เจษฎาที่เดินตามออกมาเห็นว่าเธอหยิบกุญแจรถและกระเป๋าสะพายเขาจึงรีบเดินไปขวาง
“วี... วีจะไปไหน” เสียงทุ้มสั่นเทา เขากำลังจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ทั้งความกลัวว่าจะเสียเธอปะปนกับความน้อยใจ มันตีตื้นจนคนตัวโตน้ำตารื้นเบ้า เขาทำผิดอะไร
“จะไปไหน เจไม่ให้ไป วี!” เมื่อเธอขยับห่างจะเดินอ้อมออกประตูเจษฎาจึงโผเข้ากอดเธอเอาไว้ วงแขนแกร่งกอดรัดเธอแนบแน่นราวกับกลัวว่าหญิงสาวตรงหน้าจะหายไป
“ปล่อยเจ... ฉันบอกให้ปล่อย!” รวีดิ้นขลุกขลัก พยายามออกจากอ้อมแขนแกร่งนั้นจนได้ ที่เขายอมปล่อยกอดเพียงเพราะกลัวเธอจะเจ็บ กลัวลูกในท้องของเธอจะไม่ปลอดภัย
“ฉันจะไปเอาเด็กออก” รวีตัดสินใจพูดสิ่งที่ตัวเองคิด
ที่นิ่งเงียบเมื่อครู่เพราะกำลังใช้ความคิดว่าเธอจะเอายังไงต่อไปดีกับก้อนเนื้อก้อนนี้ และสุดท้ายก็ได้ข้อสรุปออกมาแล้วว่าเธอจะไม่เอาเด็กคนนี้ไว้ เด็กไม่ผิดอะไรก็จริงอยู่ แต่เธอยังไม่พร้อมเป็นแม่ใครทั้งนั้น
ไหนจะฐานะหน้า
