“หลินเอ๋อร์”
ชินอ๋องเรียกนางเสียงเบาหวิว สงสารคนร่างเล็กจับใจ หน้าอกข้างซ้ายเจ็บปวดปานจะขาดไปกับเสียงสะอื้นของนาง อยากจะเข้าไปกอดปลอบแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะไม่อยากให้นางรู้ว่าแอบมองอยู่
สององครักษ์นั่งตาแดง ไม่เคยเห็นใครร้องไห้แล้วเศร้าเช่นนี้มาก่อน เคยแต่เห็นนางทำตัวร่าเริงสดใส ไม่เคยสักครั้งที่จะเห็นนางร้องไห้เช่นนี้
…..
ตลาดในเมืองหลวงนั้นครึกครื้นคลาคล้ำไปด้วยผู้คน ทุกสายตาต่างจับจ้องอยู่ที่ร่างบางที่กำลังเดินตามมารดาเลือกซื้อของ นางที่อยู่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์เรียบง่ายนั้นกลับดูนุ่มนวลอ่อนหวาน โดดเด่นเป็นสง่าเหมือนนางฟ้าลงมาเดินดิน ใบหน้าสวยแต่งแต้มเพียงบางเบา แต่กลับงดงามตรึงใจ แต่ถึงอย่างไรก็ปกปิดความอ่อนแรงจากใบหน้าได้ไม่หมด
ชินอ๋องแกล้งเดินเข้าไปชนนาง ก่อนจะแกล้งทำตาโตตกใจ
“โอ้ หลินเอ๋อร์ เจ้าก็มาเดินตลาดด้วยรึ”
นางย่อตัวทำความเคารพ “เพคะ” นางตอบสั้นๆ ยิ้มกว้างให้เหมือนก่อนหน้านี
