ในตอนเที่ยงปาลิตานำปิ่นโตอาหารกลางวันไปให้พ่อเลี้ยงตามปกติเหมือนทุกวัน แตกต่างที่วันนี้เขาอยู่ตรงเรือนกล้วยไม้
“ข้าวมาแล้วค่ะพ่อเลี้ยง”
“เตรียมรอไว้เลยเดี๋ยวตามไป” เขาบอกแบบนั้น
ปาลิตาจึงเอาเสื่อปิกนิกออกมากางใต้ต้นไม้ใหญ่ จากนั้นก็แยกปิ่นโตแต่ละชั้นออกมาวาง รวมถึงกล่องอาหารหวานที่เธอมักทำให้พ่อเลี้ยงเป็นพิเศษด้วย
ตั้งแต่วันนั้นที่เขากลับมาตอนตีสี่ ก็ไม่ได้ออกไปไหนตอนกลางคืนแล้วกลับดึกๆ ดื่นๆ อีกเลย
หญิงสาวแอบไปถามลุงทองสุขในวันถัดมาจึงรู้ว่าพ่อเลี้ยงกับผู้กองจอมทัพไปซุ่มจับกลุ่มพ่อค้ายา เธอก็คิดไปเองเสียไกลเลยว่าเขาเบื่อเธอจนต้องออกไปซื้อกินข้างนอกไร่
ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาราวสองสัปดาห์ได้แล้ว พ่อเลี้ยงทำเรื่องอย่างว่ากับเธอไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย หนำซ้ำบางครั้งยังหนักหน่วงข้ามวันข้ามคืนเสียอีก
ทุกเที่ยงวันเธอต้องกินข้าวกับเขา ถ้าไม่ใช่ที่โรงอาหารก็เป็นตามสถานที่ที่เขา
