"เหนื่อยไหมเจ..." เสียงแหบอ่อนแรงเอ่ยถาม เห็นใบหน้าหม่นแสงของลูกชายแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้ เด็กหนุ่มวัยนี้ควรจะต้องมีชีวิตที่สดใส ได้เรียน ได้กิน ได้เที่ยว ได้สนุก และมีความสุขตามวัย แต่เป็นเพราะฐานะที่ยากจน การเงินขัดสนจนเจษฎาต้องเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักของบ้าน
เธอเองก็แอบรู้สึกผิดอยู่เหมือนกันที่เป็นภาระของเจษฎา แต่เพราะอาการป่วยจึงทำอะไรไม่ได้ อาการทรง ๆ ไม่แย่ลงแต่ก็ไม่ได้ดีขึ้น วิภาทำได้เพียงแค่นอนรอความตาย
“แม่...” เสียงทุ้มเรียกผู้เป็นแม่เสียงแผ่ว
“อืม... ว่าไง”
“เจ...” เขาก้มหน้ามองถ้วยที่ใส่รังนกอยู่ในขณะนี้แล้วก็ตัดสินใจเอ่ยบางอย่างออกไป บางอย่างที่รู้ดีว่าต่อให้พูดเรื่องนี้อีกเป็นร้อยครั้งแม่เขาก็คงไม่อนุญาต
“..เจขอเข้าวงการได้ไหมแม่ เจอยากเข้าวงการ อยากทำงานเก็บเงินให้ได้เยอะ ๆ ทางนี้มันหาเงินง่าย โกยเงินได้ไว มันจะทำให้เราสบายนะแม่” เจษฎาตะล่อม เขาขอเรื่องไปแคสต์งานในวงการที
