ปลาวาฬกระพริบตาปริบๆมองเฮียภูของเธอโม้กับชาวบ้านสารพัด ตั้งแต่ชอบเธอตอนไหนรู้ใจตัวเองตอนไหนแม้กระทั่งตามไปง้อถึงกรุงเทพก็ยังจะเล่า
"โรแมนติคมากเลยค่ะคุณภู ตายแล้วแม่ปลาวาฬทำไมช่างมีบุญสูงขนาดนี้เนี้ย นี่เจ้าของฟาร์มไข่มุกเลยนะ!! เอ็งนี่มันตกถังข้าวสารจริงๆ"
"นั้นสิเอ็งต้องรักและดูแลคุณภูให้ดีนะ ดูพูดสิดูรักเอ็งมากเลยนะ"
"ใช่ครับผมรักปลาวาฬมากเลย ป้าๆอย่าลืมมางานแต่งงานผมนะครับ"
"ได้อยู่แล้วจ๊ะพ่อคุณเอ้ย! ป้าว่าจะรอลูกสาวกลับมาจากกรุงเทพแล้วจะให้คุณภูดูซะหน่อยไม่ทันแล้วสินะจะแต่งงานไปซะแล้ว"
ปลาวาฬดูดน้ำไปฟังชาวบ้านพวกป้าๆคุยกันกับเฮียภูไปมีแต่บอกว่าฉันเนี้ยโชคดีมากงานการไม่ทำอะไรเลยก็ได้ผัวรวยมาเลี้ยงดู คือตัวเธอเองไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยแต่ก็ไม่อยากจะเถียงและขี้เกียจอธิบายด้วยปล่อยให้เข้าใจแบบนั้นไปแล้วกัน
"ไม่ได้แล้วครับเพราะผมมีเจ้าของแล้ว :)"
"เอาเถอะค่ะปลาวาฬจะกลับแล้วจ๊ะป้าๆ คุณภ
