“ทำอะไรกิน” รวีชะโงกหน้ามาถามเจษฎาที่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดจานสลัดผักและน้ำผลไม้ปั่นให้รวีทาน
“สลัดครับ” เขายืดอกตอบพลางยิ้มกว้าง คาดหวังไว้ว่ารวีต้องดีใจ
“ทำให้ใคร”
“ก็ทำให้พี่ไง ชอบไม่ใช่เหรอ”
“ใครบอกเธอว่าฉันชอบอะไรพวกนี้กัน”
“ก็พี่ไง.. ในบทสัมภาษณ์รายการหนึ่งอะ ผมจำได้..” เขาเคยอ่านบทสัมภาษณ์ของเธอในรายการหนึ่ง จำได้ว่าอาหารที่เธอชอบทานคือสลัดผักกับน้ำผลไม้ปั่นไส่น้ำผึ้ง
เจษฎาเลยตื่นแต่เช้าเพื่อไปซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อของสดหลายอย่างมาเตรียมทำให้ประธานสาว ทว่าคำพูดเธอกลับทำเขาต้องขมวดคิ้ว
“หึ บ้าเหรอ พูดให้ดูดีไปอย่างนั้นแหละ” เธอไม่ได้ชอบอาหารคลีน กินผักกินหญ้าไม่ใช่สไตล์
“อ่าว งั้นชอบกินอะไรเดี๋ยวผมรีบทำให้ใหม่” เจษฎาถอนหายใจ แทบจะเทอาหารคลีนตรงหน้าทิ้งลงถังขยะ ผักสลัดแต่ละอย่างก็แพงยิ่งกว่าอะไร
เขาเก็บทุกอย่างตรงหน้าให้พ้นทางแล้วเอาวัตถุดิบเท่าที่ซื้อมาทั้งหมดมาวางเรียงไว้
