“อ้วกก! แหวะ” เช้านี้เจษฎาลืมตาตื่นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสางเพราะเสียงอาเจียนดังเล็ดลอดออกมาจากห้องน้ำ เขามองข้างกายก็เห็นว่าไม่มีร่างบางนอนอยู่ใกล้ ๆ จึงรีบลุกเข้าห้องน้ำตามเธอไป
“วีเป็นไรครับ ไม่สบายเหรอ ไหวไหม” เขาช่วยลูบหลังรวีที่กำลังกอดโถส้วมแล้วโก่งคออาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย
“ไปหาหมอไหม” เจษฎาถามพลางช่วยซับปากซับหน้าให้ สายตาเป็นห่วงจากเขาที่ส่งมาทำเอาใจรวีหวั่นไหวไปชั่วขณะ
“ไม่เอา ไม่ไป” ปัดมือหนาที่กำลังลูบหน้าแก้มของเธอออกเบา ๆ แล้วลุกไปล้างหน้าล้างตา ก่อนจะมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างดังเดิม
“วีไปหาหมอนะ เจเป็นห่วง” เขามองหน้าซีดเซียวของเธอย่างเป็นห่วง หรือเพราะเขาเอาแต่ใจกับเธอหนักจนเกินไป
“คงเจ็ตแล็กแหละ ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวก็หาย” คิดว่าอาการวิงเวียนและอาเจียนพวกนี้คงเพราะจากการเดินทางกว่ายี่สิบชั่วโมง และการปรับเวลาไม่ทัน ดังนั้นไม่จำเป็นต้องไปหาหมอ ถึงครั้งนี้มันจะรุนแรง
