สามวันต่อมา
“พู่...เฮ้อ...ฟู่” หลินฟางซีนั่งพ่นลมหายใจเล่น เหนื่อยหน่ายกับการเดินทางที่แสนน่าเบื่อ หากได้มือถือสักเครื่องมานั่งเล่นเกมก็คงจะดีไม่น้อย
“หยุดพักได้ คืนนี้เราจะพักที่นี่”
ชินอ๋องออกคำสั่ง ได้ยินนางนั่งพ่นลมหายใจก็ขี้เกียจจะฟัง หากไม่ปล่อยลิงเช่นนางออกมาวิ่งเล่น เขาคงได้เป็นโรคประสาทแน่
“โอ๊ย...ปวดเอวปวดก้นไปหมด” นางยกแขนขึ้นสูง บิดตัวไปมาไม่มีความเป็นกุลสตรีสักนิด จนเขาต้องส่งสายตาดุเพื่อปรามนาง
“ชิ!” นางยุ่นจมูกใส่เขาก่อนจะเดินหนี
ชินอ๋องส่ายหน้าน้อยๆ อย่างเหนื่อยใจ แต่ก็ต้องยอมรับว่า สามวันมานี้นางสงบเสงี่ยมมากขึ้น ไม่ต่อปากต่อคำเหมือนที่เคย จนเขาเองก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“โอ้! หน่อไม้! ชิงชิงหน่อไม้!” นางกระโดดโลดเต้น จูงมือสาวใช้วิ่งเข้าป่าไผ่ ร่างแกร่งรีบกระโดดลงจากหลังม้าแล้วเดินตาม
“เจ้าจะเอาไปทำไมรึ”
“เอาไปกิน” นางตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง วิ่งเข้ากอไผ่ หักห
