“พี่พฤกษ์ อย่ามาหยาบคาย”
“หยาบคายตรงไหน? ก่อนจะสั่งพี่ไม่ให้หยาบคาย สั่งตัวเองให้ได้ก่อน มีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้วอย่าเสียใจเวลาคนเก่ามันรู้สิวะ”
“เออ! ปิ๊งเสียใจ! ทั้งเสียใจแล้วก็เสียดายเลย เพราะอะไรรู้ไหม! เพราะถ้าตอนนี้ปิ๊งไม่หักอกซีไนท์ ถ้าปิ๊งยังคุยกับเขาตอนนี้เราคงคบกันแล้วปิ๊งก็คงเป็นผู้หญิงที่มีความสุขเพราะได้อยู่กับคนที่เขารักปิ๊งจริง ๆ ไง!”
“คงมีความสุขเพราะได้อยู่กับคนที่เขารักปิ๊งจริง ๆ คิดแบบนั้นเหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ!”
“หึ! แล้วคิดว่าไอ้เหี้ยนี่มันไม่รักรึไงวะ!”
“ค่ะ”
“...” ฉันตอบกลับคนที่ตะคอกใส่ฉันดังลั่นรถได้แบบไม่ลังเลสักนิดเพราะฉันคิดแบบนี้จริง ๆ
“มีอะไรจะพูดอีกไหม ไม่มีก็ขับรถกลับสักที” เขานั่งตรงที่คนขับฉันเลยต้องบอก พอฉันพูดจบเขาก็จ้องฉันด้วยสายตาดุดัน
“...แม่งเอ้ย!” เขาจ้องฉันอยู่พักหนึ่งก่อนจะหันกลับไปแล้วสบถออกมาแล้วรถก็กระชากตัวออกด้วยฝีมือ ไม่สิ ฝีตีนของเขาต่า
