เกิดใหม่อีกทีในร่างหลินฟางซี

ตอนที่ 15

สัมผัสอ่อนโยนที่ลูบเบาๆ บนหน้าผากนั้นช่างอบอุ่น แม้มือที่หยาบกร้านจะแข็งกระด้างแต่นางกลับรับรู้ได้ถึงความรักและความห่วงใย ดวงตาคู่สวยค่อยๆ ลืมขึ้น พอเห็นใบหน้าของคนที่นั่งข้างๆ นางก็ถึงกับกลั้นน้ำตาแห่งความคิดถึงไม่ไหว

“คุณพ่อ...อีกๆๆ” นางพยุงตัวขึ้นกอดท่าน

“หลินเอ๋อร์ของพ่อ พ่อดีใจเหลือเกินที่เจ้าฟื้นแล้ว”

“ข้าก็ดีใจ...ฮืกๆๆ ...ช่างเป็นการตายที่แสนวิเศษจริงๆ”

หลินเจิ้งจื่อลูบผมลูกเบาๆ ก่อนจะจับตัวนางออกห่างแล้วมองสำรวจลูกสาว ตั้งแต่เล็กจนโตนางไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็น ไม่เคยแม้จะกอดท่านเช่นนี้ สิ่งที่ชินอ๋องบอกคงจะเป็นความจริงสินะ

“เจ้าน่ะหรือที่ตายแล้ว หากตายจริงๆ จะได้กอดพ่อเช่นนี้หรือ”

ท่านยิ้มอ่อนโยนให้นาง ดวงหน้าสวยนิ่งค้างมองชายวัยกลางคนตรงหน้าที่มีใบหน้าเหมือนบิดาทุกกระเบียดนิ้วด้วยความสับสน แต่พอสังเกตโดยทั่ว นางถึงรับรู้ว่านี่ไม่ใช่บิดาที่เสียไปของนาง แต่เป็นบิดาของหญิงสาวที่นางยืมร่างอาศัย เพราะการแต่งกายและสีตาของท่านคือคนของภพนี้

“ฮึกๆๆ ...ท่านพ่อ” นางจับมือท่านแน่น ก้มหน้าร้องไห้ ถึงจะไม่ใช่บิดาของนางจริงๆ แต่เพียงได้เห็นใบหน้านี้นางก็ดีใจเหลือล้นแล้ว…

“พ่อดีใจที่เจ้ายังจำหน้าพ่อได้ เจ้ายังมีไข้ ต้องนอนพักมากๆ นอนเถิดนะ เดี๋ยวพ่อจะให้ชิงชิงมาอยู่เป็นเพื่อน” นางพยักหน้าหงึกหงักรับแต่ก็ยังจับมือท่านแน่นไม่ยอมปล่อย

“ขอลูกกอดท่านพ่ออีกครั้งได้หรือไม่”

หลินเจิ้งจื่อยิ้มกว้าง กอดลูกเข้าแนบอกด้วยความดีใจที่เห็นบุตรสาวคนเดียวยอมออดอ้อนอย่างที่เคยฝันอยากจะให้นางเป็น นี่คือความโชคดีบนความโชคร้ายใช่หรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นก็อยากให้นางเป็นเช่นนี้ต่อไป ถึงนางจะเสียสติก็เถอะ

“ข้ารักท่านพ่อเจ้าค่ะ” นางเงยหน้ายิ้มหวานให้ท่าน ก่อนที่จะค่อยๆ ทิ้งตัวลงนอน

ส่วนคนเป็นพ่อก็ได้แต่นั่งยิ้มกว้างที่ถูกลูกบอกรักเป็นครั้งแรก

“ฮือๆๆ คุณหนูของบ่าว”

ชิงชิงวิ่งเข้ามานั่งร้องไห้ข้างเตียง ตอนแรกที่ไม่ได้ตามคุณหนูมาเพราะนางต้องคอยดูแลนายท่านที่ได้รับบาดเจ็บ พอนายท่านเริ่มหายดีคุณหนูก็ได้รับบาดเจ็บ นางกับนายท่านจึงรีบเดินทางมาที่นี่ พอเห็นใบหน้าสวยเหลืองซีดของคุณหนูนางก็ถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

“โอ๋ๆๆ ชิงชิงคนสวยอย่าร้องเลยนะ ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว” ปากบอกไม่เป็นอะไร แต่ใบหน้ากลับชื้นไปด้วยเหงื่อเพราะความเจ็บ

“ชิงชิงเจ้าหยุดร้องไห้เถอะ เดี๋ยวลูกข้าก็ไม่ได้นอนพอดี”

“เจ้าค่ะนายท่าน ข้าจะไม่ร้องแล้ว ฮึกๆๆ เดี๋ยวข้าจะไปทำอาหารโปรดมาไว้ให้คุณหนูเจ้าค่ะ”

คนเจ็บยิ้มบางๆ ตอบชิงชิง อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเจ้าของร่างถึงได้แปลกแยกจากคนอื่นนัก ทั้งที่ทุกคนรอบกายมีแต่คนอ่อนโยนอบอุ่น

สงครามที่ยืดเยื้อแม้จะได้ชัยชนะกลับมา แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่น้อยๆ การบูรณะฟื้นฟูจึงมีมาก ดวงตาคู่คมมองราษฎรที่ต่างพากันทยอยเดินทางออกจากเมืองอิ่งโตวเพื่อกลับบ้านเกิดด้วยความหนักใจ หมู่บ้านตามแถบชายแดนที่ถูกปล่อยร้างมานานและพังย่อยยับจากสงครามครั้งนี้คงไม่ง่ายนักที่จะทำให้กลับมาอยู่ในสภาพเดิม

“ทูลชินอ๋อง ท่านรองแม่ทัพฟื้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เพ่ยซานโค้งตัวรายงานท่านอ๋อง

“อืม” เขาตอบรับสั้นๆ เดินตรงไปที่กระโจมของนาง

คารวะชินอ๋อง” แม่ทัพใหญ่หลินเจิ้งจื่อคุกเข่าทำความเคารพ

“ท่านแม่ทัพหลินลุกขึ้นเถิด นางเป็นเช่นไรบ้าง”

“นางฟื้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ แต่เพิ่งหลับไป”

เขาพยักหน้าเข้าใจ เดินเข้าไปเอามือแตะที่หน้าผากวัดไข้

หลินเจิ้งจื่อขบปากแน่น อยากจะดึงตัวชินอ๋องให้ออกห่างจากบุตรสาวด้วยรู้ดีถึงความลับของพระองค์ แต่ก็ทำเช่นนั้นไม่ได้

“นางยังคงมีไข้สูง” มือหนาจับตัวนางลุกขึ้นนั่งประคอง ป้อนยาเม็ดเข้าปากคนป่วย

“ชะ...ชินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” ใจคนเป็นพ่อไหวสั่น กลัวว่าบุตรสาวจะตายจากพิษในตัวของชินอ๋องจนมือไม้สั่นไปหมด

สงครามครั้งนี้หากนางไม่รบเข้า มีหรือเขาจะให้นางมาเสี่ยงตายเช่นนี้

ชินอ๋องปรายตาไปมองแม่ทัพใหญ่ ก่อนจะรีบวางนางลง เพราะถูกหญิงสาวแตะเนื้อต้องตัวจนเคยชิน จึงทำให้หลงลืมไปว่าชายหญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน...คิดแล้วอยากจะบ้าตาย นางทำอะไรกับเขากันแน่ ทำไมคนที่เคยสุขุมรอบคอบเช่นเขาถึงได้ทำตัวเยี่ยงคนขาดการอบรมเช่นนี้