ฉันติดอยู่ในฝันร้าย...เฝ้ามองนีโอที่ยืนอยู่ตรงหน้าถูกลูคัสกรีดคอโดยที่ฉันไม่สามารถช่วยเขาได้ สายตาของนีโอที่อ้อนวอนก่อนจะเปลี่ยนเป็นการมองฉันด้วยความรังเกียจ มันจบลงเช่นนี้ก่อนจะกลับไปฉายภาพที่ลูคัสกรีดคอคนรักของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ระหว่างที่จิตของตัวเองกำลังติดอยู่กับความทรมานนี้ ฉันพยายามที่จะฝืนลืมตาขึ้นอีกครั้งทั้งที่ร่างกายไม่พร้อมให้ความร่วมมือจนกระทั่งตาข้างซ้ายที่ยังใช้งานได้เปิดขึ้นมา คีปเปอร์มองฉันที่ฟื้นขึ้นโดยที่ในมือกำลังถือเครื่องมือบางอย่าง เขากำลังทำอะไรกับตาขวาที่หายไปของฉัน
"ทำอะไรน่ะ?" เขาไม่ตอบ ฉันจึงแกล้งเล่นมุขใส่เขา "นายซ่อมได้รึไง?"
"ถ้าอีกซักร้อยปีก็คงจะได้" เขาพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบและยิ้มขำ แต่ซักพักก็เปลี่ยนไปทำหน้าเย็นชาใส่ "เจ็บหน่อยนะ"
เขาใช้สว่านที่มีเครื่องส่งสัญญาณอยู่ในเหล็กปลายแหลมเจาะเข้าไปในตาฉัน เข็มเข้าไปลึกมากขึ้นจนฉันเกือบจะรู้สึกถึงความเจ็บปวด ไ
