KABANATA 17
Halos ilang araw na rin kaming nagala sa Spain. Tiān ā, tiān ā, the days have passed so fast, parang ang bilis ng oras, parang isang panaginip na ayaw ko nang magising. Lahat ng lugar na napuntahan namin, bawat sandali ng tawanan, bawat simpleng paglakad sa kalsada, ay naiwan sa memorya ko na parang pelikula. Ngayon, pang tatlong araw na lang ay babalik na ako muli sa Pinas, at ang dami kong iniisip. Wǒ zhēn de bù xiǎng zǒu, I really don’t want to leave.
Iniisip ko si Riel, how calm he looks habang nagmamaneho, paano niya ako tinitingnan tuwing nakangiti siya sa akin. Ang puso ko ay parang naglalaro sa dibdib ko, sabik na sabik sa bawat moment na magkasama kami, ngunit puno rin ng kaba dahil alam kong may hangganan ito. Zhège xīngqí wǒmen yīqǐ guò de shíguāng, the time we sp
