Nanatili akong nakatunganga doon. Sinipat ko ang aking pambisig na relo upang makita ang oras. Bumuntong hininga ako ng makitang malapit ng magalas otso. Taimtim akong nagdasal bago tumayo.
Naglakad ako palabas hanggang sa makasakay ako ng taxi. Pumikit ako at nagmulat ng mata ngunit wala parin. Hanggang kailan ako magiging ganito?
Inabot ko ang bayad at hindi na nagabala pang maghintay ng sukli. Dumiretso ako papasok ng Empire. Hindi ko pinansin ang mga tingin na pinupukol sa akin ng mga kapwa ko empleyado.
Pumasok sa isipan ko ang sinabi ni Zyna ngunit katulad ng mga nangyari, wala akong pakialam. Kahit pa tignan nila ako ng masama o tawagin sa kung anu anong pangalang gustuhin nila, wala akong pakialam.
I will never waste my time thinking about them. Isipin nila ang gusto nilang isi
