ตอนที่1 ตามหาผู้ชายในทะเบียนสมรส
1602 Words
EFaH University (3 ปีต่อมา)
ช่วงพักเที่ยงของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง เหล่านักศึกษาต่างก็พากันนั่งกินข้าวอยู่ในโรงอาหาร บางคนก็นั่งพูดคุยกับเพื่อนร่วมคณะกันอย่างเมามัน รวมถึง ลีอาร์ เธอเป็นนักศึกษาสาวคณะนิเทศศาสตร์และยังเป็นดาราที่กำลังมาแรงในบทบาทนางร้ายของละครเรื่อง กลิ่นนางอบอวล จนได้รับรางวัลผีเสื้อปีกทอง เพราะบทที่น่าหมั่นไส้เธอจึงกลายเป็นดาราที่โด่งดังในชั่วข้ามคืน มีกลุ่มแฟนคลับที่ตามแห่กันไปให้กำลังใจเธอทุกงานอีเว้นท์
"ลีอาร์ แกเป็นอะไรทำไมถึงดูเครียดขนาดนั้น" เสียงหวานละมุนของเพื่อนสาวอย่าง เพลงพิณ เอ่ยถามอย่างสงสัย หลายวันมานี้เธอสังเกตเห็นลีอาร์นั่งซึมเป็นส้วม ดูเหมือนมีเรื่องให้คิดกังวลจนเธอเองก็อดห่วงไม่ได้
คนถูกถามสะดุ้งตื่นจากภวังค์ของความคิด ก่อนจะหันไปสบตากับเพลงพิณที่นั่งอยู่ตรงข้าม
"ฉันกำลังตามหาคนอยู่นะ"
"คน...ใคร?"
"ผู้ชายที่ทำให้ชีวิตของฉันเปลี่ยนไปและเป็นคนที่ทำให้ชีวิตฉันวุ่นวายอยู่ตอนนี้ไง"
"นอกจากพี่อามแล้ว ชีวิตแกยังมีผู้ชายคนอื่นที่ทำให้วุ่นวายอีกเหรอวะ แล้วตกลงเมื่อไหร่แกจะยอมคบพี่เขาอ่ะ พระเอกดาวรุ่งมาขอเป็นแฟนขนาดนั้นแกมัวกักอะไรอยู่"
พอนึกถึงเรื่องนี้แล้วเพลงพิณก็ยังงงเพื่อนสนิทไม่หาย ทั้งที่มีพระเอกดาวรุ่งขอคบหาก็ยังไม่ยอมตกลงแต่ท่าทางของมันก็ดูพอใจอีกฝ่ายอยู่นะ แต่ทำไมไม่ยอมคบ ถ้าจะบอกว่ากลัวแฟนคลับไม่ตามก็ไม่น่าจะใช่เพราะว่ากระแสเชียร์ให้คบกันมันดีมาก งานคู่เข้ามาไม่หยุดหย่อน
"เฮ้อ~ ไว้ฉันเคลียร์ปัญหาชีวิตเสร็จจะคิดดูนะเรื่องคบกับอาม"
เพลงพิณอายุแค่ 21 ปีเลยเป็นรุ่นน้องของอามรวมทั้งเธอด้วย แต่เพราะว่าสนิทกันมากเลยลืมเรื่องอายุกันหมดแล้ว
"ปัญหาอะไรของแก"
"ฉันยังไม่พร้อมเล่า ไว้พร้อมจะบอกนะ"
"กรี๊ดดดดอาจารย์เรย์ทำไมถึงมาที่คณะเราได้”
เสียงกรี๊ดกร้าดของนักศึกษาดังขึ้น ทำเอาสองสาวที่นั่งเคร่งเครียดเมื่อกี้หันไปมองอย่างสนใจ
"แกอาจารย์เรย์หล่อมากกกก" เพลงพิณเขย่าแขนเพื่อนอย่างแรง ทำเอาคนที่ไม่รู้จักขมวดคิ้วอย่างสงสัย
"อาจารย์เรย์คือใคร? แล้วแกจะเขย่าแขนฉันเพื่อ..? หยุดเลย แขนฉันจะหลุดแล้วเนี่ยยัยเพลง!"
"โอ๊ยยย อาจารย์เรย์ยังไม่รู้จัก แกเรียนอยู่มหาลัยเราจริงไหมเนี่ย อาจารย์สอนอยู่คณะวิศวะและยังเป็นหลานชายเจ้าของมหาลัยนี้และได้ยินว่าจะเป็นเจ้าของในอนาคตด้วย"
"เหรอ~ ชักอยากเห็นหน้าแล้วสิ"
แต่พอลีอาร์กำลังจะหันไปมองอาจารย์สุดหล่อคนนั้น ทว่าเห็นเพียงแผ่นหลังแกร่งของเขาที่เดินกลับไปขึ้นรถสปอร์ตคันหรู
"อดเห็นหน้าอาจารย์คนหล่อเลย" ลีอาร์เบะปากคว่ำเบาๆ
"งั้นวันนี้แกไปสนามบาสส่วนกลางกับฉันไหมลีอาร์”
"ไปทำไม?"
"ไปดูหน้าอาจารย์ไง วันนี้พวกอาจารย์กับนักบาสมหาลัยจะแข่งกัน"
"อาจารย์กับนักศึกษา...อาจารย์จะไหวกันเหรอกระดูกกระเดี้ยวจะไม่หักแน่นะ”
"ปากเสียอีเพื่อนคนนี้ เดี๋ยวฉันตีปากเลย บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าแกได้เห็นจะพูดได้คำเดียวว่าขิงแก่ยิ่งเผ็ดร้อน"
"เหอะ! ขนาดนั้นเลย”
ครืด~ ครืด~
"แกเดี๋ยวฉันมานะ"
ระหว่างที่กำลังทะเลาะกันอยู่ ทว่าโทรศัพท์มือถือของลีอาร์ก็มีสายโทรเข้ามา พอเห็นว่าเป็นสายของใครเธอก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเดินออกไปข้างนอกทำตัวมีพิรุธ ก่อนจะกดรับสาย
"ค่ะคุณนักสืบ มีข่าวอะไรเพิ่มเติมไหมคะ"
(ยังเลยครับ ดูเหมือนว่าบัญชีในบัตรเอทีเอ็มที่คุณลีอาร์ให้มาจะเป็นชื่อผู้หญิงครับ ไม่มั่นใจว่าเป็นบัญชีม้าหรือเปล่า ส่วนเอกสารในงานทะเบียนคงจะยากนิดนึงแต่ถ้าคุณลีอาร์ไปขอเองอาจจะง่ายขึ้น)
"ฉันเข้าใจค่ะ"
เธอเข้าใจในสิ่งที่นักสืบบอกแต่เธอไม่สะดวกออกหน้า ถ้าเกิดว่าเธอไปเองแล้วเรื่องที่เธอจดทะเบียนมีผัวแล้วงานในวงการคงอาจดับลงได้ ตอนนี้ชีวิตของลีอาร์กำลังรุ่ง เธอไม่ต้องการให้ข่าวเสียๆของเธอมาทำให้ทุกอย่างพังลง
(แต่ยังไงทางเราจะรีบหาข้อมูลมาให้นะครับ)
"ได้ค่ะ ถ้ามีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมอะไรแจ้งได้เลยนะคะ"
(ครับ)
หลังจากวางสายจากนักสืบเสร็จ ลีอาร์ก็เอนตัวพิงกำแพงด้วยความเหนื่อยล้า หลังจากวันนั้นที่เธอตกลงจดทะเบียนสมรสกับผู้ชายแปลกหน้าก็ผ่านมา 3 ปีแล้ว ทุกอย่างในชีวิตของเธอเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น พี่ชายพอออกจากคุกก็เปลี่ยนแปลงตัวเองในทางที่ดีขึ้น เธอเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กให้พี่ค้าขาย
ส่วนตัวเธอก็ได้รับจดหมายจากทางมหาวิทยาลัยให้เข้าเรียนฟรีจริง ๆ พอเข้ามาเรียนได้สักพักด้วยหน้าตาที่โดดเด่นก็ถูกทาบทางจากแมวมองจนได้เข้าวงการบันเทิงและไม่นานก็ดังเปรี้ยงปร้างในบทบาทนางร้ายแสนโรคจิตกลายเป็นดาราแนวหน้าของวงการ ทุกอย่างที่เป็นอยู่มันก็ดีแต่ว่าเธอไม่กล้าที่จะคบหากับใครเพราะทุกครั้งจะตัดสินใจมันก็เหมือนมีชะงักติดหลัง เธอเลยตัดสินใจว่าจะตามหาสามีในทะเบียนสมรสของตัวเองมาขอหย่า ถ้าเขาจะเรียกร้องเงินตัวเธอเองก็พอมีเงินเก็บอยู่คิดว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไร
"ทำไมแกหายไปนานจัง" เพลงพิณเห็นเพื่อนที่หายไปนานพอสมควรกลับมาก็อดถามไม่ได้
"ไม่มีอะไรหรอก"
"สรุปว่าแกจะไปกับฉันไหม"
"ไปไหน?"
"เฮ้อ~ ก็ไปสนามบาสไง ไปดูเขาแข่งบาสกัน อย่าบอกนะว่าลืม"
"ออ! เอาสิไปก็ได้วันนี้ตารางฉันว่างพอดี" เพราะต้องถ่ายละครติดกันเกือบ 2 อาทิตย์ ทางบริษัทต้นสังกัดของเธอเลยอนุมัติให้พักได้ 5 วันช่วงนี้เลยมีเวลาเที่ยวเล่นกับเพื่อน
"ดีเลย! วันนี้จะพาไปส่องหนุ่มๆอยากจะบอกว่าหล่อกว่าพี่อามมีตั้งเยอะแยะในมหาลัยเราฮุ ๆ"
"ฮุ ๆ บ้านแกนะสิ"
แต่สิ่งที่เพื่อนพูดก็จริงนะ ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้หนุ่มหล่อ สาวสวยเยอะมากอาจจะหล่อสวยกว่าคนในวงการด้วยซ้ำ
ห้องเปลี่ยนชุดนักกีฬา (17.00น.)
"มาช้านะอาจารย์เรย์" เพทายอาจารย์หนุ่มของคณะวิทยาศาสตร์การกีฬารีบทักทายอาจารย์หนุ่มสุดฮอตของมหาวิทยาลัยเมื่ออีกฝ่ายก้าวขาเข้ามา ถ้าไม่มีเรย์ บางทีตำแหน่งอาจารย์สุดหล่อก็คงไม่พ้นมือเขา แต่เอาเถอะแค่นี้นักศึกษาก็เข้าหาจนปฏิเสธแทบไม่ไหว
"พอดีผมติดพูดคุยกับนักศึกษาแลกเปลี่ยนนะครับ แล้วนี่อาจารย์เพทายจะออกไปแล้วเหรอ"
ระหว่างที่ตอบคำถามของอีกฝ่าย เรย์ ก็ถอดชุดที่ตัวเองสวมไปพลางๆ
"ใช่ครับผมขอไปวอร์มหน่อย ยังไงอาจารย์ก็รีบตามออกมานะครับ"
"ได้ครับ"
เรย์ตอบพร้อมรอยยิ้มแบบที่ชอบทำจนได้ฉายาว่าเจ้าชายแห่งรอยยิ้ม แต่พอลับร่างของเพทายใบหน้าของเขาก็เรียบเฉยจนดูหน้ากลัว
"น่ารำคาญจริง ๆ" เขาหยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงออกมาจากกระเป๋าก่อนจะกดส่งข้อความไปหาลูกน้องคนสนิท
เรย์ : ฟาร์สทรมานไอ้เหี้ยนั่นให้หนักจนกว่ามันจะเปิดปากว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลัง
ฟาร์ส : ครับบอส
ฟาร์ส : บอสครับคุณเวย์ให้ถามว่าเจ้านายจะไปที่คาสิโนหรือเปล่าครับวันนี้
เรย์ : ไปแต่อาจช้าหน่อย บอกมันให้จัดการเรื่องแขกวีไอพีเลย
ฟาร์ส : ครับบอส
"ขอโทษนะคะ ที่นี่เป็นห้องแต่งตัวของนักแข่งชมรมบาสหรือเปล่า"
เสียงที่ดังจากประตูทางเข้าทำให้เรย์รีบวางโทรศัพท์ในมือลงบนโต๊ะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดปรับเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนในทันที
"ใช่นักศึกษาแต่ว่าตอนนี้เป็นห้องที่พวกอาจารย์ใช้ส่วนนักศึกษาชายอยู่อีกห้อง"
เรย์หันหน้าพร้อมกับตอบหญิงสาวแต่พอเห็นว่าเป็นใครรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นบนมุมปากเขาเล็กน้อย
"อ่อ ขอบคุณค่ะ อาจารย์ยังไงก็ขอโทษด้วยที่รบกวน ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ"
"เดี๋ยวสิ นักศึกษา!"
เขาไม่รอช้าที่จะเรียกอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนที่เธอจะเดินออกไป
"คะ?"
"ช่วยอะไรอาจารย์หน่อยได้หรือเปล่า"
"อะไรเหรอคะ?"
"ช่วยทายาแก้ปวดให้อาจารย์หน่อยได้ไหม" ไม่ใช่แค่พูดแต่เขายังลุกเดินไปหยิบขวดยาก่อนจะก้าวขาไปหาอีกฝ่าย
"เออออ คงไม่เหมาะเดี๋ยวฉันไปตามคนมาช่วยอาจารย์ดีกว่านะคะ ขอตัวค่ะ"
ยังไม่ทันที่จะได้เดินถึงตัวหญิงสาวก็รีบวิ่งออกไปทันที ทำเอาคนที่มองตามอดขำไม่ได้
'นี่เราไม่มีเสน่ห์แล้วเหรอวะ..? ทำไมถึงได้วิ่งหนีเหมือนกับเห็นผีเลยล่ะ’
- Writer
