เมียเด็ก

ตอนที่8..ชอบเขา

Ep.8

(จีน่า)

"พรมลิขิตชัดๆ อร้าก!! ได้รู้บ้านผู้ชายคนนี้ด้วย โอ้ยเป็นการจับตัวที่ดีมาก 555+ เรานี่นอนยาวบนโซฟาเลยจ้าโรงเรียนก็ไม่ต้องไป เอาสิ่ "

เขา : นี่เธอลุกกลับบ้านไป

เรา : นี่ลุง

เขา : ลุงพ่องเธอสิ่

เรา : งื้อปากอะจะร้ายไปใหนห๊ะ!!

"เราเอามือไปหยิกปากแม่งอะ หมั่นใส้ปากดีแบบนี้จับจูบสะ55555+"

เขา : นี่เธอออกไปจากบ้านฉัน

เรา : คุณจะบ้าหรอคุณจับตัวหนูมานะ เเล้วมาไล่กันแบบนี้อะไร คิดได้! เฮ้อ

"เรานั่งกอดอกหน้ามุ่ยเดินกลับบ้านคุณสิ่ ที่นี่ที่ไหนไม่รู้ ตอนมาเสือกหลับมาสะด้วย "

เขา : เเล้วตอนมาเธอไม่เเหกตาดูข้างทางบ้างหรอว่าถูกจับมาที่ใหน

เรา : หึหลับเพลินเเอร์เย็น

เขา : อื้อหือกูเอ้ยเวรกรรมอะไรวะเนี่ย

เรา : ไม่ต้องบ่นหนูขอเหตุผลที่เชิญหนูมาสิ่

เขา : จับเว้ยไม่ได้เชิญ

เรา : อ่อเออนั่นเเหละ

เขา : เออห่าไรกูโตกว่านะ

เรา : ใหนอะตรงใหนโต !! /เรายิ้มเเล้วตาโตมองเป้าเขา

เขา : เด็กบ้า!!!/ โป๊ก! โอ้ยเขกหัวเราอีก

เรา : โอ๊ะ!

เขา : รู้จักมีนใหม

เรา : เยอะแยะชื่อมีนอะระบุเลยคะมีนไหนเเล้วคุณเกี่ยวข้องอะไรด้วย เพราะเรื่องอะไรคุณถึงจับตัวหนูมา เเล้ว.

เขา : หยุด!! พูดห่าไรนักหน้ากูตอบไม่ทัน

เรา : โอเคงั้นตอบมา

เขา : ฉันชื่อวีระ! พี่ชายของมีน ณริมีนลูกสาว ผ.อ

เรา : อ่อที่หนูต่อยไปอะนะ

เขา : ใช่เธอทำน้องกู

เรา : เห้อถามน้องคุณรึยังทำอะไรกับคนอื่นบ้าง

เขา : น้องกูไม่ทำคนอื่นก่อน

เรา : ไปสืบมาใหม่ไป๊ รึไม่ก็ฟังหนูนะ มีนอะหาว่าปรายฟ้าเเย่งเเฟนเลยมาตบปลายฟ้าก่อน ซึ่งปรายฟ้าเพื่อนรักหนู เก็ตป่ะ

เขา : เเฟน มีนนี่นะมีเเฟน

เรา : คะถามคนในโรงเรียนได้

เขา : อืม

เรา : คะมีอะไรจะถามอีกใหมง่วง

ปึก! ห่าเราเเกล้งจะนอนหนุนตักสะหน่อยเเม่งลุกหนีเรานี่หัวโคกเลย

เรา : โอ้ย

นายวีระ : สมเด็กแก่แดด

เรา : ว่าหนูทำไม

นายวีระ : ไปกลับจะไปส่ง

เรา : ส่งไรละโรงเรียนก็ไปไม่ทันเเล้ว จะให้กลับบ้านไปตอนนี้พ่อได้ตีตายเลย เพราะฉนั้นคุณรับผิดชอบชีวิตน้อยๆ หนู

นายวีระ : ห๊ะ

เรา : ใช่จบ

นายวีระ : เอองั้นก็รอไอ่ห่าสองตัวนั้นตื่นเเล้วไปส่ง

เรา : แล้วคุณจะไปใหน

นายวีระ : เสือก

เรา : หนูไปด้วยนะ

"เราลุกไปเกาะเเขนนายวีระเเล้วยิ้มหวานพร้อมกับกะพิบตายิบๆ เราต้องรู้ว่านายวีระทำงานใหน เอาเป็นว่ากลับไปเราต้องไปเป็นมิตรกับมีน555 จะเอาพี่มันทำสามี

นายวีระ : ห๊ะจะไปกับฉัน

เรา : ถูกคะถ้าคุณไม่ให้หนูไปนะ หนูจะ จะ

นายวีระ : จะไร

เรา : จะกัดลิ้นตัวเอง

นายวีระ : ใหนลองกัด

เรา : นี่โอ้ะเจ็บนะ

นายวีระ : หึเด็กห่า

เรา : ฮั่นเเน่หนูน่ารักใช่ใหมละ! /เราเอียงคอเเล้วยิ้มให้นายวีระ

นายวีระ : น่าลักไปทิ้งสิ่ไม่ว่า จะไปก็ตามมา

เรา : จะเอาก็ตามไป5555+

นายวีระ : เฮ้อไอ้สามไอ่ตามไอ่ลูกน้องเหี้ยทิ้งภาระให้กูเฉยไอ่พวกเลย

"นั่นเเหละเขาก็บ่อนๆ เราก็รีบขึ้นรถนั่งหน้าเลยจ้า เเม้ช่างเหมอะสมกันอย่างกับกิ่งทองในหนาดเลยจ้า "

#โรงพยาบาล

"เราก็เดินตามเขาเข้ามา พยายาบต่างยกมือไหว้นายวีระ เราก็งงนะเขาเป็นเจ้าของที่นี่หรอวะ เออช่างถอะงงห่าไรเขาเดินหนีไปนู่นเเล้ว วิ่งสิ่จีน่าเอ้ย "

เรา : ลุงรอด้วย

นายวีระ : เบาๆเธอนี่โรงพยาบาลมีมารยาทด้วย!! /เรารีบเอามือปิดปากตัวเองเเล้วพยักหน้างึกๆ

"นั่นเขาพาเข้ามาในห้อง มาทำไมวะรึจะยัดเยียดความเป็นสามีให้เราเค ยอม555 บ้าสิ่ห้องทำงานเขาเเน่นอนเลย "

นายวีระ : อยู่ในห้องนี้นะ กูไปตรวจคนป่วยก่อน

เรา : ไม่เพราะเลยกูๆมึงๆ

นายวีระ : ก็กลับบ้านไปสิ่

เรา : โนว่!!! ว่าเเต่คุณเป็นหมอหรอ

นายวีระ : เออดิ่

เรา : อยากถูกฉีดยาจังเเหะ ? /เรากัดปากใส่นายวีระ นายวีระทำท่าขนลุกเเล้วรีบเดินออกไป 55555+ ทำไมเราชอบนายวีระจัง หึเราต้องเอานายวีระมาเป็นเเฟนให้ได้คอยดู จีน่าเถอะอยากได้อะรไม่มีที่ไม่ได้ มันต้องได้สิ่

#บ่ายโมง

"นอนก็เเล้วนั่งก็เเล้ว ตั้งเเต่สามโมงเช้าจนจะบ่ายสองเเล้วอะ นายวีระยังไม่กลับมาอีก หิวก็หิวอยู่เเต่ในห้องเฮ้อ "

"เสียงประตูจะเปิดเรานี่กะโดดลงโซฟาเเกล้งนอนหลับ จะได้เป็นเหมือนนางเอกนิยายไง พระเอกเดินมาลูบหัวเบาๆเเล้วก็จูบ หึ้ยขนลุก """

~ หลับรึตายวะ เออช่างเถอะทิ้งไว้นี่เเหละ เดะก็กลับบ้านเอง

"ปิ้วความคิดว่าตัวเองเป็นรางเอก ได้เเตกสะหรายหมดจ้าเราลืมตมมานายวีระกำลังจะออกประตูไป เราต้องรีบลุกเเล้ววิ่งตามไป "

นายวีระ : เชี้ยใหนหลับ

เรา : ตื่นเเล้วคะป่ะกินข้าวกัน!! /กอดเเขนนายวีระ

นายวีระ : ปล่อยนะ

เรา : ไม่ปล่อยจะกอดจะซบ เเล้วก็จะหอม ฟ้อด!! /เรานี่ไวมากจ้า ขเย่งหอมเเก้มนายวีระได้ไวมาก5555

นายวีระ : เหี้ยเด็กไรวะ.

เรา : เด็กคุณไง พร้อมถวายหัวใจเเล้วก็ตัว พร้อมกับซิงให้เลย

นายวีระ : ทุเรส ผู้หญิงอะไร

เรา : จิ้!!!

"คิดว่าจะพาไปกินข้าวร้านอาหาร หึ ข้าวเเกงหลังโรงพยาบาล ให้ตายเหอะร้านก็เเลดูไม่สอาด เเถมยังคนเยอะเเยะหายใจก็ไม่สดวก โอ้ยทำไมไม่พาไปกินในห้างหรือร้านอาหารหรูๆเนี่ย "

ปึก!!!

"ใช่นายวีระเอาข้าวมาวางสองจาน ให้เราจานหนึ่งเขาจานหนึ่ง ของเราเเกงไรไม่รู้อ่าเเดงๆ มีผักเเล้วเราไม่รู้จัก ไม่กินเผ็ด ของเขาเป็นพะโล้มีไข่ด้วย "

นายวีระ : กินสะหิวไม่ใช่หรออย่าเรื่องมากนะไม่งั้นฉันหนีเธอ

"หนีไม่ได้นะคุณเอาหัวใจหนูไปเเล้ว คริๆ นั่นเเหละเขาก็นั่งตักกิน ไม่มองเราหรอกเหมือนเราเป็นอากาศ แปลกๆ เราบอกเเล้วเราไม่กินเเกงแบบนี้ ทั้งพักอีกคือไรวะ ถั่วเออใช่ เราก็นั่งเขี่ยๆ เเต่ท้องร้องจ๊อกๆ หิวอะ "

นายวีระ : ทำไมไม่กินวะหะงั้นกูไปละพูดอยาก

เรา : เดี๋ยวๆ คือหนูไม่กินเผ็ด

นายวีระ : ห้ะ!

เรา : เเล้วไม่รู้จักด้วย มันคือเเกงอะไร

นายวีระ : เวรกรรมกูจริงๆ เเล้วจะกินไรจะไปซื้อให้ใหม่

เรา : กินถ้วยนี้นะ !! /เราชี้จานข้าวนายวีระ ที่เหลือไข่ครึ่งลูกกับหมู1ชิ้น

นายวีระ : เดี๋ยวไปซื้อให้ใหม่

เรา : ไม่เป็นไรของสามีหนูกินได้!

นายวีระ : เห้อเป็นคนดีๆได้แปปเดียวจริงๆ อะอยากกินก็กิน เอาผัดพริกเเก้งถั่วมากูกินเองเสียดาย

เรา : จ๊ะ!!

"เราก็ตักข้าวนายวีระกิน เออถึงมันจะไม่ค่อยน่ากินเเต่อร่อยเเหะ ต้มพระโล้เรากินเเล้วก็ยิ้มให้นายวีระ เเต่นายวีระมักจะหันหน้าหนี ถามห่าไรก็ไม่ค่อยพูด เออช่างเหอะ ตื้อไว้เดี๋ยวก็ได้มาเป็นผัว 555+

#แอดอ้วน