ตอนที่1 เลขามึง..กูขอ
787 Words
มะปรางค์เลขาสาวอายุ29ปีเป็นคนสดใสร่าเริงและเร้าร้อนมากก
น้องสาวคนเดียวของพงษ์บอดี้การ์ดหนุ่มมือขวาของใคร
ขุนพล อายุ23ปี ลูกชายคนเล็กของเรียวเฉินและ อากาชิ คุริน
น้องชายของ อากาชิ ไค และ จอมทัพ
นิสัยส่วนตัวเป็นคนใจร้อนหูเบาสุดสุดขี้หึงขี้น้อยใจขี้โมโหมีทุกขี้ในตัว
ภายในผับ
"มะปรางค์มึงทางนี้"
ฉันหันไปตามเสียงเรียกเป็นยัยหนิงที่เรียก ฉันเดินไปหาเพื่อนๆที่นั่งอยู่โซนวีไอพี มีไอ้กันต์ไอ้ทามยัยหนิงยัยแพรวยัยณดา นี่คือกลุ่มเพื่อนที่ฉันสนิทสุด
"พวกมึงมานานแล้วหรอ"
ฉันถามเพื่อน
"พวกกูก็พึ่งมามึงรีบมานั่งเลยพวกกูสั่งเหล้ารอแล้ว"
"เออ"
ฉันพูดพร้อมกับหย่อนก้นนั่งลงข้างไอ้กันต์แต่นั่งได้ไม่นานโทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้น
ตื๊ด ๆๆ~
"อะไรพี่"
(นายให้ขึ้นมาหาข้างบน)
"ตอนนี้เลยหรอ?"
(ใช่รีบมา)
ฟู่ ~ ฉันถอนลมหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับพี่ไป
"จะรีบไปค่ะ"
วางสาย....
พอฉันพูดจบพี่พงษ์ก็ตัดสายไป
"พวกมึงเดี๋ยวกูมานะ"
ฉันหันไปบอกเพื่อนที่นั่งกินเหล้ากันอยู่
"ไปไหนวะมึงพึ่งนั่งเองนะ"
ยัยณดาถามฉัน
"นายเรียกเดี๋ยวกูมา"
ฉันพูดกับเพื่อนจบก็เดินตรงไปยังบันไดชั้น2รีบเดินขึ้นไปบนห้องของคุณไค
ก๊อกๆ~
"เข้ามา"
ฉันเปิดประตูเข้าไปก็เห็นน้องชายของคุณไคและผู้ชายอีกสี่คนนั่งอยู่ที่โซฟา
"นายมีอะไรให้ปรางค์ทำค่ะ"
ฉันเดินไปที่โต๊ะทำงานของคุณไคแล้วถามน้ำเสียงนิ่ง ๆ คุณไคเงยหน้าขึ้นมองฉันคิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงเล็กน้อย คงเพราะการแต่งตัวของฉันมาแบบไม่เรียบร้อย
"ขอโทษค่ะนายพอดีฉันพาเพื่อนมาเที่ยวที่ผับเลยไม่ได้เปลี่ยนชุดค่ะ"
ฉันอธิบายให้คุณไคฟัง คุณไคพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"ไปนั่งรออยู่ที่โซฟาก่อนแล้วฉันจะบอกว่าให้ทำอะไร"
"ค่ะนาย"
ฉันเดินไปนั่งที่โซฟาตรงข้ามกับที่คุณขุนพลและเพื่อนของเขานั่งอยู่ สายตาคมกริบของคุณขุนพลมองฉันไม่กระพริบก่อนจะหันไปคุยกับเพื่อน
"พวกมึงจะเรียกเด็กบริการขึ้นมาไหมกูจะเรียกให้"
"เออๆเรียกขึ้นมาเลยพวกกูรอคำนี้มานานละ"
พอเพื่อนของคุณขุนพลตอบเขาก็หันมาเหล่ตามองหน้าอกอวบของฉันแล้วกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ก่อนจะลุกขึ้นไปหาพี่ชายฉันที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูห้อง เขาพูดอะไรบางอย่างกับพี่ชายฉัน พี่พงษ์เดินลงไป ก่อนจะขึ้นมาพร้อมกับเด็กบริการสี่คน
"อ้าว!ทำไมมีแค่สี่คนวะ มึงไม่เอาหรอ"
ผู้ชายคนนึงหันไปถามคุณขุนพลที่นั่งนิ่งอยู่คนเดียว
"กูมีของกูแล้ว"
คำพูดเขาทำใจฉันหล่นตุบลงกับพื้นเมื่อเห็นสายตาของเขาที่มองมาที่ฉัน ราวกับจะบอกว่าเด็กที่เขาพูดถึงคือตัวฉันเอง
"ไหนวะเด็กที่มึงว่ากูเห็นมีแต่เลขาพี่มึงที่นั่งอยู่..."เพื่อนเขาพูดสายตาก็มองมายังฉันแล้วเงียบไปสักพักก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง
"อ๋อ!..หึ!..ร้ายนะมึง"
คำพูดของเพื่อนคุณขุนพลทำเพื่อนคนอื่น ๆหันมามองฉันแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก ทำใจดวงน้อยเริ่มเต้นระรัว เขาคงไม่คิดจะยุ่งกับฉันที่เป็นเลขาพี่ชายเขาหรอก ฉันพูดปลอบตัวเองในใจทั้งที่รู้คำตอบดีว่ายังไงเขาก็หมายถึงฉัน
"ไอ้เฮียมึงจะพาเลขาไปไหนไหม"ยิ่งคำถามเขายิ่งทำให้ใจฉันหวาดหวั่น
คุณไคที่นั่งอ่านเอกสารอยู่เงยหน้าขึ้นมามองหน้าน้องที่เอ่ยถาม
"ไปคาสิโน มึงมีอะไร"
"กูขอเวลาอยู่กับเลขามึง1ชั่วโมงมึงโอเคไหม"
"ไม่ค่ะฉันไม่โอเค.."
ฉันตอบกลับทันควรยังไงฉันก็ไม่ยอมเป็นของเล่นเขาเด็ดขาด
ทว่ายิ่งตอบปัดปฏิเสธยิ่งทำให้คุณขุนพลสนใจในตัวฉันมากกว่าเดิมร่างสูง189ลุกขึ้นยืนเดินมาหาฉันที่นั่งอยู่บนโซฟาแล้วพูดกับพี่ชายแต่สายตายังคงจ้องฉันไม่กระพริบ
"ไอ้เฮียเลขามึงกูขอนะ!"
"อร๊ายย! คุณขุนพลปล่อยฉันลงนะปล่อย!"
- Writer
