Dehlizin dondurucu taşlarından avluya fırladığında, Neva’nın nefesi hâlâ ciğerlerini parçalayacak kadar hızlı ve kesikti.
Teoman’ın yüzüne fırlattığı o öfke dalgası, göğsündeki yangını söndürmeye yetmemiş; aksine içindeki kırgınlığı daha da körüklemişti. Avludaki dozer sesleri artık vadinin hemen ağzındaydı; kar küreme araçlarının sarı tepe lambaları sisin arasından hayal meyal seçiliyordu. Gitmesine birkaç saat kalmıştı. Sadece birkaç saat... Ama bu dağda geçirdiği her saniye, boğazına dolanan görünmez bir urgan gibi onu boğuyordu.
Üşüdüğünü ancak harekât merkezinin merdivenlerine vardığında fark etti. Dudakları titriyor, parmak uçları sızlıyordu. Yukarıdaki taş odasına çıkıp yine o dört duvar arasında hıçkırıklara boğulmak istemiyordu; yalnızlık şu an onun en büyük düşmanıydı.
Ağır de
