Bölüm 2:Alfanın Öfkesi
624 Words
Kael Varek’in üzerine atıldığında ikisi de sertçe yere savruldu.Toprak ayaklarının altında parçalandı. Kuru yapraklar havaya savruldu.Her şey o kadar hızlı olmuştu ki nefes almayı bile unutmuştum.Varek hırlayarak Kael’i itmeye çalıştı ama Kael’in gücü çok daha baskındı. Kael in gücü karşısında bir yandan korkarken bir yandan da istemsizce etkilenmiştim.Kael’in yumruğu Varek’in çenesine sertçe indi.Tok bir ses ormanın içinde yankılandı.Varek başını yana savurdu ama hemen toparlandı.
Dudaklarının kenarından akan kanı elinin tersiyle sildi ve alaycı bir gülümsemeyle Kael’e baktı.
“Demek sonunda ortaya çıktın…”
Ama Kael onu dinlemiyordu.
Gözleri sadece Varek’e kilitlenmişti.
Göğsünden çıkan hırıltı karanlık ormanda yankılandı.
“Eşime dokundun.”Sesi ölüm kadar soğuktu.
Varek dişlerini göstererek saldırdı.İkisi çarpıştığında yakındaki ağaç dalları kırıldı.Bu artık bir kavga değildi.Bu bir Alfa savaşıydı.Ben ise birkaç adım geride duruyordum.Bacaklarım titriyordu.Boynumdan akan kan elbiseme yayılıyordu.Başım dönüyordu ama gözlerimi onlardan ayıramıyordum.
Kael bir anda Varek’i yakasından tutup sertçe ağaca çarptı.Ağaç gövdesi çatırdadı.Varek hırladı ama Kael geri çekilmedi.Tam o anda Kael’in gözleri değişti.
Buz mavisi gözleri bir anda parlak bir mavi ışıkla yanmaya başladı.Dolunayın ışığında o mavi neredeyse parlıyordu.Bir anlığına nefesim kesildi.
Çünkü kurt adam dünyasında herkes bir şeyi bilirdi.
O gözler…sadece bir kişide görülürdü.
Varek’in yüzündeki ifade bir anda değişti. Az önceki alaycı gülümsemesi kayboldu.Gözleri büyüdü.Bir adım geri çekildi.Fısıltı halinde bir kelime dudaklarından döküldü.
“İmkânsız…”
Karşısındaki adamın ne kadar tehlikeli olduğunu idrak etmişti fakat Kael in bunu umursayacağını sanmıyordum. Varek onun elinden canlı bir şekilde kurtulamayacak gibiydi.
Kael’in göğsünden çıkan hırıltı ormanı titretti.Bir adım daha attı.Gözlerindeki o parlak mavi ışık daha da yoğunlaştı.Varek artık saldırmıyordu.Bakıyordu.Ve o bakışta ilk kez gördüğüm şey…korkuydu.Gerçek korku.
Kael Varek’in yakasına yapıştı ve onu yere savurdu.Toprak havaya sıçradı.Varek kurt hızında yana sıçrayarak Kael’in saldırısından kurtuldu.İkisi tekrar çarpıştı.Ama bu sefer Varek geri çekiliyordu.Kael’in öfkesi onu bastırıyordu.
Ben ise artık ayakta durmakta zorlanıyordum.Başım iyice dönmeye başlamıştı.Ay ışığı gözlerimin önünde bulanıklaşıyordu.Ama yine de bakmayı bırakamıyordum.
Kael’in yüzünde gördüğüm şey…saf bir vahşilikti.
Bir anlığına ondan korktum.
Çünkü o anda Kael bana değil…
Varek’i öldürmeye odaklanmıştı.
Bir adım geri attım.
Ama bacaklarım beni taşımıyordu.
Gözlerimin önü iyice karardı.
Sanırım kaderime ne kadar kafa tutsam da boşaydı.
Ölüm benim için gelmişti.
Son gördüğüm şey…
Kael’in gözlerindeki o parlak mavi öfke oldu.
Sonra dünya tamamen karardı.
………………………
Dudaklarımdan acı dolu bir inleme döküldüğünde gözlerimi kırpıştırarak zorla açtım. Başım sert bir göğüse yaslanmıştı, kim olduğuna baktığım da ise her şey zihnimi doldurmaya başladı.
Ormana kaçışım, birinin beni yakalaması ve Kael in beni kurtarıp Varek e saldırması.
Ölmemiştim, peki neden kurtulmuş gibi hissetmiyordum?
Gözlerim büyüdü acaba bana da zarar verir miydi?
Kael başını yüzüme doğru eğdiğinde kısık gözlerimle etrafa bakmaya çalıştığımı gördü. Kael durdu ve gözlerimin içine baktı. “ Dayan, az kaldı. Sürüye vardık sayılır.”
Gözlerimi kırpıştırdım ve daha fazla dayanamadan göz kapaklarım tekrardan birbiriyle buluştu.
Elara’nın bedeni Kael’in kollarında hareketsizdi.Kael başını hafifçe eğdi ve onun solgun yüzüne baktı.Kan kokusu hâlâ havadaydı.Bu koku içindeki kurdu huzursuz ediyordu.
Karşısında duran Beta başını eğmişti.
“Alfa,” dedi sakin ama gergin bir sesle.“Yarası derin.”Kael’in çenesi gerildi“Biliyorum.”Sesi alçak ama tehlikeliydi.
Beta gözlerini kısa bir an Elara’ya kaydırdı.
“Varek kaçtı.”
Kael’in gözleri karardı.
Göğsünden düşük bir hırıltı yükseldi.
“Uzun süre kaçamayacak.”
Beta başını daha da eğdi.
“Emrin nedir, Alfa?”
Kael Elara’yı biraz daha kendine çekti.
Kolları istemsizce sıkılaştı.
“Onu sürüye götürüyoruz.”
Sesi kesin ve tartışmasızdı.
Beta başını salladı.
“Diğerleri Varek’in kokusunu takip etsin mi?”
Kael birkaç saniye sessiz kaldı.
Gözleri karanlığa döndü.
“Hayır.”
Sonra tekrar Elara’ya baktı.
“Önceliğim eşim, hiçbir şeyin onun tedavisini geciktirmesine izin vermem. “
Beta başını salladı “ Anlaşıldı Alfa.”
Kael elini Elara nın yanağında gezdirdi ve kulağına eğilip fısıldamaya başladı. “Sakın ölmeye kalkma! Seni yeni buldum, hiçbir şeyin seni benden almasına müsade etmem. Ölüm de buna dahil.”
- Writer
