Chapter
18
ความเงียบและการจากลา
มิรินทร์มองธีรติณณ์ด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า ความรู้สึกหลากหลายที่เคยพลุ่งพล่านในใจเธอ บัดนี้กลับสงบนิ่งจนน่าใจหาย ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างได้ตายลงไปแล้ว
“คุณมีอะไร” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไร้ซึ่งความขุ่นเคืองหรือความโกรธใดๆ มันเป็นน้ำเสียงที่ทำให้ธีรติณณ์รู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกตวาดด้วยคำหยาบคาย
ธีรติณณ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดอย่างไร ความผิดที่เขาก่อมันใหญ่หลวงเกินกว่าจะหาคำพูดใด ๆ มาอธิบายได้
“มินฉัน” ธีรติณณ์พยายามเอ่ย แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ
มิรินทร์ยังคงจ้องมองออกไปยังความมืดมิดภายนอก ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นน่าสนใจกว่าใบหน้าของคนที่เคยใกล้ชิด
“ฉันรู้ว่าฉันทำผิดผิดมาก” ธีรติณณ์พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ฉันไม่สมควรได้รับการให้อภัยจากเธอ”
มิรินทร์ยังคงเงียบ ไม่แสดงท่าทีใด ๆ
“แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉั
