Chapter XXXXXII
Jessica Marie Padilla's POV
Huling araw na ng burol ni Daddy, at sobrang nagpapasalamat ako sa mga kaibigan ko na hindi ako iniwan. I don't wanna seek for an attention, but their presence is important for me.
"This his last day," ani Tyler habang nakatingin kay Daddy. Ako ay nakaupo sa medyo malayo habang nakatingin sa kaniya.
"Pagtapos kaya nito, babalik ang lahat sa dati?"
Inarap niya ako. Lumapit siya sa akin at umupo sa tabi ko.
"Kung iniisip mo na ang burol o libing ng taong namatay ang pinakamasakit at mahirap, nagkakamamali ka. Sa araw ng burol at libing, hindi mo pa mararamdaman masyado ang mga nag-iba, because everyone will be here for you, making you feel better, pero kapagtapos na, bigla na lang silang aakto na parang hindi ka namatayan, everyone will expec
