บทที่ 47 เสร็จพี่แน่…
พบร่างหญิงสาวนิรนามชีพจรแผ่วเบาหายใจโรยริน ถูกปล่อยทิ้งในพงหญ้าสูงใกล้ตึกร้าง สภาพร่างกายบาดเจ็บสาหัส ตามลำตัวพบบาดแผลเหวอะหวะฉกรรจ์ขนาดใหญ่ทั่วร่างกาย คล้ายรอยเขี้ยวคมของสัตว์ ใบหน้าเหวอะหวะจนยากที่จะทราบลักษณะใบหน้า นิ้วมือนิ้วเท้าทั้งสิบถูกกุดสั้นจนไม่สามารถระบุตัวตนได้
“ข่าวอะไรกันเนี่ย ? เดี๋ยวนี้ไม่เซ็นเซอร์กันเลยเหรอวะ”
ทศพลพึมพำขึ้น และรีบเปลี่ยนช่องทีวีหนีทันที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองญาติผู้น้องที่กำลังเดินตรงเข้ามา
“ทำหน้าแบบนี้ คงข่าวดีสินะ” ทศพลถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของภากรที่เปื้อนยิ้มกลับเข้ามา
“ครับพี่…ผมได้เบอร์เหมยลี่มาด้วย” ภากรคลี่ยิ้มกว้างให้
“แกรู้ตัวมั้ย หน้าของแกตอนนี้ อย่างกับว่าสาวที่แกตามจีบอยู่เพิ่งยอมรับรักแกยังไงยังงั้นเลยว่ะ”
“ผมก็รู้สึกเหมือนผมกำลัง 18 อีกครั้ง ฮ่า ๆ ๆ พี่ช่วยเช็คข่าวพยากรณ์อากาศจากกรมอุตุให้ผมหน่อย ช่วยดูทีว่าเช
