ผัวลับท่านประธาน (ชุดความลับของท่านประธาน)

ไม่รับคนอื่น

“เจ รับงานไหม ลูกค้าสนใจ...” เสียงจีรนันท์ถามอย่างขอไปที เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วไม่รู้ภายในสัปดาห์นี้ที่ต้องถามคำเดิม ๆ ที่ก็รู้คำตอบดีว่าเจษฎาจะตอบว่า ‘ไม่’

และไม่ทันที่เธอจะเอ่ยจนจบประโยคก็โดนเจษฎากลอกตาใส่ พร้อมกับตอบเสียงดังฟังชัด

“ไม่! ไม่รับโว้ยย ไม่รับ!” เป็นเช่นนี้ทุกครั้งไม่ต่างกัน ไอ้เด็กบ้านี่มันไม่รับงานจากลูกค้ารายไหนทั้งนั้น ไม่ว่าจะจ่ายหนักขนาดไหน

เธอเองก็ไม่ชอบพูดเรื่องเดิมซ้ำ ๆ หรอกนะ แต่ลูกค้าบางรายก็งอแงเหลือเกินว่าให้ช่วยทาบทามมาให้ได้ หลายรายเสนอยอดเงินหกหลักมาเป็นค่าตอบแทน จ่ายแพงยิ่งกว่าค่าตัวดาราบางคนเสียอีก เพราะเจษฎาขึ้นชื่อเหลือเกินว่าไม่ง่าย

“ไหนบอกร้อนเงินวะ ค่าเทอมมีพอแล้วเหรอ” จีรนันท์นึกหมั่นไส้ อยากเขกกบาลให้บุบถ้าไม่ติดว่าเอ็นดูที่เจษฎาขยันและทำงานดี ขนาดตอนไม่ขาย แค่คอยเต้นและเอ็นเตอร์เทนเรียกลูกค้าให้มาเที่ยวคลับอย่างไม่ขาดสายได้ไม่เว้นแต่ละวัน

“หาได้แล้ว” เจษฎาไม่ใส่ใจนัก เงินจากครั้งก่อนที่ได้จากรวีมามันมากพอให้เขาจ่ายค่าเทอมแล้วยังเหลือไว้กินใช้อีกได้หลายวัน

“เทอมหน้าล่ะ หาเผื่อไว้ดิวะ”

“นี่เทอมสุดท้าย” อีกไม่กี่เดือนเขาจะเรียนจบแล้ว จะตุนเงินค่าเทอมไว้ทำไมกัน

“แล้วแม่แกล่ะ ไม่สบายไม่ใช่เหรอ ไม่รักษาแล้วรึไง ไหนจะค่ากินอยู่ รายจ่ายอื่น ๆ อีก” จีรนันท์หาสารพัดข้ออ้างเพราะนึกหมั่นไส้คนเล่นตัวที่ไม่สนใจใครเลยแม้แต่คนเดียวนอกจากรวี

“แม่ยังไม่หาย แต่ก็หาได้อยู่ ไม่เดือดร้อนแล้ว”

“แล้วไม่คิดจะกอบโกยหน่อยรึไง ไม่กินไม่ใช้อย่างอื่นแล้ว?”

“บ่นเยอะทำไมวะเจ๊ ไม่รับก็คือไม่รับ เดี๋ยวตอนโชว์ไปเก็บทิปลูกค้าเอาก็ได้” เจษฎาตอบกลับจีรนันท์ทว่าสายตากลับไม่หันมอง มัวแต่ชะเง้อไปทั่วจนคอยืดคอยาว เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

หลายวันมาแล้วที่เจษฎาต้องตั้งหน้าตั้งตาเฝ้าคอยด้วยใจจดใจจ่อ เพราะไร้วี่แววที่รวีจะเข้ามาใช้บริการอีกครั้ง ชะเง้อคอมองและถามจีรนันท์ซ้ำ ๆ จนผู้จัดการสาวออกอาการรำคาญ

“เออ! ตามใจ” ว่าจบจีรนันท์ก็เดินจากไปแบบเซ็ง ๆ ต่อไปนี้สาบานว่าจะไม่ยื่นงานขายให้เจษฎาอีกแล้ว เหนื่อยจะพูด ต่อไปร้อนเงินขึ้นมาก็ให้บากหน้ามาอ้อนวอนเธอเอง และถ้าถึงตอนนั้นจีรนันท์สาบานว่าจะเล่นตัวเสียให้เข็ดเลยคอยดู!

วันนี้ดูเหมือนการรอยคอยของเขาจะไม่สูญเปล่า เจษฎายิ้มได้ในตอนที่โดนจีรนันท์เรียกพบ

“อะ เอาไป” ใบหน้าหล่อเบิกบาน ดวงตาคมเป็นประกายทันทีที่เห็นการ์ดสีดำแสนคุ้นเคยใบนั้น เลขห้องนั่นมันเป็นเลขที่เขารอคอยมาหลายวันแล้ว

“รู้กฎแล้วใช่ไหมว่าต้องทำอะไรบ้าง ต้องวางตัวยังไง” จีรนันท์ชักการ์ดกลับในตอนที่มือยาว ๆ กำลังจะคว้าหมับเข้าให้ แล้วถามย้ำในสิ่งที่หลายวันมานี้เธอคอยย้ำเตือนเจษฎาถึงกฎเกณฑ์ต่าง ๆ ในการรับงาน

ในครั้งนั้นเห็นว่าเจษฎาดื้อรั้นไม่ยอมถอดเสื้อผ้าและทำตามกฎของคลับสักเท่าไรนัก ดีหน่อยที่ลูกค้าไม่ถือสาเพราะรู้ว่าเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งรับงานครั้งแรก และลีลาเจษฎาคงไม่ธรรมดา เพราะเห็นทีแล้วว่าลูกค้าคงติดใจ วันนี้ถึงรีเควสต์ให้ตนส่งเจษฎาไปในห้องคัดเลือกอีกครั้ง

จีรนันท์ย้ำเรื่องการเอาใจลูกค้า หากอยากผูกปิ่นโตก็ต้องเดินหน้าจีบลูกค้าให้ได้ ต้องทำให้ติดใจให้ได้มากกว่านี้ ถึงแม้จะยากหน่อยเพราะไม่ใช่ลูกค้าทุกรายที่จะหัวอ่อนหลงเสน่ห์ผู้ชายอาชีพนี้ และคนอย่างท่านประธานรวีก็ดูใจแข็งพอตัว และฉลาดรอบคอบมากเสียด้วยนี่สิ

“รู้แล้วน่า...” เจษฎาตอบกลับอย่างเบื่อหน่าย พูดอะไรเยอะแยะสั่งอยู่ได้ เขารับการ์ดใบนั้นมาแล้วรีบก้าวยาว ๆ ออกจากห้องทำงานของจีรนันท์ตรงไปที่ห้องเป้าหมายอย่างรีบเร่ง แทบอดทนรอไม่ไหว

เมื่อเข้ามายังห้องวีไอพีที่ใช้เป็นสถานที่คัดเลือกหนุ่มที่ถูกใจไปปรนเปรอ เจษฎาชะงักเล็กน้อยที่บรรยากาศในห้องวันนี้มันต่างออกไปจากครั้งแรก

ต่างตรงที่มีเขาเพียงคนเดียวที่ได้รับสิทธิ์เข้ามา ครั้งที่แล้วยังมีหนุ่มบาร์โฮสต์ตัวท็อปเกือบสิบชีวิตที่ยืนเรียงรายเปลือยกายล่อนจ้อนในตู้กระจกบานใหญ่ รอให้ลูกค้าสาวคัดสรรว่าถูกใจใคร แล้ววันนี้ทุกคนหายไปไหนกันหมด...

คิ้วหนาขมวดมุ่น เจษฎาครุ่นคิดครู่หนึ่ง พลันในตาคมคู่นั้นก็เปล่งประกายขึ้นมาอย่างดีใจ เป็นแบบนี้แล้วจะให้เขาคิดอย่างไรได้ เธอคงเลือกเขามาแค่เพียงคนเดียวสิท่า แปลว่าเธอคงถูกใจเขาอยู่พอตัวเหมือนกัน

ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเบดตัวใหญ่ ยกขาพาดโต๊ะกระจกทรงเตี้ยแล้วกระดิกเท้าอย่างสบายใจ ไม่กี่นาทีถัดไปก็มีพนักงานต้อนรับและดูแลลูกค้าเดินผ่านประตูเข้ามา

“เจ!” เจนจิราเปล่งเสียงเรียก ในตอนที่เข้ามาตรวจเช็กความเรียบร้อยก่อนที่ลูกค้าวีไอพีจะมาถึงอย่างเช่นทุกวัน เมื่อเห็นภายในห้องนั้นมีแค่เจษฎาอยู่คนเดียวก็แปลกใจ

“เจมาที่นี่อีกทำไม” เสียงของเจนจิราแสดงออกถึงความไม่พอใจจนเจษฎาสัมผัสได้

เขารู้ดีว่ารุ่นพี่คนนี้คิดไม่ซื่อกับเขามาตลอด แต่เขาก็ไม่เคยสนใจ ไม่เคยให้ความหวัง หรืออะไรด้วยเลยแม้แต่น้อย

“มารับงาน” เจษฎาตอบกลับเสียงราบเรียบ จิตใจเขาจดจ่อแค่กับลูกค้าสาวที่กำลังจะเข้ามาเพียงเท่านั้น คนอื่นเขาไม่ใส่ใจ เจษฎาถือวิสาสะเปิดไวน์ที่วางไว้แล้วจิบรอหญิงสาวด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ

“เจ! “ เจนจิราเสียงดังใส่อย่างไม่พอใจอีกครั้งเมื่อโดนเจษฎามีท่าทีเมินใส่เธออย่างเปิดเผย เธอไม่สนใจแล้วว่าใครจะมองอย่างไร ตอนนี้มีแค่เธอกับเจษฎาเพียงสองคนในห้อง

“คิดอะไรอยู่ ถึงได้มาขายตัวแบบนี้ ไหนบอกไม่ขายศักดิ์ศรีไม่ใช่เหรอ” เธอเสนอตัวให้ตั้งกี่ครั้งเจษฎาก็ไม่สน จนต้องยอมเสนอเงินให้ทั้งที่ก็ไม่ได้มีเงินมากมาย

ขอเลี้ยงดูเจษฎาตั้งแต่อายุสิบเก้าตอนเพิ่งเข้าทำงานที่คลับนี้ใหม่ ๆ แต่เจษฎาปฏิเสธเธอมาเสมอ ไม่เคยสนใจ ไม่ให้ค่า และยังเคยด่ากราดเธอต่อหน้าเพื่อนร่วมงานด้วยซ้ำตอนที่เธอรุกเขามาก ๆ เขาด่าว่าเธอมันหน้าด้านและไร้ยางอาย

เจนจิราเป็นผู้หญิงหน้าตาดี มีเสี่ยจะมาเลี้ยงดู และมีผู้ชายสนใจเธอไม่น้อย

แต่นั่นมันเพราะเธอต้องการเงินเป็นข้อแลกเปลี่ยน ไม่เคยคิดจริงจังกับใคร มีแค่เจษฎาคนเดียวที่เธอถูกชะตาและอยากได้มาครอบครอง แต่ก็ไม่ได้

“เป็นบ้าเหรอ โวยวายทำไม” เจษฎาไม่อยากใส่ใจ ไม่อยากถกเถียง และต่อความยาวสาวความยืด

เขาปฏิเสธชัดเจนเสียขนาดนั้น และทุกวันนี้ก็ใช้ชีวิตปกติของตัวเอง ความรู้สึกของเจนจิราไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะต้องจัดการ เจนจิราต้องจัดการตัวเองให้ได้