บทที่ 24 พี่จะไม่ฉีดยาให้หน่อยเหรอ
แกร๊กกก ประตูบานใหญ่ของเพนท์เฮ้าส์หรูถูกเปิดออกกว้างหลังจากมือเรียวเล็กกดรหัสผ่าน ภายในห้องยังคงมืดและสงบเงียบมีเพียงแสงไฟสลัวที่สาดส่องมาจากหลอดแอลอีดีสีส้มนวลจากสระว่ายน้ำขนาดย่อมที่ทอดยาวขนาบระเบียงห้องด้านหนึ่ง ดวงตากลมโตกวาดส่องทั่วบริเวณก่อนจะยกข้อมือเรียวเล็กเพื่อแตะดูเวลาบนสมาร์ตวอตช์
“จะสามทุ่มแล้วเหรอเนี่ย…พี่ภาคยังไม่กลับมาอีกเหรอ ?”
คนตัวเล็กเบะปากเล็กน้อย ก่อนจะล้วงสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋าสะพาย หญิงสาวลังเลอยู่เพียงอึดใจ สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่ทำอะไรพลันถอนหายใจเฮือกยาวแล้วหย่อนมันเก็บไว้ที่เดิม ก่อนจะดันประตูให้ปิดลงแล้วเดินเข้าห้องไป มือเรียวเล็กไล่แตะเปิดสวิตซ์ไฟตรงผนัง ไม่นานทั้งห้องก็สว่างจ้าไปด้วยแสงสีนวลที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและสบายตา
หญิงสาวยกถุงหิ้วในมือขึ้นสูงเท่าระดับสายตาก่อนส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้กับถุงก๋วยเตี๋ยวไก่ ที่แสนจะอาภัพ
