Nisa yine ağrıyan başı ile uyandığında her defasında yaptığı gibi bir daha kulaklıkla uyumayacağını kendine tembihledi. Ama çok geçmeden o tembihi unutacağından da emindi. Gece kafasında dönüp duran o öpüşme sahnesi yüzünden bir türlü uyku tutmamıştı. Tekrar tekrar o sahne geçmişti gözlerinin önünden. En son sabaha karşı güneş doğmak üzereyken gözleri nihayet kapanmış ve az da olsa zihnini dinlendirmişti. Ta ki çalan saati onu uyandırana kadar. Vücudunu esnetip yerinden doğruldu, uykulu gözler ve esnemeler eşliğinde yatağını topladı. Ardından Güneş’i uyandırmadan apar topar hazırlanıp çıktı yurttan.
Aynı saatlerde Neşe de gözlerini hafifçe aralayıp komodinin üzerinden güçlükle bulduğu telefonunu saatine bakmak için aldı. Oldukça erken bir saatti. Bir süredir ara verse de sonuçta o çalışa
