คลับรัก รักนะครับที่รักของผม

ตอนที่2(Arm x Mable)

Mable talk.

ฉันน่าจะกลับไปพร้อมกับน้ำขิงไม่น่าดื้ออยู่ต่อเลยถ้าผู้ชายคนนี้ไม่มาช่วยฉันไว้นะฉัน ฉันต้องโดนลากไปขมขืนแน่เลย

"ไอ้ขิงไปไหน" เขาหันมาถามฉัน

"น้ำขิงกลับไปแล้ว" เขามองหน้าฉัน ก่อนทำหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่าง หน้าตาเขาก็หล่อนะแต่ทำไมไม่ยิ้มเลย

"แล้วเธอจะกลับยังไง"

"แท็กซี่ดิ"ฉันพูดตามตรง

"งั้นรอแปบเดี๋ยวร้านปิดจะไปส่ง ไปแท็กซี่คงไม่น่ารอด"เขามองฉันก่อนจะส่ายหน้า

"ลูกพี่เรียบร้อยแล้วครับให้ผมปิดร้านเลยไม"พนักงานในร้านเดินมาบอกเขา

"เดี๋ยวกูจะออกไปข้างนอก กลับมาปิดประตูข้างนอกเอง มึงปิดร้านเสร็จก็ไปพักได้เลยไม่ต้องรอ"

"ครับลูกพี่"เขาบอกให้ฉันรอตรงนี่ก่อนจะเดินขึ้นไปเอาของข้างบนไม่นานก็ลงมาแล้วพาฉันเดินไปโรงจอดรถข้างหลังร้าน ที่มีรถจอดอยู่คันเดียว แลมโบกินีสีน้ำทะเล สีสวยมากฉันไม่เคยเห็นรถสีสวยแบบนี้เลย

"คอนโดอยู่ตรงไหน"เขาถามตอนขับพาฉันออกมาจากผับฉันเลยบอกเขา ไม่นานเขาก็จอดหน้าคอนโดฉันแต่เขาดันลงจากรถก่อนจะเดินไปหาเพื่อนเขาแบบไม่สนใจคนที่นั่งมาด้วยอย่างฉันสักนิด

"ไอ้สัสมาทำไรแถวนี้วะ อ่อๆๆ"เพื่อนเขากลับหันมายิ้มให้ฉันเมื่อเห็นฉันเดินตามเขาออกมาจากรถ

"ไม่ใช่ไอ้เหี้ย มึงเถอะดึกแล้วไม่ไปนอนวะลงมารอผัวดิ" ฉันเห็นเขาคุยกับเพื่อนของเขาเลยเดินขึ้นห้องเลย

"เมื่อคืนมึงกลับยังไงหรือว่าโดนหิวกลับ แต่สภาพก็ปกตินิ"น้ำขิงมันถามฉัน มันเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของฉัน

"เพื่อนพี่มึงไปส่ง เจ้าของผับน่ะ"ฉันว่าเขาน่าเป็นเพื่อนพี่น้ำฝนเพราะเห็นเขานั่งข้างๆพี่น้ำฝนตอนที่น้ำขิงเข้าไปทัก

"ฮะ พี่อาร์มเนี่ยนะ ไปส่งมึงปกติเขาไม่สนใจใครหรอกนอกจากน้องสาวแล้วก็เพื่อน มนุษย์บนโลกคือสิ่งมีชีวิตเฉยๆสำหรับเขา"ฉันที่ฟังมันพูดคนแบบนี้ก็มีด้วยหรอ

"พูดซะเว่อร์เลย"

"เว่อร์ที่ไหนโน้นไงมาล่ะ"ฉันนัดน้ำขิงไว้ที่ร้านกาแฟใกล้คณะวิศวะน่ะเพราะร้านนี้อร่อย เมื่อคืนกลับดึกเลยง่วงเดี๋ยวได้หลับตอนอาจารย์หมอสอน

"มาทำอะไรพี่"ไอ้ขิงมันถามคนที่เพิ่งเดินมากับเพื่อน

"ไอ้เหี้ยนี้อยากแดกโกโก้ เสือกมาคนเดี๋ยวไม่เป็นเลยลากกูมาด้วยเนี่ย"คนชื่ออาร์มเขาบ่นยิ้มๆเวลาพูดถึงผู้หญิงข้างๆ

"ไอ้สัสเดินแค่นี่บ่น มึงเถอะมาทำอะไรถึงนี้"พี่น้ำฝนถามน้ำขิงที่ยืนอยู่ข้างฉัน

"เมมันอยากกินกาแฟ เมื่อคืนหนักไปหน่อย"

"งั้นเดี๋ยวค่อยคุยกัน ถ้าช้าเดี๋ยวไอ้เหี้ยนี้ด่ากูอีก"พี่น้ำฝนแขวะเพื่อนเขาก่อนจะเดินเข้าไปในร้านพี่น้ำฝนเป็นคนสวยจนฉันอิจฉามองมุมไหนก็สวยไปหมด

"ขอบคุณนะพี่อาร์มที่มาส่งมันให้"

"เออ ที่หลังก็อย่าทิ้งเพื่อนไว้อีกล่ะ"

"ครับพี่"เขาหันมามองหน้าฉันแปบเดียวก่อนจะเดินตามพี่น้ำฝนเข้าไป

"เขายิ้มเป็นไมวะ"ฉันถามไอ้ขิง คือเห็นเขายิ้มให้แต่กับเพื่อน แต่กับคนอื่นไม่เคยยิ้มเลย

"ทำไมสนใจเพื่อนพี่กู"

"ไม่ใช่แบบนั่น"ฉันพูดก่อนจะเดินหนีน้ำขิง ฉันไม่ได้ชอบพี่อาร์มอะไรนั่น แค่รู้สึกว่าปลอดภัยที่อยู่ใกล้ไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นที่จ้องแต่จะงาบฉันตลอดเวลา

Arm talk.

"มองตาไม่กระพริบเลยนะไอ้สัส"ไอ้น้ำฝนมันแซวผม

"อย่าแสนรู้" ผมด่ามันจนมันฟาดแขนผมไปทีนึงเมื่อคืนนี้ผมไปส่งเธอที่คอนโดเดียวกับไอ้จิว วันนี้เธอใส่ชุดนักศึกษาที่โคตรจะสั้นชนิดที่ก้มแล้วเห็นเลย แต่มีเสื้อกาวน์สวมทับเลยดูเรียบร้อยขึ้นหน่อย

"เดี๋ยวบ่ายไปส่งกูที่บริษัทพี่ต้าร์หน่อยนะมึง"เดี๋ยวนี้อะไรก็พี่ต้าร์ เมื่อก่อนเขาตามมันจนไม่ต้องทำอะไร ผมนี่สงสารพี่ผมเลย ถ้ามีคู่หมั้นแบบมันเนี่ยผมหาเอาใหม่ดีกว่าผมพูดจริง คือมันโคตรเอาแต่ใจไง แต่พี่ผมเขาโคตรจะรักมันอันนี้ยอมใจเขาเลย

บ่ายผมขับรถพาน้ำฝนมาส่งที่ตึกใหญ่ตรงหน้าก่อนจะกลับเข้าไปผับ เมื่อคืนกลับมาเกือบตีสี่ ยังมีเรียนเช้าอีกพอกลับมาถึงก็หลับเป็นตาย มาตื่นตอนหกโมงเย็นไอ้เหี้ยจิวทะเลาะกับผัวมา มาถึงก็ตะโกนเรียกให้ผมตื่นแล้วก็ลากผมมานั่งดูมันแดกเหล้าจนจะเที่ยงคืนแล้ว ผมเลยโทรหาพี่ต้นให้มาเอามันกลับ

ผมเห็นเมเบิ้ลเพื่อนน้ำขิงเข้ามาในผับ วันนี้เธอมาคนเดียว น้ำขิงไม่ได้มาด้วย ทำไมเธอชอบใส่นักวะสายเดียวเนี่ย กางเกงขาสั้นที่โชว์ขาขาวๆนั่นอีก ผมว่าแต่งตัวแบบนี้ไม่น่าจะรอดสักวัน พอไอ้จิวกลับผมก็ขึ้นไปห้องทำงาน ดูกล้องวงจรปิดไปด้วยทำงานไปด้วย แต่สายตาดันไปเห็นเธอเดินเซๆในสภาพไม่ปกติ แถมมีผู้ชายสองคนเดินตามเธออยู่