เกิดใหม่อีกทีในร่างหลินฟางซี

ตอนที่ 5

กลศึกแบบหลินฟางซี

“บังอาจ!” มือหนาผลักนางออกเต็มแรงไปนั่งกองอยู่บนพื้น

“โอ๊ย!” หลินฟางซีขบกรามแน่นมองเขาทั้งน้ำตา ประกาศก้องในใจว่าชาตินี้นางจะไม่มีวันปล่อยให้เขาอยู่ดีมีความสุขเด็ดขาด!

“ฮือๆๆ ...พี่ชายใจร้าย” นางลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้ากอดหนุ่มหล่ออีกคน

ถึงจะหล่อน้อยกว่าผู้ชายหน้าเหี้ยม แต่เขาก็หล่อกว่าอ้ายโต้ง ร้อยเท่าพันเท่า ยกให้เป็นพ่อของลูกอีกคนได้อย่างสบายหายห่วง

“เอ่อ..” เพ่ยซานยืนนิ่งค้าง ทำตัวไม่ถูก เกิดมาก็เพิ่งเคยถูกสาวกอด

“เจ้าดูแลนางด้วยแล้วกัน”

พูดจบชินอ๋องก็เดินหน้าเหี้ยมออกจากคุก แต่ในหัวนั้นกลับเต็มไปด้วยคำถาม ว่าเหตุใดนางจึงไม่เป็นอันใดหลังจากที่กอดเขา

ทั้ง ๆ ที่ตั้งแต่เกิดมาหลังจากอายุเกินสิบห้าขวบปี เขาไม่สามารถที่จะสัมผัสกับสตรีนางใดแบบแนบชิดได้ หากแตะต้องอย่างผิวเผินยังขึ้นผื่นแดงและหากเข้ากอดแนบชิดแบบที่นางทำเมื่อครู่นี้ พวกนางจะพุพองไปตามร่างและเสียชีวิตในที่สุด

และด้วยเหตุนี้เขาจึงต้องสละการขึ้นครองราชสมบัติให้น้องชายขึ้นเป็นฮ่องเต้แทน เพราะตนนั้นไม่สามารถแตะต้องสตรีใดเพื่อสร้างทายาทได้ แต่เรื่องนี้ก็มีเพียงคนใกล้ชิดไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ คนส่วนใหญ่จะมองว่าเขาเป็นคนไร้หัวใจบ้าง เป็นคนกระหายเลือดและสงครามบ้าง แต่เขาไม่สนใจ

“พี่ชายชื่ออะไรหรือ” หลินฟางซีเอ่ยถามอย่างต้องการหาพวก

“ข้าชื่อเพ่ยซาน เอ่อ ท่านรองแม่ทัพปล่อยข้าเถิดขอรับ หญิงชายไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกันนะแบบนี้นะขอรับ” องครักษ์หนุ่มที่ยืนตัวแข็งค้างเอ่ยบอกนาง เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

“ทำไมรึ” นางเงยหน้าขึ้นถามด้วยแววตาใสแบ๊ว จนเพ่ยซานไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

“มันไม่ดีขอรับ หญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน ต้องรักนวลสงวนตัวขอรับ” นางพยักหน้าหงึกหงักเข้าใจ แต่ก็ยังกอดเขาแน่น

ผู้ชายในโลกนี้มีแต่หุ่นแน่นเนื้อ กล้ามเป็นกล้าม หน้าท้องแข็งปั๊ก จะให้นางอดใจไหวได้อย่างไร

...โอ๊ย! คิดแล้วน้ำลายไหล แรดในร่างวิ่งพล่านเป็นร้อย ๆ ตัว

“เดี๋ยวข้าจะพาไปที่พักนะขอรับ” เพ่ยซานแกะมือนางออก ก่อนจะรีบเดินนำ

หลินฟางซียืนยิ้มขำให้คนเขินจนหน้าแดง เดินตามอย่างอารมณ์ดี ถึงจะเจ็บไปตามตัวและเคยกลัวจนหัวหด แต่ตอนนี้กลับคิดว่าไม่เลวเลยที่จะอยู่ที่นี่ ยิ่งเดินออกมาเจอเหล่าทหารในชุดเกราะ ใจสาวก็แทบละลาย...

ก่อนตายก็ขอลวนลามหนุ่มสักหน่อยเถอะว่ะ จะได้ตายอย่างสงบศพสีชมพู!

“ถึงแล้วขอรับ” เพ่ยซานเดินนำเข้าไปในกระโจมที่นางเคยอยู่

ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบกระโจม ทุกอย่างในนี้บ่งบอกนิสัยของหลินฟางซีได้เป็นอย่างดี ว่างเปล่า โดดเดี่ยว ไม่มีอะไรเลย หากจำไม่ผิดนางไม่มีเพื่อนสักคน มีเพียงคนเดียวที่เข้าใกล้นางได้ก็คือสาวใช้ที่ชื่อว่าชิงชิง แม้แต่ผู้ใต้บังคับบัญชายังไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นาง

“คุณหนู..ฮือๆๆ ข้านึกว่าท่านจะตายไปแล้ว ท่านไปไหนมาทำไมถึงกลับมาในสภาพเช่นนี้” ชิงชิงวิ่งเข้ามานั่งร้องไห้บนพื้นตรงหน้านาง

“โอ๋ๆ ชิงชิงคนสวย อย่าร้องเลยนะ” ร่างบางนั่งลงยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้สาวใช้อย่างอ่อนโยน นี่คงเป็นสาวใช้ที่เห็นในฝันสินะ

ชิงชิงนิ่งชะงักมองหน้าคุณหนูของนางเหมือนเห็นผี ก่อนจะหันไปมององครักษ์หนุ่ม เพราะคุณหนูของนางไม่มีวันทำเช่นนี้แน่ ขนาดเข้าใกล้เกินหนึ่งก้าว ยังถูกดุแล้วเลย แต่นี่นางกลับนั่งลงมาเสมอเธอและเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยนอีก