Ep. II: Ribbons and Ties
1282 Words
The Lady Vs. The Genius
Ep. II: Ribbons and Ties
Yurime's POV
[Hachiban University]
Tumakbo ako nang tumakbo hanggang sa hindi ko na alam kung nasaang partena ba ‘ko ng school. Wala namang humabol sa’ken kaya tumigil muna ‘ko para magpanhinga.
Wala pang isang minuto, may kamay akong naramdaman sa balikat ko habang nakapikit.
“Excuse me,” tanong sa’ken kaya napa-dilat ang mata ko. “Kailangan mo ba ng tulong papunta sa room nyo?”
Nagulantang ako na parang nabuhusan ng tubig na may hielo nang makita ko ang nagtanong.
“Hachiban?!” bulalas ko. “Naghahanap ka talaga ng away eh, noh?” sigaw ko sa kanya.
Imbis na magalit sya, mukhang natatawa pa sya at nagtatakha. Hindi sya sumagot. Lalo tuloy akong kinabahan. Habang tinitingnan ko sya, na-realize ko na iba pala ang buhok ne’tong isang ‘to. Hindi mahaba ang bangs at brown hair. May suot din syang gold na ribbon.
**ahem
“Hindi kita sinundan, miss!” sabi nya sa’ken. “Seiichi Hachiban nga pala!” ngisi nya saken. “Yung kambal ko ata ang nakita mo kanina, si Seiko. Yung mahabang bangs na payat na mas singkit?” may pa-hand gesture sya.
“Ah, ngayon biglang may kakambal ka na?” irap ko sa kanya.
“You’re funny!” sabi pa nya. “I don’t know how to make you believe that I’m not my brother. Look, mas malapit yung school gate kesa dun sa main entrance ng building di ba? Isipin mo na lang ah pa’no ko nakasunod sa’yo nang di pinapawisan?”
Hinga malalim. May point naman sya.
“Benefit of the doubt,” sabi ko. “Seiichi Hachiban.”
Pahagikgik-hagikgik sya, “Thanks! Pero wait, kung nag-kita kayo ng kapatid ko, eh di, classmates tayo!”
“Class 2-B. May kulot na babae na pinaalis yung teacher kasama yung kamukha mo na napakahaba ng bangs. Hinagis nya bag ko tapos kinuwelyuhan pa ‘ko! Sabi ko mukha syang aso!”
Tumawa lang ang walang-h’ya. Nagtitinginan na yung ibang estudyante. Naisip kong lumakad na.
“Wait, papunta na rin ako sa klase eh. Sabay na tayo?” sabi ni Hachiban.
Medyo nailang ako sa tanong nya. Pa’no kung bully rin ‘tong isang ‘to? Naka-gold ribbon pa man din. Sumabay ako 10 feet away hanggang makarating sa classroom. Hinintay nya ‘kong makalapit sa pinto bago nya binuksan ang pinto.
Pumasok sya sabay hila sa’ken papasok.
“Zup, everybody! Mukhang na-late ako. Anyway, papakilala ko lang sa inyo bestfriend ko. Classmate natin sya, so be nice to her!” parang nananakot sya kahit nakangiti.
Nakatingin lang sila sa kanya, halatang nagtatakha.
“Ano nga panagalan mo?” bulong nya.
“Yurime Hanazaki,” sagot ko naman.
“Wag kang dumikit sa babaeng yan!” sigaw nung lalaking may bangs. “Sinaktan ako nyan.”
Parang doble ang paningin ko. Totoo nga, may kakambal si Seiichi. Kung anong ikina-anghel nung isa ay ka-demonyohan naman nu’ng isa.
Inakbayan ako ni Seiichi, “Ito? I don’t think she can.” Sabay kaming lumakad sa unang upuan sa hapan. “Dito ka na uupo, tabi tayo, bestie!”
Nagka-bestie pa nga bigla.
Kasunod ng pag-upo naming ay may pumasok na teacher. Naka-eyeglass, clean bun, katamtaman ang height para sa babae.
“Good morning, 2-B,” bati ni ma’am.
“Good morning, Ms. Horida!” bati ng buong classroom.
Naging well-mannered ata bigla ang nasa paligid ko. Kanina lang pinaalis nila si Mr. Hasegawa, ngayon ang babait nila. Double standard much? Isinulat nya anf pangalan nya sa board.
“In case you have forgotten me,” sabi nya. “Let’s have introduction. I’m Midori Horida, your English teacher. I require you to be physically and mentally present. If you’re absent-minded, you will fail this class. Understood?”
“Yes, Ms. Horida!” sagot nila.
Nagpakilala sila isa-isa. Yung kulot na babae kanina ay si Ara Uehara. Yung mahangin na kalbo ay si Uno Yoshida. Mga anak ng board members, at loyal students ng Hachiban University. Nagpakilala din si Seiichi kahit kilala naman sya ng lahat. Tapos, nagpakilala din yung kambal nya.
Napakabigat ng tunog ng pag-urong nya sa upuan nya.
“Seiko Hachiban, 17. Enjoy your stay,” sabay upo.
“Where’s the annual grandiose introduction, nephy?” takha ni Ms. Horida.
So, kamag-anak pala ng mga Hachiban si Ms. Horida. Kaya naman pala kababait ng mga ‘to sa kanya. Tumayo ulit yung salbaheng Hachiban.
“Seiko Hachiban, 17," biglang sumigla sya. "This school was founded when I was 2 years old because no school wanted to accept me as a first-grader, so there. This school aims to train future leaders like me. As you all have heard the rumors, I'm the Lady of Cambridge's betroth~
"Cambridge?" napabulong ako.
Teka.
Mali yon. Mali ang narinig ko!
“Yes, Miss VIP?" ~ baling ni ma’am. “You're next,"
Tumayo agada ko, "Hi, I'm Yurime Hanazaki, 17, from Kyoto Science Institute. The government decided to transfer me here, where my sister also attends. I hope I can stay here with a peaceful exit. Nice to meet you."
"Thank you, young lady. Next," sabi ulit ni ma’am.
Natapos an magpakilala lahat pero gulat pa rin ako sa sinabi ni Seiko Hachiban. Pwede namang Duke of Edinburgh or Wales pero Cambridge talaga? Dala ko yun hanggang mag-uwian hanggang sa hapunan. Grabeng araw na ‘to!
•••>>>OSeiko's POV
[After class]
Habang tumutugtog ang Symphony No. 40, napatingin ako kambal ko na nakatutok sa phone nya. Napansin kong masyado syang naka-smile para sa nagchi-check ng email.
“Hoy, baliw!” tawag ko sa kanya.
Tiningnan nya lang ako bago sumagot. “Ano?”
“Who are you looking at?” tanong ko sabay pakita nya ng tinitingnan nya sa phone. Nagbabasa sya ng manga. “That’s it?” tanong ko.
“Ano ba dapat? Picture ng babae sa socmed or something?” natatawa nyang sagot.
“Buwiset! Di yon,” sabi ko na lang.
“Nga pala,” pinatay ni Seiichan ang phone nya. “Tigilan mo si Hanazaki. You should be nice to her.”
“No way!” protesta ko, “Do you like her or something?”
Tinawanan nya lang ako, “You’ll gonna thank me for this.”
Nang dumating kami sa bahay, sinalubong kami ni Kazehaya—our loyal butler sabay balita na andyan sina Mommy kasama yung uncle ni Lily Anne. Excited na excited si Seiichan, parang bata. Ipinahanda ko yung recreational area kase pupunta sina Uno mamaya.
Pag akyat ko papuntang recreational area, nasalubong ko sina Mommy kasama yung bisita.
"General Hanazaki," my mother forcedly made my introduction. "This is our son, Seiko," hinila nya ‘ko palapit. "You met him in Kensington Palace when he was 5 years old."
"Of course! Greetings to the Cambridge lord consort." He bid me curtsy. "Nice to meet you again. I'm excited about your upcoming coronation. Please take care of our Lily Anne,”
I bowed, "I will."
Lily Anne Vaughan-Cromwell is the girl I have been betrothed with since childhood. I only saw the girl in a single picture and a few paintings in their palace. Lucky her, she got all my care in the world. For some reason, she makes me feel powerful among the rest. I imagine she's an average London girl with green eyes and brown hair.
Nilubayan na nila ‘ko at bumaba sila. Malamang ay pinag-uusapan na nila ang tungkol sa kasal. I’m too young for this family tradition, but I need to adhere. Then I suddenly remembered the girl from our class. Siraulo yun, sabihin ba namang mukha ako aso.
[To Be Continued]
- Writer
