ตอนที่ 8
613 Words
หน้าที่ที่ต้องแบกรับทำให้เขาต้องฝึกหนักตั้งแต่เด็ก ไม่เคยได้เที่ยวเล่นเหมือนคนอื่น ไม่เคยมีคนรัก ชีวิตในวังไม่ต่างจากสนามรบ เข่นฆ่า แย่งชิง ต่างต้องการเป็นใหญ่ หาความจริงใจจากใครไม่ได้สักคน
“ชิ! คนขี้เก็ก” นางยู่จมูกใส่เขา หันไปมองตัวเองในกระจกที่อยู่ในชุดเกราะแล้วก็ต้องปลง…
“เอาว่ะ! ตายด้วยคมดาบ คงจะอุบาทว์น้อยกว่าตายเพราะถูกหัวกระแทกหินตายอยู่หรอก”
มือบางยกขึ้นตบหัวตัวเองเบาๆ แล้วเดินลากขาออกจากห้องแต่งตัว ทั้งหนักทั้งร้อน ไข้ก็ขึ้น ตัวก็ปวด จะมีอะไรที่หนักกว่านี้อีกไหม
ดวงตาคู่สวยมองคนหน้าเหี้ยมตาหวานเยิ้ม เขาที่อยู่ในชุดเกราะ ช่างหล่อเหลาองอาจ ราวกับเทพบุตรที่หลุดออกมาจากเทพนิยาย เห็นแบบนี้แล้วลืมความซาดิสม์ของเขาไปเลย
“ไปได้แล้ว” เขาสั่งเสียงเรียบก่อนจะเดินนำ
“เห็นแก่ความหล่อ ข้าจะยกโทษให้”
นางบ่นอุบอิบเสียงเบาเดินเก้ ๆ กัง ๆ ตามเขา
ชินอ๋องยกยิ้มขำบางๆ ได้ยินทุกอย่างที่นางพูด แต่ก็ทำเป็นไม่ได้ยิน ดูซิว่านางจะมีอะไรมาว่าเขาอีก
“นี่คือม้าของเจ้า จากที่นี่ไปสมทบกับกองทหารใช้เวลาสองชั่วยาม”
พูดจบเขาก็โยนดาบให้นาง แต่มีหรือที่นางจะรับ กระโดดหลบหนีจนดาบเล่มงามตกไปอยู่บนพื้น
เคร้ง! . “.โอ๊ะ!”
ชินอ๋องกลอกตาจนเป็นเลขแปด แค่รับดาบก็ยังไม่กล้า แล้วเช่นนี้นางจะไปทำอะไรได้!
“ยื่นให้ดีๆ ก็ไม่เป็น” นางบ่นก่อนจะก้มลงเก็บ แต่คนไม่ได้เรื่องกลับยกดาบไม่ขึ้น!...
“เหวินฉีไปหาดาบสั้นมาให้นาง!” กรามหนาขบเข้าหากันแน่น สะกดกลั้นอารมณ์และเลือดในกายที่เดือดปุดๆ
“พ่ะย่ะค่ะ”
ร่างบางยืนเม้มปากแน่นก่อนจะหันไปมองอาชาตัวใหญ่
“พี่ชินอ๋อง ท่านจะให้ข้าขี่ม้าตัวนี้รึ”
“ใช่! หรือเจ้าจะเดินไป!” เขาตอบน้ำเสียงหงุดหงิด
ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครทำให้เขาอารมณ์เสียจนสติหลุดเช่นนี้มาก่อน
“แต่ข้าขี่ม้าไม่เป็น” หากขี่ควายน่ะนางถนัด แต่ม้านี่แค่จับก็ยังไม่เคย
“ดาบสั้นขอรับ” เหวินฉี่ยื่นดาบให้นาง พอนางรับมา มือหนาของคนหน้าเหี้ยมก็จับตัวนางเหวี่ยงขึ้นหลังม้าทันที
“ว๊าย!”
“เพียะ! ไป!” มือหนาพาดเข้าที่ตัวม้า ก่อนจะดีดตัวขึ้นม้าของตัวเอง
“กรี๊ดดดดด...ไอ้บ้า! ...ช่วยด้วย ข้าขี่ม้าไม่เป็น!”
มือบางกอดคอม้าไว้แน่น กรีดร้องด้วยความกลัวเพราะม้าตัวโตนั้นช่างวิ่งเร็วยิ่งกว่ารถแข่ง….
“จับสายบังเ**ยนไว้ แล้วบังคับมัน!”
เขาตะโกนเสียงดังบอกนาง แต่นางก็ยังกอดคอม้าไว้แน่นไม่ยอมทำตาม จนตอนนี้ม้าเริ่มวิ่งออกนอกเส้นทาง
“หลินฟางซี ข้าสั่งให้เจ้าจับสายบังเ**ยน!” มือหนาบังคับม้าให้เร่งฝีเท้าเข้าไปเทียบม้าของนาง
“ลืมตาขึ้นมองทาง แล้วจับสายบังเ**ยน หากเจ้าไม่อยากตกหน้าผาตาย!”
ดวงตาคู่สวยลืมขึ้น ก่อนจะเบิกตากว้างเพราะข้างหน้านั้นเป็นหน้าผาจริงๆ
“กรี๊ดดด! ฮือๆๆ อิพ่ออิแม่ช่วยลูกด้วย!”
นางรีบจับสายบังเ**ยน บังคับมันให้หันหน้าหนีไปอีกทางเหมือนที่เคยบังคับควาย แต่ม้าเจ้ากรรมกลับสะบัดตัวนางออก
- Writer
