แต่เมื่อได้ถามตัวเองอย่างจริงจังแล้วคำตอบเดียวที่เขามีก็คือ... รัก รักไง เขารักเธอตั้งแต่ตอนไหนกันนะ จำไม่ได้แล้ว ตอนนี้รู้เพียงว่าตัวเองยังขาดเธอไม่ได้
ความทุกข์เพราะรักมันเป็นอย่างนี้เองหรอกหรือ เจ็บดีเหมือนกัน เพียงแค่คิดว่าวันหนึ่งต้องแยกจากกันไป ในอกเขาก็เจ็บเจียนตายอยู่แล้ว มันเหมือนคนหายใจไม่ออก เดินต่อไม่ไหว
ตอนนี้คือทน ทนเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่เจษฎาทำได้ อยู่ตรงนี้แล้วรอเธอต่อไป
ด้านรวี วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการทำงานที่นี่แล้ว ดีลงานทุกอย่างเสร็จลุล่วงเรียบร้อยดี ส่วนหนึ่งเพราะมีทีมงานที่ดีและมีคุณภัทรช่วยประสานงานให้ เขาเก่งรอบด้าน ทำงานรอบคอบได้ดั่งใจเธอเสมอ เพราะแบบนี้รวีถึงได้ไว้ใจ ถึงจะโดนคุณภัทรถอนหายใจใส่ทุกครั้งที่โดนเธอวานให้ทำงานอะไรให้ แต่เป็นน้องรัก จะปฏิเสธได้ยังไงล่ะจริงไหม
“วันนี้แยกย้ายกันได้ ใครอยากไปเที่ยวไหนก็ตามสบายเลยนะ” รวีกล่าวกับลูกน้องใต้บังคับบัญช
