วิมานเหมราช

6. ฐานะเมียพ่อเลี้ยง

ณ ไร่เหมราช อาณาจักรแห่งการเกษตรแบบผสมผสานที่กว้างใหญ่กินพื้นที่กว่าสามหมื่นไร่คลอบคลุมหลายหุบเขาในอำเภอปากช่อง

หลังจากที่พ่อเลี้ยงเรียกทุกคนให้มารวมตัวกันก็ได้ประกาศแนะนำสมาชิกใหม่ของไร่อย่างเป็นทางการ

โดยบอกว่าใบเตยคือเมียของเขา และยายตาลคือยายของเธอ

ทั้งสองคนจะเข้ามาอยู่ในไร่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปที่เรือนเหมันต์ของเขา

เหล่าคนงานทั้งหนุ่มทั้งแก่หลายคนได้แต่อิจฉาพ่อเลี้ยงอยู่ในใจเมื่อจำได้ว่าสาวสวยผู้นี้คือนางงามที่เพิ่งคว้าตำแหน่งอันดับหนึ่งในการประกวดนางนพมาศไปหมาดๆ เมื่อคืน ตอนอยู่บนเวทีว่าสวยแล้ว แต่พอมาเห็นใกล้ๆ แบบนี้ยิ่งสวยเข้าไปใหญ่ แม้จะอยู่ในชุดเสื้อผ้าธรรมดาก็ตามที

คนไหนที่มีเมียแล้วและยืนอยู่ด้วยกัน ถึงขั้นถูกฟาดและถูกดึงหูโทษฐานที่มองเมียพ่อเลี้ยงจนเกินหน้าเกินตาเมียตัวจริง

พอได้ทำความรู้จักกันพอหอมปากหอมคอแล้วจากนั้นพ่อเลี้ยงก็สั่งให้ทุกคนแยกย้ายไปทำงานตามหน้าที่

“วันนี้ฉันน่าจะติดงานไม่ได้มากินข้าวที่โรงอาหาร ตอนกลางวัน ฉันจะอยู่ที่แปลงไฮโดรโปนิกส์ เธอเอาข้าวไปให้ฉันที่นั่นก็แล้วกัน”

“มันอยู่ตรงไหนเหรอคะ”

“ฝั่งขวาเกือบท้ายไร่ ให้วิไลพาไปก็แล้วกัน ในระหว่างที่อยู่นี่เธอคงต้องทำหน้าที่เหมือนเป็นเมียฉันไปก่อน คนงานจะได้เกรงใจ วันไหนฉันไม่มีงานอะไรติดพันจะกลับมากินข้าวที่นี่ แต่ถ้ามีเธอต้องเอาไปให้ฉัน”

“ได้ค่ะพ่อเลี้ยง” ปาลิตายิ้มให้ผู้มีพระคุณ

“พ่อเลี้ยงชอบกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ เดี๋ยวหนูกับยายทำให้”

“ไม่ต้องลำบากหรอก ฉันกินได้ทุกอย่าง”

“ค่ะ”

จบบทสนทนานั้นชายหนุ่มก็ออกไปยังไร่

ปาลิตาถอนหายใจยาวพร้อมกับแววตาที่หม่นลง เธอรู้สึกเกรงใจพ่อเลี้ยงไม่น้อย สภาพการณ์ตอนนี้เหมือนเขาถูกมัดมือชก ทั้งที่ไม่ได้ยินดีรับเธอไว้ในฐานะนี้แต่แรก แบบนี้เธอยิ่งเกรงว่าเขาจะอึดอัดหรือลำบากใจ

พ่อเลี้ยงไม่ได้นิยมชมชอบอะไรในตัวเธอเหมือนคนอื่นๆ

ขนาดตอนประกวดนางนพมาศ ทั้งคณะกรรมการรวมถึงชายหลายคนที่เชียร์เธอต่างก็มองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาแบบผู้ชาย

แต่พ่อเลี้ยงคือหนึ่งในคนที่นิ่งเฉยและไม่ได้มองเธอแบบนั้น ซึ่งนั่นก็ไม่แปลก คนที่เพอร์เฟคแบบพ่อเลี้ยงคงต้องมีผู้หญิงในใจอยู่แล้ว

พอตกช่วงค่ำ หลังจากกินข้าวเย็นกันแล้วปาลิตาก็ไปส่งยายเข้านอนก่อนที่ตัวเองจะกลับไปที่ห้องของพ่อเลี้ยง

ใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นทุกทีที่ก้าวเดินเข้าไปใกล้ประตูห้อง เมื่อคืนตอนที่มาถึงเธอยังคงนอนกับยายและเพิ่งย้ายข้าวของเข้ามาในห้องพ่อเลี้ยงเมื่อตอนสายนี่เอง

มือบางเคาะประตูห้องตามมารยาท แต่กลับไม่ได้ยินเสียงอะไรตอบกลับมาจึงได้ตัดสินใจเปิดเข้าไป

สงสัยพ่อเลี้ยงจะอาบน้ำอยู่เพราะได้ยินเสียงน้ำไหลในนั้น

ร่างเล็กเดินไปที่มุมหนึ่งของห้องก่อนจะจัดหนังสือเรียนเข้ากระเป๋า เธอยังต้องไปเรียนและสอบเทอมสุดท้าย รวมแล้วก็ใช้เวลาอีกสามเดือนถึงจะจบ

ครืด...

ปะตูบานเลื่อนซึ่งกั้นส่วนที่เป็นห้องน้ำออกจากพื้นที่ของห้องนอนถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ภายใต้ผ้าเช็ดตัวสีเข้มที่พันเอาไว้เบื้องล่างแค่ผืนเดียว

“....” ปาลิตามองตาค้าง แก้มขาวขึ้นสีอมชมพูบางๆ

“ฉิบหาย!” เหมันต์ลืมไปเสียสนิทว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว

เด็กสาวรีบก้มหน้าพลางเผลอกัดริมฝีปากกลั้นหายใจ รูปร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแห่งบุรุษเพศตรงหน้าทำเอาหัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ

“ขอโทษทีนะ ฉันจะรีบใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้แหละ” พอเห็นอีกฝ่ายก้มหน้าหนีแบบนั้นเหมันต์ก็รีบตรงไปยังประตูบานเลื่อนด้านซ้ายซึ่งเป็นห้องแต่งตัวที่เขาทำแยกเอาไว้เก็บเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายและของใช้ต่างๆ รวมกัน ก่อนจะหยิบชุดนอนออกมาใส่ด้วยเกรงเด็กสาวจะอุจาดตานานไปกว่านี้

หลังจากเจ้าของบ้านอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็เป็นทีของหญิงสาวที่ต้องไปอาบน้ำบ้าง ร่างบางเงอะๆ งะๆ แทบไม่กล้าหยิบจับของใช้ในห้องน้ำมากนักเพราะกลัวจะทำของพ่อเลี้ยงเสียหาย

เธอรู้ว่าพ่อเลี้ยงรวยมาก แต่ก็ไม่คิดว่าจะมากถึงขนาดนี้ บ้านช่องใหญ่โตมโหฬาร ห้องน้ำกว้างขวางกว่าห้องในบ้านของเธอรวมกันเสียอีก อ่างล้างหน้าถูกจัดแยกออกไปเป็นสัดส่วนกับห้องอาบน้ำ และห้องสุขภัณฑ์ แถมยังมีกระจกบานใหญ่ติดอยู่หลายทิศ ส่วนโซนที่ใช้อาบน้ำมีทั้งฝักบัวติดเพดาน และฝักบัวที่หยับจับเคลื่อนที่ได้ ถัดออกไปเป็นอ่างอาบน้ำสีหินอ่อนแสนหรูหรา

พอออกมาจากห้องน้ำปาลิตาก็ยืนเก้ๆ กังๆ มองหาที่นอนของตัวเอง และเธอกำลังจะเดินไปที่โซฟาแต่ทว่าถูกเจ้าของห้องทัดทานขึ้นก่อน

“อย่าบอกนะว่าจะไปนอนตรงโซฟา”

“...ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับ

“นี่ชีวิตจริงไม่ใช่ละคร ไม่ต้องมีใครเสียสละนอนพื้นหรือนอนโซฟาอะไรทั้งนั้น มานอนด้วยกันบนเตียง” พ่อเลี้ยงสั่ง

แน่นอนว่าเธอไม่กล้าปฏิเสธเขา ดีแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้รังเกียจเธอจนถึงกับนอนร่วมเตียงกันไม่ได้