1. บทนำ
675 Words
“พี่ม่อน...สุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่ะ”
มนัสวิน ปารวีร์ หรือ ม่อน เงยหน้าขึ้นมองนักศึกษาสาวสวยใจกล้าที่กำลังยื่นดอกกุหลาบสีแดงแจ้งความในใจให้เขาเนื่องในวันแห่งความรักขณะที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับเพื่อนๆ ที่โต๊ะหินอ่อนตัวโปรดภายในมหาวิทยาลัย เรียกเสียงฮือฮาจากเพื่อนๆ ที่อยู่รอบข้าง
ขณะที่ชายหนุ่มกำลังลังเลว่าจะเอื้อมมือไปรับดอกกุหลาบจากอีกฝ่ายดีหรือไม่นั้นเอง จู่ ๆ กุหลาบดอกงามก็ถูกกระชากไปจากมือของเจ้าของ พร้อมกับน้ำเสียงเกรี้ยวกราดที่แผดดังขึ้น
“หน้าด้าน!”
ไม่ทันขาดคำดอกกุหลาบที่น่าสงสารก็ขว้างลงบนพื้นต่อหน้าทุกคน ก่อนที่จะถูกเหยียบซ้ำด้วยรองเท้าส้นสูงสีแดงของเธอจนเละเทะยับเยินไม่เหลือชิ้นดี ท่ามกลางความตกตะลึงของผู้คนรอบข้าง
“เฟร์! ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้ด้วย”
“ฉันชื่อเฟรย่าย่ะ ช่วยเรียกให้ถูกด้วย พี่ม่อนเป็นคู่หมั้นของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์มายุ่ง” คนพูดเข้าไปเกาะแขนชายหนุ่มไว้แน่นแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ
“จริงเหรอคะพี่ม่อน...”
สาวน้อยหันไปถามคนที่ตนแอบปลื้มด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า แต่ยังไม่ทันที่เขาจะตอบ ฟาริดา รุจิษยาก็ชิงตอบแทนเสียเอง
“ก็จริงน่ะสิ พี่ม่อนเป็นของฉัน ส่วนเธอจะไปไหนก็ไป ไปสิ...”
ท่าทีหวงก้างพร้อมกับแววตาหวงแหนเอาเรื่อง ทำให้อีกฝ่ายรีบผละจากไปอย่างยอมแพ้
“พี่ไปเป็นคู่หมั้นของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กันเฟร์” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเอือมระอา พลางลุกขึ้นจะเดินหนีไปอีกทางด้วยความรำคาญในความเจ้ากี้เจ้าการของอีกฝ่ายเต็มแก่
“พี่ม่อนจะไปไหนคะ”
“ไปไหนก็ได้ ที่มันสงบ ๆ ไม่วุ่นวายแบบตรงนี้” พูดไม่ทันขาดคำเจ้าตัววุ่นวายที่เขาแสนรำคาญก็ถลามาเกาะแขนเขาอย่างไม่ยอมแพ้
“งั้นเฟร์ไปด้วย ดีเหมือนกันค่ะ วันนี้วันวาเลนไทน์ เราไปฉลองวันแห่งความรักด้วยกันนะคะ”
“ใครว่าพี่จะไปกับเฟร์ พี่จะไปคนเดียวต่างหาก”
มนัสวินขืนตัวไว้ก่อนจะแกะมือเรียวสวยที่เกาะแขนเขาออก แล้วผละเดินจากไป แต่ฟาริดากลับเมินคำปฏิเสธของเขา ยังคงเดินตามไปอย่างไม่ลดละ
“พี่ม่อนจะไปคนเดียวได้ยังไงกันคะ วันนี้วันวาเลนไทน์ทั้งที พี่ม่อนไปไหน เฟร์ไปด้วย”
มนัสวินชะงักกึกทำให้ฟาริดาที่รีบเดินตามมาไม่ทันระวังชนเขาทางด้านหลังอย่างจัง
“โอ๊ย! หยุดทำไมล่ะคะ”
ทว่าแทนที่เขาจะตอบคำถามเธอ เสียงเข้มห้วนกลับบอกกับเธอด้วยความรำคาญแกมหงุดหงิด
“นี่เฟร์ไม่รู้ หรือแกล้งไม่รู้กันแน่ว่าไอ้สิ่งที่เธอทำเมื่อกี้ มันไม่ใช่สิ่งที่คนดีมีมารยาทเขาทำกัน”
“ทำ...ทำอะไรเหรอคะ เฟร์ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่คะ”
ฟาริดาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“ไปดึงดอกกุหลาบเขาทิ้งแล้วเหยียบแบบนั้นน่ะ เสียมารยาท พี่ไม่ชอบ”
“เฟร์ก็ไม่ชอบ ที่พี่ม่อนจะรับดอกไม้จากผู้หญิงคนอื่น ดอกไม้ที่พี่ม่อนจะรับได้ต้องเป็นดอกไม้จากเฟร์คนเดียวเท่านั้น”
“มันจะมากเกินไปแล้วนะเฟร์ พี่จะรับดอกไม้จากใคร มันก็เรื่องของพี่ เฟร์ไม่เกี่ยว”
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ในเมื่อพี่ม่อนเป็นของเฟร์ เป็นของเฟร์มาตั้งแต่เกิด ใครจะมายุ่งไม่ได้ ตายเป็นตาย!” ฟาริดาประกาศอย่างเอาแต่ใจ
“แต่สำหรับพี่ เฟร์คือผู้หญิงที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิต ถ้าพี่จะรักหรือเลือกใครสักคนเป็นเมีย ผู้หญิงคนนั้นต้องไม่ใช่เฟร์ จำไว้!”
จบประโยคชายหนุ่มก็รีบเดินผละไป ทิ้งให้ฟาริดากรีดร้องอยู่เบื้องหลังด้วยความไม่พอใจ
“พี่ม่อน! จะไปไหน รอเฟร์ด้วย...”
- Writer
