Gün ışığıyla beraber gözlerimi hafifçe araladım. Ateşli gecelere hala alışamamıştım. Alışmıştım da sabahına zor kalkıyordum. Başımı gösünden kaldırdığım adam mışıl mışıl uyuyordu. Gözlerimi ovuşturarak uzun bir süre onun bu gevşemiş halini izledim. Hayatımın en güzel yanı. Ona ne desem azdı. Nefesimdi benim.
"Günaydın Kuzey Rüzgarım." Gözlerini açmış uyku mahmurluğuyla ışıl ışıl bakıyordu bana.
"Günaydın habibi." Ufak ufak Arapça öğrenmeye başlamıştım ama bundan Amir'in haberi yoktu. Küçükken gönderildiğimiz kuran kursları sayesinde Kuran-ı Kerim öğrenmiştik tabi de konuşma dili baya zorlayıcıydı. Severek ve isteyerek yaptığımdan olsa gerek gayet güzel ilerliyordum.
"Bakalım babandan haber var mı?" Ahh tabi ya. Onu tamamen unutmuştum. Artık ne kadar kolay unutabiliyordum. Gerçi bu unu
