บทที่ 48 ทวงคืนเหมยลี่ (2) NC
มือหนาประคองหน้าหวานให้เงยขึ้น ขณะที่นาตาลีร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ทั้งคู่สบตากันเนิ่นนาน ความรู้สึกตอนนี้ของนาตาลีนั้นทั้งคิดถึงและยังรักผู้ชายตรงหน้าจนหมดใจ แต่ก็เสียใจกับสิ่งที่ผ่านมามากเหลือเกิน
ภากรโน้มหน้าเข้าหาพรมจูบซับน้ำตาทั่วใบหน้าหวานของเมียรักจมูกโด่งก็กดไปทั่วแก้มเรื่อ เมื่ออีกคนไม่มีทีท่าจะผลักไส ภากรก็ลองหยั่งเชิงฝังปากหยักลงไปบนปากอิ่มก่อนจะถอนริมฝีปากออกมาสบตากันนิ่ง วินาทีนี้ความคิดถึง ความโหยหา ความต้องการในกันและกันมันมีมากกว่าเหตุผลก่อนหน้าทั้งปวง
“พี่คิดถึงลี่มาก ไม่มีสักคืนที่พี่จะหลับตาลงได้สนิท ลี่่ล่ะคิดถึงพี่บ้างมั้ย”
“ลี่เกลียดพี่ทุกวัน!!” ปากเล็กพร่ำบอกว่าเกลียด ขณะที่มือเรียวสองข้างยังเกาะช่วงเอวของเขาไว้แน่น ทั้งโกรธทั้งอยากสวมกอดเขา
“พี่ถามว่า คิดถึงพี่มั้ย”
ภากรโน้มหน้าหาจนหน้าผากชนกัน ตอนนี้เขาคิดเพียงว่าเรื่องอื่นเอา
