อนกันก่อน แล้วตอนเย็นจะมีกินเลี้ยง ผมจึงใช้ข้ออ้างว่าออกมาซื้อเครื่องดื่ม เพื่อจะกลับไปยังร้านอาหารนั่นอีกครั้ง

ผมเดินมาถึงโรงจอดรถ ผมก็เจอเข้ากับแทซัน ที่กำลังยืนพิงรถรออยู่ เค้ารู้ได้ยังไงว่าผมกำลังจะออกไปข้างนอก

"แทซัน ทำไมอยู่ตรงนี้ล่ะ" ผมพูดทักขึ้น

"ผมบังเอิญได้ยินพี่คุยกับลุงเจ้าของบ้าน ผมเลยว่าจะขอไปด้วย" พูดมาขนาดนี้แล้ว ผมคงปฏิเสธไม่ได้สินะ

"เอาสิ งั้นไปกันเถอะ" พาเขาไปด้วยก็ไม่เสียหายอะไร ยังไงซะเรื่องที่จะทำก็ไม่ใช่ความลับอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนแทซันจะสนใจเรื่องของมินซองเป็นพิเศษ ถึงจะดูเหมือนไม่ค่อยสนิทกันก็เถอะ

ในรถ...

"รุ่นพี่จะไปที่ร้านอาหารใช่ไหมครับ " แทซันฉลาดใช้ได้เลย

"อืมใช่ ฉันเพิ่งนึกได้ว่าต้องไปจัดการกล้องวงจรปิด ร้านอาหารใหญ่โตแบบนั้น ต้องมีกล้องอยู่แน่ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ลามือ เค้าอาจจะใช้ภาพกล้องวงจรปิดมาทำให้มหาลัยเสื่อมเสียได้....ก็ฉันเป็นประธานนี่นะ เป็นคนพาทุกคนมา ถ้าทางมหาลัยรู้ว่าเกิดปัญหาขึ้นฉันก็ต้องรับผิดชอบอยู่ดี"

"อ่อ..ครับ"

"ดูนายเป็นห่วงมินซองมากนะ แต่ทำไมดูไม่ค่อยสนิทกันเลย"

"ก็ไม่ได้สนิทกันอยู่แล้วครับ แค่เคยเรียนโรงเรียนเดียวกันแค่นั้น"

"แต่ดูเหมือนนายไม่ได้คิดแบบนั้นนะ"

"....." ท่าทางของแทซัน ยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่า เขาทั้งสองคนต้องมีอะไรบางอย่างแน่

พวกเรานั่งรถมาจนถึงร้านอาหาร ผมได้ติดต่อผู้จัดการร้านก่อนจะมาแล้ว จึงมีพนักงานออกมารอต้อนรับ แล้วนำทางไปยังห้องควบคุม แต่เจ้าของร้านก็ได้ออกมาขอโทษขอโพย จนทำให้เสียเวลาไปไม่น้อย

"น่าจะตรงนี้นะครับ" เจ้าหน้าที่ ได้ Replay วีดีโอให้ ก่อนจะถอยออกไปจากหน้าจอ เพื่อหลีกทางให้พวกเราเข้าไปดู

"ครับ ขอบคุณครับ " ผมกับแทซันเดินเข้ามาที่หน้าจอเพื่อดูวีดีโอ

เป็นภาพที่มินซองกำลังเดินออกจากห้องน้ำแต่มาเจอกับอัลฟ่าระดับC ที่กำลังฮีทเข้าพอดี

"หาา ทำไมมีคนสวยมาอยู่ตรงนี้ได้......นี่!! ฉันพูดด้วยไม่ได้ยินหรอห่ะ!!!!" อัลฟ่าคนนั้นจับแขนมินซองไว้แน่น

"ปล่อย....ฉันกำลังรีบ" มินซองดูไม่มีท่าทางตกใจเลย เค้ากลับรับมือกับสถานการณ์ได้อย่างดี

"โห ใช้ได้นี่ ขนาดอยู่ต่อหน้าฉันยังกล้าสั่งฉันอีกงั้นหรอ ถึงจะผอมไปหน่อย แต่ก็พอแก้ขัดได้อยู่ หึ......อ๊ากกกกกก!!!!! ไอ้...เด็กบ้าเอ้ยยยย กล้าทำกับฉันหรอ!!! แอ่ก...แอ่ก...!" ผมถึงกับตกใจกับภาพที่เห็น มินซองที่ตัวเล็กกว่าอัลฟ่าคนนั้นกลับหักข้อมือของอัลฟ่าคนนั้นได้อย่างง่ายดาย ถึงแม้ว่าอัลฟ่าระดับสูงส่วนใหญ่จะมีพละกำลังมากว่าคนปกอยู่มาก แต่ชายคนนั้นก็เป็นอัลฟ่า แล้วไหนจะรูปร่างที่ต่างกันมาก หากไม่ได้รับการฝึกซ้อมหรือว่าเคยทำแบบนี้มาแล้วหลายครั้งก็อาจจะทำไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

"นายตาถั่วรึไง ฉันเป็นอัลฟ่าระดับS"

"แกกกก!!! คิดว่าฉันจะเชื่อแกงั่นหรอ แถวนี้มันเขตนอกเมือง จะเอาอัลฟ่าระดับS มาจากไหนว่ะ แกมันก็แค่โกหกนั่นแหละ!!!!!" พอมาเห็นอัลฟ่าคนนั้นที่ตื้อมินซองขนาดนี้ผมก็พอเข้าใจว่าทำไมมินซองถึงได้ทำแบบนั้น

"ฉันไม่ฆ่านายทิ้งก็ถือว่าเมตตามากแล้ว.....ฉันไม่มีเวลามาเล่นด้วยหรอก ไอ้พวกสวะ..." ท่าทางและสายตาที่มินซองมอง พร้อมกับคำพูดพวกนั้น มันดูไม่เข้ากับมินซองเลย แต่มันกลับทำให้ผมเห็นว่านั้นอาจจะเป็นตัวตนจริงๆของเค้าก็ได้

"หนอยแกกก! คิดจะหนีเรอะ!! " มินซองหันหลังกำลังจะเดินจากไปอยู่แล้ว แต่อัลฟ่าคนนั้นกลับจะเงื้อมือขึ้นจะต่อยมินซอง

"อ้าาาาา!!!! แกเป็น.....ระดับ....S...." มินซองไม่ได้หันไปมองแต่กลับปล่อยฟีโรโมนกดดันออกมาได้ทันเวลาก่อนที่หมัดนั้นจะโดนตัว

"มินซอง...." แล้วพวกเราก็เข้ามาพอดี

คลิปตรงหน้าทำเอาผมอึ้งไปเลย มินซองที่ดูเหมือนไม่ค่อยแข็งแรง กลับหักมือของหมอนี่ได้ง่ายๆ ดูจากท่าทางการรับมือสถานการณ์ของเค้า ดูเยือกเย็นมาก ทั้งคำพูด สีหน้า ท่าทาง ไม่เหมือนคนที่บอบบางคนนึงจะทำได้เลย

ผมหันไปมองแทซันแต่ตอนนี้แทซันกำลังกัดฟันเหมือนกำลังข่มอารมณ์โกรธ ทำไมเค้าต้องโมโหขนาดนั้นด้วยนะ มือของเค้ากำแน่นจนเส้นเลือดปูด เค้าดูจะใส่ใจมินซองเอามากๆ