"ยิ่งผัวเด็กมึงจ้องกูอย่างกับเป็นชู้เมียมัน"
คำพูดไอ้กันต์ทำให้ฉันต้องหันไปมองขุนพล ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมสายตาคมดุดันจดจ้องมองมายังฉันกับมันตาไม่กระพริบ
"มึงไม่ต้องไปสนใจกูไม่ได้มีอะไรกับเด็กนั่น"
ฉันล่ะสายตาจากขุนพลหันมาพูดบอกมัน
"มึงแน่ใจนะ..กูไม่อยากโดนตีนเด็ก"
"แน่ใจดิ..กูไม่ใช่เมียเขา"
"มึงไม่นับแต่เหมือนเด็กนั่นจะไม่คิดเหมือนมึงนะ..หรือกูควรไปนั่งที่อื่นว่ะ"
"มึงไปกูโกรธ!"
เฮ้อ~ไอ้กันต์พ่นลมหายใจออกมาแรง ๆอย่างเบื่อหน่าย
"กูอยู่ของกูดี ๆมึงก็ลากกูมาโดนตีน"
มันพูดบ่นฉันว่าหาเรื่องให้มัน
"แล้วกูใช่เพื่อนมึงไหม?"
"ใช่ครับเป็นเพื่อนเพื่อนรักเลย.."
"งั้นก็หยุดบ่น"
"มึงนะมึงเพื่อนหรือเจ้ากรรมนายเวรกูกันแน่ว่ะ"
ฉันยิ้มให้กับคำพูดมัน "เออถ้ามึงไปกูจะแปลงกายเป็นเจ้ากรรมนายเวรมึง"
ไอ้กันต์มันหัวเราะเบา ๆแต่กลับยิ่งดึงความสนใจจากสายตาอำมหิตได้เป็นอย่างดี
"ไอ้ปรางค์ผัวเด็กมึงจ้อง
