เช้าวันต่อมา
แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้ามาในห้องนอน ที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของใครบางคนใกล้หู ซีลีน ขยับตัวเล็กน้อย เมื่อเปลือกตาค่อย ๆ เปิดออก ก่อนจะชะงักไปทันทีที่พบว่าตัวเองกำลังซบอยู่บนอกแกร่งของเขา อีกทั้งแขนหนัก ๆ ยังพาดกอดรอบเอวบางไว้แน่น
ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนริมฝีปากบางจะเม้มเข้าหากันแน่นเพราะกลัวจะเผลอทำอีกคนจะตื่นขึ้นมา ‘บ้าจริง… ทำไมถึงมาอยู่ในสภาพนี้ได้!’
“จะดิ้นทำไม แต่เช้า”
เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นทั้งที่เปลือกตายังปิดอยู่ ราวกับเขารู้สึกตัวตั้งแต่แรกแล้ว แต่เลือกจะนิ่งเฉยเพื่อรอดูปฏิกิริยาของเธอ
“ฉัน…ฉันจะกลับห้อง”
ซีลีนรีบผละตัวออก แต่กลับไม่สามารถถอยหนีได้ เพราะเรียวแขนหนาดึงรั้งเธอเอาไว้ทันทีที่ขยับตัว ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นมากกว่าเดิม จนเธอถลาลงซบบนอกแกร่งของเขาอีกครั้ง
“กอดฉันเป็นตุ๊กตามาทั้งคืน จะมาดิ้นทำไมต
