ผัวลับท่านประธาน (ชุดความลับของท่านประธาน)

มีทองท่วมหัว

“มีทองท่วมหัว จะมีผัวกี่คนก็ได้”

ในยุคที่หญิงและชายมีสิทธิเสรีภาพเท่าเทียมกัน มันจะแปลกอะไรหากผู้หญิงเป็นฝ่ายซื้อผู้ชายมาบำบัดความใคร่ ชอบคนไหน หน้าตาแบบไหน ไซซ์เท่าไรก็เลือกเอา มีเงินเสียอย่างเราจะทำอะไรก็ได้ ตราบใดที่ไม่มีใครเดือดร้อน

ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องเป็นฝ่ายถูกเลือก โลกนี้ไม่ได้มีแค่เพศแม่หรอกที่ขายบริการ หมดแล้วยุคที่ผู้หญิงต้องอยู่ต่ำกว่าหรือเป็นเบี้ยล่าง เรามีศักดิ์ศรีและมีความสามารถ ฉะนั้นเราจึงคู่ควรกับการเลือกสิ่งที่ตัวเองปรารถนาได้เฉกเช่นเดียวกับผู้ชาย

ถ้าชอบก็ซื้อ ถูกใจก็จ่าย เกิดมาทั้งที ชาติหน้าไม่รู้ได้เกิดอีกไหม มีแค่ชีวิตเดียว แล้วจะทนมีผัวคนเดียวไปทำไม กินแค่อันเดียวซ้ำ ๆ จำเจแย่ แต่หากเงินมากพอจะเปลี่ยนผัววันละคนก็ย่อมได้ สำหรับคนอย่าง รวี ความรักคือสิ่งไม่เที่ยง แต่ถ้าเรื่องบนเตียงต่อยาวถึงเที่ยงก็ทนไหว

“เตรียมรถหรือยัง” เสียงหวานเรียบนิ่งเอ่ยถามเลขา

“เรียบร้อยแล้วค่ะท่านประธาน” ณฤดีตอบรับ เธอหยิบกระเป๋าสะพายเตรียมยื่นให้เจ้านายอย่างรู้ใจ

มือบางปิดเอกสารชุดสุดท้ายที่เพิ่งจรดมือเซ็นเสร็จแล้ว ร่างเพรียวสวยบิดขี้เกียจเบา ๆ รับกระเป๋าก่อนจะเดินออกไป

“อยู่จัดการงานที่เหลือให้เรียบร้อย วันนี้เธอไม่ต้องตามไป”

“แต่ว่า..”

“ฉันสั่งก็ทำ ไม่มีแต่” ไปปลดปล่อยใครเขาเอาเลขาไปด้วยกัน อึดอัดตายชัก จะทำแบบสุดตัวก็ไม่ได้ ร้องครางแต่ละทีก็ไม่สบายใจ หากมี ณฤดีที่เธอเอ็นดูเหมือนน้องสาวไปนั่งเฝ้าแล้วจะเอาอารมณ์ที่ไหนไปขึ้นสวรรค์กัน

นี่แหละนะโลกของคนมีเงิน ไม่ว่าจะทำอะไรมันก็ดูง่ายไปหมดทั้งนั้น แต่ในขณะที่โลกของคนจน ๆ อีกด้าน..

“พี่... ผมขอยืมเงินสักสองหมื่นได้ไหม” เสียงทุ้มแผ่วเบาเอ่ยถามรุ่นพี่อย่างไม่มั่นใจ การบากหน้ามาขอยืมเงินคนอื่นเป็นเรื่องที่น่าอายและแสนจะหนักใจที่สุด แต่ร้อนเงินจะให้ทำยังไงได้ เป็นครั้งแรกที่คนอย่างเจษฎาต้องบากหน้ามาขอยืมเงินใครเช่นนี้

“รายได้เยอะแยะ หายไปไหนหมดวะ ตัวท็อปแบบมึงเนี่ยนะจะมายืมตังค์บาร์โฮสต์ตกกระป๋องอย่างกู”

“ช่วงนี้ผมมีเรื่องจำเป็นต้องใช้เงินว่ะ เลยช็อตนิดหน่อย หมุนไม่ทัน” เจษฎาอธิบายเพียงเท่านั้น

ดาวเด่น ท็อปอย่างเขาน่ะหรือจะเงินขาดมือไม่มีเงินใช้ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องเอาเงินเก็บทั้งหมดไปรักษาแม่ และไถ่บ้านจนเกลี้ยงบัญชี เขาก็คงมีเงินเหลือกินเหลือใช้ได้สบาย

แต่ตอนนี้มีไม่พอเลยต้องบากหน้ามาขอยืมเพื่อนรุ่นพี่ร่วมอาชีพอย่างกฤษณ์ เงินทองมันเป็นของนอกกาย ไม่ตายก็หาใหม่ได้ แต่แม่งก็หายากหาเย็นฉิบหาย!

“กูไม่ได้มีเงินขนาดนั้นหรอกไอ้เจ ขอโทษทีว่ะ” กฤษณ์ตอบเจษฎา ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้แต่ในบัญชีมีไม่เท่าไรเช่นเดียวกัน เหลือแค่พอกินไปวัน ๆ จนกว่าจะถึงสิ้นเดือนเท่านั้น

“ไม่เป็นไรพี่” ได้ยินคำตอบเพื่อนรุ่นพี่แล้วเจษฎาก็พยักหน้าเข้าใจ

“ลองถามไอ้โปรดดูดิ มันมีอยู่แล้ว” กฤษณ์เสนอ

ใช่.. ทรงโปรด[1]มีให้เขายืมอยู่แล้ว รายนั้นเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของคลับนี้ที่เขาทำงาน แต่ช่วงนี้ทรงโปรดเรียนหนักไม่ค่อยได้เข้าร้าน

“เกรงใจ ช่วงนี้มันยุ่ง ๆ ไม่อยากรบกวนมัน” มีเพื่อนรวยก็ดี แต่จะขอยืมเงินก็อายปาก กลัวเพื่อนคิดว่าคบกันเพราะผลประโยชน์

“ถ้างั้นมึงจะไปหาเงินจากไหนไอ้เจ?” กฤษณ์ถาม

นอกจากกฤษณ์และทรงโปรดเขาก็ไม่มีเพื่อนสนิทที่พอจะยืมเงินได้เลย อาชีพและฐานะอย่างเขาใครมันจะไปคบค้าสมาคมด้วย หากไม่ใช่คนในแวดวงเดียวกัน เพื่อนที่ต่างขั้วก็แค่ทรงโปรดคนเดียวเท่านั้น

เฮ้อ... เวรเอ๊ย! จะไปหาเงินมาจากไหน พรุ่งนี้ต้องจ่ายค่าเทอมแล้วด้วยสิ เขาครุ่นคิดแล้วทำได้เพียงพ่นลมหายใจคิดไม่ตก

“ถอนหายใจทำไม อย่างมึงหาเงินหมื่นเงินแสนได้สบาย เลยนะ ไม่ต้องยืมใครด้วย สนใจไหม” กฤษณ์มองเขาหัวจรดเท้าแล้วยกยิ้มร้าย

“ยังไงวะพี่ วิธีไหน” เขาถามอย่างสนใจ ได้เงินมาง่าย ๆ โดยไม่ต้องยืมใคร หากให้เดาก็คงจะไม่พ้น..

“ก็ขายน้ำมึงไง..”

นั่นไง ว่าแล้ว!

“กูไม่เอา!” เจษฎาปฏิเสธเสียงกร้าว เขาทำงานบาร์โฮสต์ก็จริงแต่แค่ดูแลเทกแคร์ และเอ็นเตอร์เทนเท่านั้น ไม่เคยคิดขายบริการ แม้โดนเสนอให้ทำอยู่บ่อยครั้ง

เสียเป็นแสนแขนไม่ได้จับ คือฉายาที่คนในคลับตั้งให้

“อย่าคิดมากดิวะ ช่วยคนให้ขึ้นสวรรค์ได้บุญนะเว้ย” ก็แค่รีดน้ำง่ายจะตาย ได้ทั้งเงินได้ทั้งบุญคุ้มเสียยิ่งกว่าอะไร แถมยังฟินทั้งสองฝ่าย

“พอเลยมึง” เจษฎาส่ายหน้า

“หลับหูหลับตาจิ้มให้เสร็จๆ ยากตรงไหน งานง่ายๆ เงินดีจะตายชัก” กฤษณ์คิดเช่นนั้น

“ขนลุกเลยไอ้สัส...กุทำไม่ได้” เจษฎาย่นคอหนี สองมือลูบต้นแขนป้อย ๆ คนไม่เคยรู้สึกอะไรกัน มันจะไปมีอารมณ์ได้ยังไง ไม่แข็งมันก็จิ้มจนแตกไม่ได้หรือเปล่า คนอื่นอาจมองว่าง่าย แต่เขาทำไม่ได้แน่ ๆ

“ลองดูก่อน ถ้ากลัวได้ของสยองก็ไปขอพี่แจงดู ลูกรักอย่างมึงให้พี่แกหาลูกค้างานดี ๆ ให้ก่อน เบิกฤกษ์ไง” กฤษณ์แนะนำอย่างรู้ทันว่าเจษฎากำลังกังวลเรื่องอะไร แรก ๆ ตนก็เป็น แต่พักหลังชินเสียแล้ว

เจษฎาครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ แต่ด้วยความจนตรอกและคิดไม่ตกเรื่องเงินหลายหมื่น ทำให้เขาตัดสินใจจะลองทำดูสักครั้ง จะว่าไปก็ดีกว่าปล่อยน้ำทิ้งให้เสียเปล่ากับนิ้วมือทั้งห้า เอามาหาเงินได้ประโยชน์กว่า ได้เงินครบแล้วค่อยเลิกทำ ไม่เห็นเป็นไร เผลอ ๆ หากเขาสามารถทำให้ลูกค้าติดใจได้ โดนเปย์หนัก ๆ แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว

เจษฎาไปหาจีรนันท์ผู้จัดการคลับ แล้วเอ่ยขออย่างตรงไปตรงมา

“พี่แจง เจร้อนเงิน หางานเสริมให้หน่อยได้ไหม”

“มีแค่งานขาย มึงจะรับไหมล่ะ?” เสียงประชดจากผู้จัดการสาวสวยวัยสามสิบห้า เธอเคยเสนองานให้ตั้งเท่าไร ลูกค้ายอมจ่ายไม่อั้นแต่เจษฎาก็ปฏิเสธหมด คราวนี้คงจนตรอกแล้วจริง ๆ สิท่าถึงได้มาของานเอง

“อืม... เจจะลองดู” เขาตอบเสียงเรียบ ทำเอาจีรนันท์เบิกตากว้าง

“ฮะ! กูหูฝาดป้ะเนี่ย” คิ้วสวยเลิกขึ้นถามอย่างไม่วางใจนัก

“ฟังไม่ผิดหรอก... แต่ช่วยเลือกลูกค้าที่พอดูได้ให้หน่อยดิ” เจษฎาต่อรอง ถ้าได้แบบไม่ถูกใจมาเกรงว่าน้องชายตนจะไม่ให้ความร่วมมือ

“เรื่องมากอีก เอารุ่นแม่ให้ซะเลยดีไหม ไอ้นี่...” ปากด่า ทว่าสายตากลับไล่ดูรายชื่อลูกค้าในตารางที่ช่องวีไอพี เห็นว่าเจษฎาหล่อและเป็นน้องรักหรอกนะจึงยอมหาลูกค้าหน้าตาดีให้ 

สายตาคมสวยสะดุดกับชื่อหนึ่งในตาราง จีรนันท์ยกยิ้มพึงพอใจ เพราะกำลังคิดไม่ตกกับการหาเด็กหนุ่มหน้าใหม่งานดีส่งให้ลูกค้ารายนี้อยู่พอดี อะไรมันจะลงตัวปานนี้ หวังว่าการส่งเจษฎาไปจะทำให้ลูกค้ากระเป๋าหนักพึงพอใจได้ สำหรับวงการขายเขายังสดใหม่ รูปร่างหน้าตากินขาดไม่น้อยหน้าไปกว่าพวกเบอร์ตองคนไหนทั้งนั้น

“อะ แกไปห้องนี้เลยเจ แก้ผ้าแล้วรีบไปให้ไวเลย ลูกค้ากำลังจะมาถึงแล้ว เร็ว ๆ ห้ามไปสาย” จีรนันท์ยัดการ์ดสีดำที่ระบุหมายเลขห้องวีไอพีใส่มือเขา ปากสั่งมือไม้ก็จัดการถอดเสื้อของเจษฎาไปด้วยอย่างเร่งรีบ เพราะลูกค้ารายนี้ไม่ชอบคอยใคร

“เฮ้ย ๆ อะไรเนี่ยพี่แจง!” เจษฎาร้องโวยวายเมื่อจีรนันท์เริ่มปลดเข็มขัดตนหลังจากที่เสื้อผ้าท่อนบนหลุดออกจากตัวไปแล้ว “ต้องแก้ผ้าตอนนี้เลยเหรอวะ” 

“มันเป็นกฎของลูกค้า มึงอย่าเรื่องเยอะไอ้เจ ถอดเร็ว ๆ”

“ฮะ!” บ้าไปแล้ว ลูกค้ารายนี้ต้องเป็นคนประเภทไหน เก็บกดอัดอั้นมานาน โรคจิต ซาดิสม์ มีรสนิยมแปลก ๆ หรือยังไง คงเป็นพวกสาวแก่แม่หม้าย อ้วนล่ำดำเตี้ย ที่หาทางปลดปล่อยไม่ได้ จีรนันท์เอาลูกค้าแบบไหนมาให้เขากันวะ!

“เชี่ยเอ๊ย... พอก่อน พอ ๆ ๆ พี่แจงผมไม่เอาแล้ว ไม่ขายแล้วโว้ย!” เจษฎาเปลี่ยนใจ แต่มีหรือคนอย่างจีรนันท์จะยอม หลังจากทะเลาะตบตีและยื่นข้อเสนอให้เจษฎาในแบบที่ไม่เคยให้อภิสิทธิ์กับใครมาก่อน

“กูหักหัวคิวยี่สิบเปอร์เซ็นพอ เอาไม่เอา?”

“แปดสิบยี่สิบนะ ห้ามกลับคำทีหลัง”

“เออ! กูพูดคำไหนคำนั้น” จีรนันท์กรอกตาหน่ายใจ ในที่สุดแล้วชายหนุ่มก็ยอมจนได้

และใครจะคิดว่าการตัดสินใจขายบริการในวันนั้น มันจะทำให้เขาติดใจ จำนวนเงินที่ได้ตอบแทนก็ส่วนหนึ่ง ทว่าเป็นรสรักที่เขาและเธอต่างก็ปรนเปรอให้กันมากกว่า ที่ทำให้เจษฎาไม่อาจลืมเลือนไปได้ สัมผัสหวามหวาน เร่าร้อนพวกนั้น ไหนจะใบหน้าสะสวยที่ถึงจะใส่หน้ากากกระต่ายปิดบังไปครึ่งหน้าก็ไม่อาจปกปิดแววตาและตัวตนของเธอได้

'รวี' ชื่อนี้ที่เขาจำได้ขึ้นใจ เจษฎาหมายมาดแล้วว่าตั้งแต่นี้ต่อไป เขาจะต้องเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์ขึ้นเตียงกับเธอได้ ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนก็อย่าหวังเลย

[1] จากเรื่อง คนนี้ของโปรด และ รักเล่ห์บุพเพร้าย