สองอาทิตย์ถัดมา
เรือลำใหญ่ลอยอยู่กลางแม่น้ำเย่วเหลียง สายธารลำใหญ่ที่หล่อเลี้ยงผู้คนในแคว้นต้าเหลียงมาช้านาน นางก็เพิ่งรู้ว่าเมืองอิ่งโตวนั้นอยู่ทางตอนเหนือของแคว้นต้าเหลียง มิน่าถึงได้หนาวเย็นนัก
“คุณหนูเข้าไปในเรือเถอะเจ้าค่ะ อากาศยามค่ำคืนช่างหนาวเย็นนัก”
หลินฟางซีหันไปยิ้มให้ชิงชิง ก่อนจะแหงนหน้ามองพระจันทร์ดวงโต
“ขอข้าชื่นชมจันทร์สักครู่...แค่กๆ”
นับวันร่างกายของนางก็ยิ่งอ่อนแอ แต่ไม่ว่าจะฆ่าเขาหรือเจ้าของร่างต้องตายด้วยยาพิษ โอกาสที่นางจะรอดก็ไม่มีอยู่ดี
ที่สำคัญนางฆ่าเขาไม่ลง ยิ่งได้ใกล้ชิด ความรักที่มีให้เขาก็ยิ่งมากขึ้น ทุกวันที่ผ่านพ้นเหมือนถูกติดตั้งด้วยระเบิดเวลา รอเพียงวันที่มันจะระเบิดไปพร้อมกับใจดวงนี้เท่านั้น
“หลินเอ๋อร์ เจ้าออกมายืนตากลมเช่นนี้ได้อย่างไร”
มือหนากอดเข้าที่เอวคอด มอบความอบอุ่นให้แก่นาง หลายวันมานี้นางป่วยออดๆ แอดๆ แต่กลับตรวจไม่พบสิ่งใด
“ท้องฟ้าในยา
