เสียงร่างสูงใหญ่กระทบกับผืนน้ำ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโวยวาย เจษฎาได้ยินเสียงพวกนั้นแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ ในตอนที่เขาจมดิ่งลงไปกับผืนน้ำ จนสุดท้ายสองหูของเขาก็ไม่อาจรับรู้เสียงใด
มีเพียงเสียงอื้ออึง สัมผัสเพียงความเย็นยะเยือกของแม่น้ำ เขาลืมตาขึ้นก็ไม่เห็นอะไร มันทั้งมืด ทั้งลึก ทั้งเหงา และหนาวเข้าไปถึงขั้วหัวใจ อากาศที่มีจำกัดในคราแรกตอนนี้มันก็ยิ่งลดน้อยลงไปทุกที เจษฎาหายใจไม่ออก เขารู้สึกได้ถึงความรู้สึกจริง ๆ ของคนใกล้ตาย
แบบนี้ใช่ไหม คนที่กำลังจะขาดอากาศหายใจ มันไม่ได้เจ็บแต่ทรมานและแสนอึดอัด สองมือปัดป่ายควานหาหลักยึด แต่ก็ไม่สามารถที่จะไขว่คว้าอะไรได้ ในนี้มันช่างว่างเปล่า เคว้งคว้าง และเหงาจับใจ
ในตอนที่เจษฎากำลังจะขาดอากาศหายใจ ทันใดสติพลันตื่นฟื้นขึ้นมาว่าเขาจะตายตอนนี้ไม่ได้ แม่เขายังอยู่ และท่านกำลังไม่สบาย น้องสาวยังเรียนไม่จบ และที่สำคัญคือรวีสัญญาแล้วว่าถ้าหากเขาเดินออกมาจา
