May kinuha siya sa bulsa niya nang hindi nag-aalis ng tingin sa mukha ko.
“Here.” Iniabot niya iyon sa akin, at agad ko namang kinuha.
Maya-maya’y narinig ko ang pagtunog ng cellphone niya. He looked at the screen, at nagdilim agad ang mukha niya. Hindi niya sinagot, sa halip ay pinatay niya ito at itinago sa bulsa.
“Who was that?” I asked quietly.
He looked at me, his eyes don’t have any expression. “No one important.”
But I knew. I knew. At lalong sumikip ang dibdib ko.
“No one important,” I repeated bitterly, then laughed without humor. “Bakit ba ang galing mong magsinungaling, Axton?”
Without another word, I finally pulled my arm free and walked away, this time, he didn’t stop me. And that… somehow hurt even more.
Kinabukasan, nagising ako sa hindi ko inaasahang ingay. Hindi k
