สองคืนแล้วที่หลงฉีไม่ได้กลับจวน ทางด้านเสี่ยวหลานได้แต่ถามข่าวกับท่านพ่อบ้าน รู้มาว่าช่วงนี้งานของเขามากจนล้นมือ เมื่อใดที่กลับมาถึงจวนก็ต้องออกไปใหม่อีกครั้ง นางไม่รู้จะช่วยเขาได้อย่างไร ได้แต่นั่งปักผ้าทำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ภายในจวนด้วยความรู้สึกเหงาขึ้นมาบ้างแล้ว
ระหว่างที่นางนั่งปักผ้าอยู่จู่ๆ นางนึกอยากทำซาลาเปาขึ้นมาจึงวางมือจากการผ้าปักและลุกเดินไปยังครัว โดยมีสองสาวใช้เดินตามมิห่างทั้งไม่เปิดปากถามว่าผู้เป็นนายจะไปที่ใด เมื่อเห็นว่านางเดินมาถึงโรงครัวก็พอจะเข้าใจ
"ฮูหยินน้อยเพคะ ฮูหยินอยากทำอาหารหรือเพคะ" หรงผิงเอ่ยถามขึ้นมาเสียไม่ได้
"อืม... ข้าแค่อยากทำซาลาเปาเท่านั้น"
"ไม่ทำไปให้ท่านอ๋องด้วยล่ะเพคะ เผื่อท่านอ๋องจะทรงหิว" จิ่นเม่ยเอ่ยขึ้นเพราะอยากให้นายของตนรู้จักเอาใจอ๋องสามบ้าง คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคทำให้เสี่ยวหลานยิ้มพยักหน้ากับความคิดเห็นนี้ของจิ่นเม่ย
นางใช้เวลาในการนวดแป้
