“เดี๋ยว!”
เจษฎายกยิ้มเบาๆ คิดไปว่าเธอจะชวนเขาไปพร้อมกัน แต่ไม่ใช่..
“เรียกฉันว่าพี่ จะได้ไม่ลืมตัวเวลาเจอกันที่บริษัท ถ้าเป็นไปได้ เรียกบอสหรือคุณรวีเหมือนคนอื่น ๆ ก็ดี เข้าใจใช่ไหม” เกิดให้เรียกว่าวีต่อแล้วเจษฎาติดปากจนเผลอเรียกเธอแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นจะทำยังไง
เจษฎาหุบยิ้มฉับ เขามองต่ำแล้วพยักหน้ารับก่อนจะเปิดประตูเดินออกจากห้องไป
เจษฎาเข้าไปฝึกงานในแผนกการตลาด ระยะเวลาร่วมสองเดือนแล้วที่เขาและเธออยู่ในองค์กรเดียวกัน แต่เวลาทำงานไม่เคยเจอกันเลยสักครั้ง เขาคาดหวังทุกครั้งที่พี่ ๆ พูดว่าวันนี้จะมีพรีเซนต์แผนงานให้ผู้บริหารฟัง เขาหวังว่าจะมีโอกาสได้เข้าไปในห้องนั้นบ้าง แต่ก็ไม่ เพราะเวลาทำงานรวีจะอยู่ในโหมดผู้บริหาร เธอไม่สนใจและไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ เป็นเขาเองที่เอาแต่คอยชะเง้อคอมองเธอจากที่ไกล ๆ ไม่ต่างจากหมาที่กำลังเห่าเครื่องบินเลยสักนิด
[ไม่ต้องรอนะ วันนี้ฉันมีไปงาน]
เ
