KABANATA 20
Pagmulat ko ng mata, agad kong naramdaman ang liwanag ng umaga na sumisingit sa bintana ng kwarto. I smiled to myself, still feeling the warmth from last night, pero biglang napanganga ako nang maalala kong wala sa tabi ko si Riel. My chest fluttered a little, and a tiny pangamba ang sumagi sa isip ko—nasaan na ba siya? Did he leave me? Did I do something wrong? Pero bago pa man ako tuluyang mabahala, narinig ko ang malumanay na tunog ng tubig mula sa banyo.
At nang dahan-dahang bumukas ang pinto, doon ko siya nakita—si Riel, nakangiti lang sa akin, parang walang nangyari kahapon kundi ordinaryong umaga. My heart skipped a beat. Hindi siya umalis. I could feel the relief sa dibdib ko at kahit papaano, mas naging relaxed ako. “Good morning,” bati niya, at nag-ngisi lang ako. “
