“งานมีปัญหาเหรอครับ..” เจษฎาที่เงียบอยู่นานเอ่ยถามในตอนที่รวีกลับมาสนใจจานอาหารตรงหน้า
“อืม” เธอพยักหน้ารับส่ง ๆ แล้วพูดเกี่ยวกับอาหารในจานตรงหน้าต่อ “หน้าตาน่ากินดีนะ ทำเป็นด้วยเหรอ รสชาติมันจะโอเคใช่ไหม” ว่าจบก็ตักขึ้นมาชิม
“อืม.. ใช้ได้” เธอเอ่ยชมเมื่อเห็นรสชาติออกมาดีเหมือนหน้าตาแล้วเธอก็ทานต่อ มือหนึ่งถือส้อมอีกมือไถเอกสารในแท็ปเล็ตอ่านไปพลาง
“มีอะไรให้ผมช่วยไหม” เจษฎาถามอย่างเป็นห่วง ทว่าคำที่เธอตอบกลับมาทำเอาเขาหน้าชาไปชั่วขณะ
“หึ ช่วยทำหน้าที่ตัวเองให้ดีก็พอ” รวีพูดจบก็ลุกออกจากเก้าอี้ไป เธอทานแค่นั้นเพราะอิ่มแล้ว และไปนั่งที่โต๊ะทำงานเพื่อทำงานต่อ ปล่อยให้ชายหนุ่มนั่งทานต่อคนเดียวไป
กับคำพูดคำจาและท่าทางเฉยชาต่อเขาพวกนั้นทำเอาเจษฎาไปไม่เป็นอยู่เหมือนกัน นั่นสินะ.. คนอย่างเขาจะมีปัญญาไปช่วยอะไรผู้บริหารใหญ่อย่างเธอได้
ทว่าที่ถามพราะอยากฟังเรื่องราวของเธอก็เท่านั้น ไม่ว่าจะ
