เพทาย
ผมลากเจ้าขามาที่ห้องซ้อมประจำของพวกผมก่อนจะล็อกห้องแล้วผลักเธอไปกลางห้องทันที และมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่ผมคิดไปต่างๆ นานาว่าเธอคงจะเกลียดกับสิ่งที่ผมทำร้ายเธอ ผมที่เป็นห่วงเธอไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน เป็นยังไงบ้าง แล้วไหนจะลูกอีก ที่ไม่รู้จะงอแงและสุขสบายเหมือนเมื่อก่อนไหม แต่สุดท้าย ความเป็นห่วงและความรู้สึกผิดของผม มันก็หายไปในพริบตาหลังจากเห็นเธอเดินเข้างานมากับผู้ชายคนอื่น ผู้ชายที่ผมเคยคิดว่าเธอสนใจ แต่ผมไม่คิดว่าเธอจะทำแบบนี้ได้จริงๆ
“นี่สินะ เหตุผลที่เธอหนีฉันไป โดยไม่บอกแม้แต่แม่ตัวเอง” ผมถามออกไปด้วยความโกรธ โกรธจนอยากจะจับเธอฉีกเป็นชิ้นๆ ตรงนี้เดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ
“.....” เจ้าขาไม่ตอบอะไร แถมยังหลบตาผมอีก
“ฉันถามว่านี่ใช่ไหมเหตุผลที่เธอหนีฉันไป!” ผมตะคอกถามเธออีกครั้งหลังไม่ได้คำตอบของเธอ
“ค่ะ” แล้วคำตอบสั้นๆ แต่ทำให้ผมเจ็บปวดได้ก็ออกจากปากเธอ
