ผัวลับท่านประธาน (ชุดความลับของท่านประธาน)

ครั้งเดียวติดใจ

“ตัวลอยมาเลยนะมึง” กฤษณ์ทักเมื่อเจอเจษฎาหลังจากหายหัวไปทั้งคืน โทรหาก็ติดต่อไม่ได้ “เป็นไง.. ติดใจ?”

“พูดมาก” เจษฎาเดินผิวปากแล้วกระแทกไหล่กฤษณ์เข้าไปในห้องแต่งตัว ใบหน้าหล่ออิ่มเอิบ มุมปากยกยิ้มสบายใจ

ดวงตาที่เคยหม่นแสงเมื่อวานราวกับชีวิตกำลังเจอทางตัน ทว่าวันนี้กลับเบิกบานสดใส เพียงเท่านั้นกฤษณ์ก็เดาได้ว่าลูกค้ารายแรกที่ประเดิมเจษฎาไปต้องเด็ดและโดนใจมากพอที่จะทำให้รุ่นน้องเขายิ้มกว้างและฮำเพลงสบายใจเฉิบ

“วันนี้มึงจะรับอีกไหม รับแทนกูก็ได้นะ วันนี้ไม่ว่างว่ะ” กฤษณ์บอกพลางเซ็นเอกสารลางาน แต่เจษฎาปฏิเสธ

“หึ ไม่...”

“เอ๊า... อะไรของมึง เมื่อคืนหนักรึไง หรือไข่ตายไปแล้ว?” กฤษณ์ว่า คิดว่าจะติดใจเสียอีก หรือได้ทิปมาหนักเงินพอแล้ว

“เปย์หนักเหรอวะ ใครอะ ลูกค้าคนไหน” กฤษณ์แทบจะทิ้งปากกาแล้วพุ่งตัวมาถามเจษฎาอย่างสนใจ

“อยากรู้ไปทำไม” ข้อมูลลูกค้าใคร ๆ ก็รู้ดีว่าแพร่งพรายไม่ได้ แต่ที่ไม่บอกเพื่อนรุ่นพี่เพราะหวงมากกว่าจะอยากรักษากฎ

“กูจะได้ขอให้พี่แจงส่งไปบ้าง คนนี้กูยังไม่เคยแน่เลย”

เมื่อคืนแอบตามไปดูห่าง ๆ ว่าเจษฎาจะจะวิ่งหางจุกตูดออกมา หรือจะไปทำอะไรให้ลูกค้าไล่ตะเพิดหรือเปล่า ถึงจะไม่ได้เห็นหน้าลูกค้าสาว แต่กฤษณ์ก็แอบได้ยินหนุ่ม ๆ คนอื่นที่โดนไล่ออกจากห้องมาบ่นกันว่าเสียดาย ลูกค้ารายนั้นทั้งสาว ทั้งสวย กระเป๋าหนัก และเปย์เก่งที่สุด คุ้มแสนคุ้มหากได้ไปรับใช้

“สรุปเป็นไง ดีไหม เด็ดรึเปล่าวะ” ที่กฤษณ์พูดไม่ได้คิดแย่งลูกค้าของเจษฎา แต่เพราะได้เห็นสายตาขุ่นมัวและหัวคิ้วที่ขมวดเป็นปมบนใบหน้าหล่อคมลูกครึ่งนั่นแล้วก็อดแหย่เล่นไม่ได้

“อย่าแม้แต่จะคิด!” เจษฎาเสียงกร้าว ตั้งแต่นี้ต่อไปคนเดียวที่จะร่วมเตียงกับผู้หญิงคนนั้นได้ต้องเป็นเขาคนเดียวเท่านั้น

“ไรวะ งกฉิบหาย ถ้าจะขนาดนั้นมึงก็ผูกปิ่นโตไปเลยเถอะ”

“ทำได้ใช่ไหม” เจษฎารีบหันขวับกลับมาถาม ข้อเสนอนี้น่าสนใจ แต่ไม่รอให้กฤษณ์ตอบ ร่างสูงก็เดินออกจากห้อง ตรงไปหาจีรนันท์ทันที

“อะไรของแก ครั้งเดียวก็ติดใจเลยรึไง” จีรนันท์เย้า

เมื่อก่อนไม่เห็นเคยสนใจ แต่พอได้เจอวีไอพีคนนี้เจษฎาถึงกับมาขอร้องให้เธอช่วยผูกปิ่นโตให้เชียวหรือ ไม่รู้ว่าติดใจอะไรกันแน่ เม็ดเงินที่ได้รับหรือว่าตัวหญิงสาว รายนั้นก็น่าติดอยู่หรอกเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีเด็กในสังกัดมาขอให้ช่วยในเรื่องเดียวกัน ทว่าไม่เคยมีใครได้โอกาสนั้นไป

“เลิกคิดเถอะ ไม่น่าได้หรอก” จีรนันท์บอกปัด ไม่อยากรับปาก และไม่อยากให้ความหวัง เพราะรู้จักฝ่ายนั้นค่อนข้างดีหากให้เทียบตามสถิติที่มีการบันทึกไว้จากการเข้าใช้บริการ

“ทำไมอะพี่ ช่วยผมหน่อยเถอะ นะพี่แจงนะ นะครับ..” เจษฎาใช้ลูกอ้อนที่รู้ว่าอีกฝ่ายได้เห็นแล้วเป็นต้องอ่อนใจทุกครั้ง

“ไม่ต้องมาอ้อน ไม่ต้องอ่อย ไม่ใช่ไม่อยากช่วย แต่กูช่วยไม่ได้ ลูกค้ารายนี้เขาไม่เคยนอนกับใครเกินสามครั้ง ส่วนใหญ่จะแค่สองครั้งเท่านั้นด้วยตามสถิติ” คำบอกเล่าของจีรนันท์ทำเอาเจษฎาชะงัก...

ไม่เกินสามครั้งอย่างนั้นหรือ ไม่ได้สิ จะเป็นแบบนี้ไม่ได้!

“เขามาใช้บริกาบ่อยแค่ไหนพี่ นานรึยังที่เป็นสมาชิกที่นี่” เสียงทุ้มเอ่ยถามจริงจัง ความกระตือรือร้นและกระวนกระวายเมื่อครู่สลายไป คิดว่ารวีมาใช้บริการที่คลับนี้ตั้งแต่ตอนไหนกันนะ

เขาไม่ใช่พวกหัวโบราณ ไม่เคยสนใจเรื่องพรหมจรรย์หรือครั้งแรกของผู้หญิงอะไรพวกนั้น แต่พอเป็นกับคนนี้ แค่คิดไปว่ามีหลายคนที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาเคยได้ก่ายกอดและสัมผัสรวีมาก่อนเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ความหึงหวงมันก็ปะทุขึ้นตาเสียดื้อ ๆ อย่างไม่อาจห้ามความรู้สึกได้

“ข้อมูลส่วนตัวลูกค้าใครเขาพูดกัน” จีรนันท์ย้ำเรื่องกฎข้อห้าม แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเพราะเริ่มสัมผัสได้ถึงความดุดันในแววตาของเจษฎาเลยอยากให้รุ่นน้องหนุ่มสงบใจเอาไว้ จากประสบการณ์ทำงานและการใช้ชีวิตที่ผ่านมาทำให้จีรนันท์มองขาดว่าตอนนี้เจษฎารู้สึกต่อลูกค้าสาวอย่างไร

เจษฎายังเด็ก อายุแค่ยี่สิบเอ็ดปี และกับวงการนี้เขายังสดใหม่ กลัวว่าจะไปหลงระเริงและได้ใจกับอะไรหลาย ๆ อย่างที่หญิงสาวลูกค้ามอบให้ หลงระเริงคิดว่ามันเป็นความรัก ความชอบ หรือความคลั่งไคล้ใด ๆ ก็ตาม กว่าจะรู้ตัวเจษฎาอาจจะถลำลึกไปแล้ว และอาจต้องเสียใจ

“หมาวัดมันจะขึ้นเครื่องบินได้ยังไง มึงอย่าโง่เชียวนะเจ” จีรนันท์เตือน คนละสังคม คนละชนชั้น ให้มารักกันแล้วจบแฮปปีเอ็นดิ้งอย่างในนิยายมันไม่มีทางเป็นไปได้ ยิ่งอาชีพแบบเจษฎา ใครจะมาจริงใจด้วย ผู้หญิงที่เพียบพร้อมทุกอย่าง ทั้งสาว สวย รวย และมีชื่อเสียงเขาไม่ชายหางตามามองหรอก เขาแค่เอาเป็นของเล่นระบายความใคร่ก็เท่านั้น

“นี่ชีวิตจริงนะเจ ไม่ใช่เทพนิยาย...” เธอพูดต่อ ทว่าหล่อนกลับโดนรุ่นน้องหนุ่มสวนกลับอย่างไว

“ทำไมจะขี่ไม่ได้ เมื่อคืนก็ขี่มาแล้ว” เจษฎาตอบหน้าตาย เขาไม่สนหรอกนะว่าใครจะมองอย่างไร เมื่อคืนเขากับเธอพากันบินจนรอบโลกไปไม่รู้กี่รอบ พาขึ้นสูงเลยชั้นบรรยากาศจนน้ำมันหมดไม่รู้กี่ลิตร ถึงสวรรค์ชั้นเจ็ดมาตั้งหลายรอบจนเช้า

“เออ งั้นก็เอาที่สบายใจเถอะ” ในเมื่อไม่ฟังกันก็ปล่อยไป จีรนันท์ไม่เคยเตือนใครเกินหนึ่งครั้ง

เตือนไม่ได้ก็สนับสนุนไปให้สุดทางเลยก็แล้วกัน ไม่ใช่ว่ามีแค่เจษฎาเสียเมื่อไหร่ที่ตกหลุมรักลูกค้า ที่ผ่านมาก็มีให้เห็นถมเถไป ถ้าให้ใกล้ตัวก็คือเธอนี่ไง ตกหลุมรักลูกค้าจนไม่เป็นอันรักใครได้อีกแล้ว

ชีวิตคนเรามันก็มีเท่านี้ จะสมหวังบ้าง ผิดหวังบ้างก็ช่างหัวมันปะไร ร้องไห้ฟูมฟายวันไหนก็ค่อยสมน้ำหน้ามัน และช่วยหาผู้หญิงใหม่มาปลอบใจก็แล้วกัน

“เขาจะซื้อไม่ซื้อมึงก็ต้องดูกันอีกที อยู่ที่ว่ามึงจะทำให้เขาติดใจได้ไหม ตอนนี้มึงเคยแค่ครั้งเดียวพี่พอจะช่วยเชียร์ให้ได้อยู่” จีรนันท์กล่าว

“ขอบคุณครับเจ๊” ถึงจะไม่ได้ดั่งใจสักเท่าไร แต่เท่านี้ก็ดีกว่าไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้เข้าไปในห้องนั้นอีก

“แต่ก็ช่วยได้แค่นั้นนะ ที่เหลือก็ไปทำเอาเองอย่ามาวอแว กูจะทำงาน ออกไปเลยไป” จีรนันท์เหวี่ยงเล็กน้อยแล้วออกปากไล่ เพราะตอนนี้ดันมีเสียงสายเรียกเข้าที่เจ้าตัวเห็นแล้วต้องขมวดคิ้ว เจษฎายกยิ้มแล้วเดินออกไปอย่างสบายใจ

จนกว่าหญิงสาวจะมาใช้บริการอีกครั้ง โจทย์เดียวของเขาที่ต้องหาคำตอบคือจะทำอย่างไรให้คนอย่างรวีพึงพอใจ ทำเช่นไรให้ตนเองน่าดึงดูดใจมากกว่านี้ เป้าหมายเดียวของเขาคือ รวี คนเดียวเพียงเท่านั้น