IDLE

IDLE

"You've been staring at her for who knows how long, Damon." Jeric taunted and laughed mockingly. I gave him an annoyed look and took a sip of my drink.

I wasn't going to accept his invitation pero nang malaman kong nandito si Mitch ay agad nagbago ang isip ko. It's been three years when I last saw her. She changed a lot. Her wavy chestnut brown hair is now blonde and straight. I used to love her natural hair before.

I'm in a wedding reception. I don't even have a slightest idea kung sino ba ang kinasal. What I only know is I'm here to see someone. I glanced at her spot again hoping to see her but I was caught off guard when our eyes met. I immediately looked away and made myself busy by pretending to look around the place.

It has been three years and yet I'm still affected by her eyes. How can someone have such beautiful eyes like hers?

I glanced at Mitch again and my face falls when I saw the guy sitting beside her. His arm is even resting on her shoulders. I wish I could cut his limb off with a saw. Tss.

He's Kurt.

Mitchell's husband.

Naisipan kong lumabas na lang para magpahangin. Hindi ko nagugustuhan ang mga nakikita ko dito. Tinanong pa 'ko ni Jeric kung saan ako pupunta pero hindi ko siya sinagot. What am I expecting? Siyempre at kasama niya ang asawa niya.

I opened the huge pocket door which leads to the lanai and walked towards the vacant chair. This part of the house is empty. They're all at the basement celebrating.

Why did I even bother to come here?

I hissed when I realized that I've left my glass downstairs. "You need a drink?" A familiar sweet voice asked. I turned to looked at her and she smiles. My lips parted from the unexpected intrusion.

Bakit siya nandito?

I cleared my voice and offered her a seat. I tried to hide my astounded expression and gave her a small smile when she handed me the glass. "Thanks." I told her.

Silence filled the whole place and I opened my mouth to say something but no words came out. I have so much to ask her but I couldn't even look at her. Hindi ko malaman kung dahil ba hindi ko pa nakakalimutan ang nakaraan o dahil tuwing nagtatama ang mata namin ay naaalala ko ang ginawa niyang kataksilan sa'kin.

I thought three years were enough. But I guess I'm wrong. There's no word to explain my hatred and love for her. She made me feel abandoned.

"I didn't want to ruin our relationship, Damon." She spoke.

Tumingin ako sa kanya at nakatingin lang siya sa malayo. "And you expect to believe that?" I told her. She looked at me and our eyes met. Kumislap ang mata niya tanda na paiyak siya.

"I still love you." Her voice broke. I looked away as tears started falling from her eyes.

How could she say those words to me after what she've done?

"You broke me remember? You made me feel unworthy. You had an affair with my best friend. How can you say those things like you mean it?" I snorted. Hindi ko na kinaya at sumabog na ako. Paano niya ko nagagawang kausapin ngayon na parang hindi niya ko niloko noon?

"I was wrong." She mumbled. Napangisi ako sa sinabi niya. Don't tell me ngayon niya lang nalaman na mali ang ginawa niya?

Hindi ko na 'ata kayang marinig pa ang mga susunod na kasinungalingan niya. Totoong mahal yoko pa siya pero may natitira pa akong pagmamahal sa sarili ko. Once is enough and twice will be too much.

"It's all in the past now, Xanara. You're married now. Hindi ko alam kung ano'ng gusto mong palabasin but sorry, I won't buy it. Thank you for your time." I coldy said. Binaba ko ang glass sa upuan at mabibigat ang mga yapak na umalis.

Napatingin ako kamay niya niya nang yakapin niya ako. "P-Please forgive me. Let me explain."

I yanked her arms off me. I looked at her disgusted. Ano'ng tingin niya sa'kin? Basura niya na p'wede niyang pulutin ulit kung gusto niya?

I know my worth now. And she's not worth of my love.

Mabilis akong umalis sa lugar kung saan ko siya iniwang umiiyak. Lalo akong nainis nang makasalubong ko si Kurt. He glared at me and I just stared at him. "You'll regret not listening to her." He said and left. Napangisi ako sa sinabi niya. How thick face can he get?

Was he threatening me or something? Tss.

Lumabas ako at agad na sumakay sa sasakyan ko. Too much drama for tonight. I started the engine and left. Pinatugtog ko ng malakas ang music para mawala sa isip ko ang umiiyak na mukha ni Mitch.

Shouldn't I be the one crying? I saw her having an affair with Kurt sa mismong anniversary pa namin. I gave everything to her. I fought for her. Alam kong ayaw sa'kin ng Dad niya dahil mahirap lang ako kaya nagsumikap ako. Pero ano? Lolokohin niya lang din naman pala 'ko. She just like a butterfly.

She might look beautiful and perfect pero ang totoo ay siya pa mismo ang papatay sa'yo. She made me believe that she is innocent. She made me believe that she loved me. All I did is love her pero 'yun pa ang sinukli niya sa'kin. I'm such a fool.

Nabalik ako sa ulirat nang makarinig ako ng malakas na busina. Binalik ko ang tingin ko sa daan at nanlaki ang mata ko sa nakitang rumaragasang truck na papalapit sa gawi ko. Ililiko ko na sana ang sasakyan pero isang kulay puting kotse ang humarang sa truck. Lumikha nang napakalakas na tunog ang pagbanggaan ng dalawang sasakyan.

Nagsitigil ang mga nagdaraang mga kotse dahil sa aksidente. Agad akong lumabas ng kotse para tingnan ang tao sa loob ng puting sasakyan.

Dahil sa kanya ay nakaiwas ako sa aksidente.

I owe him my life.

Unti-unting lumibot ang nga tao sa paligid at agad kong sinilip ang tao sa loob ng kotse. "Mitch?!"

Natataranta kong binuksan ang sasakyan pero nayupi ito dahil lakas ng bangga ng truck. Naginginig kong kinuha ang cellphone ko sa bulsa para tumawag ng ambulance. "Mitch please huwag kang bibitaw. Stay awake! f**k!" Frustrated na sigaw ko nang makita ko ang malaking sugat sa ulo niya.

Agad dumating ang ambulance at agad siyang nadala sa emergency room. Tahimik lang akong naghihintay sa labas ng ER pero sobrang daming bagay ang gumugulo sa isip ko.

Dapat pala ay pinakinggan ko na lang siya. Dapat pala hindi ko siya iniwan doon. Bakit niya ba kasi ako sinundan? Bakit niya sinugal ang buhay niya para sa'kin? Bakit niya ginawa 'yon.

"Nasaan si Mitch!" I lifted my head and agad na sumalubong sa'kin si Kurt. Napatingin ako sa batang kasama niya. He looks like Mitch. He must be their son.

"S-She's still inside." I answered. Mabibigat ang mga paa niyang lumapit sa'kin at sunod ko na lang na naramdaman ang malakas na suntok sa panga ko.

"f**k you!" Sigaw niya. Inawat siya ng mga nurse at nanatili lang ako sa p'westo ko.

"You didn't even listen to her!" Pagwawala niya. Nanatili lang akong nakatungo habang unti-unting pumapatak ang mga luha sa mata ko.

"Ikaw ang dahilan kung bakit niya ako pinakasalan! She wanted to protect you from her Dad. Pero ano'ng ginawa mo! Pinairal mo ang pride mo!"

My eyes widened from what he said. I looked at him confused. Pumiglas siya sa mga nurse at binitawan naman siya ng mga ito. "Just take Claude. I'll talk to him calmly." He said. Napatingin ako sa batang Claude pala ang pangalan.

Tumayo ako at nakakunot noong tumingin sa kanya. "What do you mean?" I asked him.

"Gusto kang protektahan ni Xanara. Alam niyang magmamatigas ka kapag sinabi niyang kailangan niyang makipaghiwalay sa'yo dahil sa Dad niya kaya pinalabas niyang niloloko ka niya."

My mind became blank from what he said. I didn't know what to say.

"His Dad wanted her to marry me for business. Ayaw ko sana dahil kaibigan kita pero nagmakaawa sa'kin si Mitch. Ginawa niya 'yon protektahan ka."

W-What...

"Sa buong tatlong taon na magkasama kami. Ikaw lang lagi ang iniisip niya. Nagsisisi siya sa ginawa niya. Mahal ka pa niya Damon." He said. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig sa sinabi niya.

Sabay kaming napatingin sa emergency room nang magbukas ito. Lumabas ang doctor at agad kaming lumapit sa kanya para tanungin ang lagay ni Mitch.

"How is she?" Tanong ni Kurt. Malungkot na tumingin sa'min ang doctor at agad akong kinabahan sa magiging sagot niya.

"I'm sorry but we did everything we could to save her."